That's why I often say that couples form between them like a political system. It's like the first political system of how do you resolve difference? Are you going to be like autocratic or democratic in terms of how you resolve a difference? Interesting. I like that. Sometimes I go back to um reminding people of how when you have two kids playing and wanting to play with the same toy, like how do you coach kids on what to do in that case? Do you take turns? Do you give both kids the same toy? Do you just remove the kids from the situation and say, "Oh, they can't play well together." Do you leave one kid crying, having to compromise in a way that was just really depriving for them and they were not ready for? All this to say that this solution that you're suggesting, which is to really put your minds together and figure solution that is good for everyone, is hard. I do think it's the best one, but I think it requires a certain kind of honesty and willing to give up a certain kind of investment, selfish investment in the thing that that you believe in. You have to like relax your convictions. It It makes so much sense to me because I feel like most issues are this. Yeah. And most people are not solving this. Yeah. and we're lost trying to solve some other puzzle. And I couldn't agree with you more that whether I'm talking to a family member, a friend, a coaching client, or I'm watching something on TV or hearing from someone about something, this is the problem. Yep. And this is the root of it that we don't want to accept that someone else may be right and we may be wrong. That someone else may have a better idea than ours and ours may be worse. and that the way their parents did things might actually supersede the way our parents did things. And we don't like that because it makes us feel almost disloyal to our own upbringing. There's like a feeling of I'm betraying what my parents did. I'm betraying tradition. Y there's a ego conflict there of but this is my identity. This is who I am. And by telling me there's another way, a better way, you're almost making me feel like my identity is becoming more and more insignificant day by day. And I'm losing something that grounds me. What's going to happen to me if I don't have this identity? Exactly. And the loyalty can be to to parents. It can be to to a particular group that you're associated with. It could be to your religion. And it can be to a an ideology or a belief system that that you feel like your yourself kind of depends on. No one wants to be in a relationship where their partner is just waiting for them to change for the relationship to really start. We're self-centered. We we've got like, you know, the the our perceptive field and we don't really see the other. and working through that and and getting to a more humble place where you understand that you've been more selfish and then in certain ways you are exploiting your partner. It's an important piece of the work. There's a certain level of acceptance that has to happen. Of course, we want to change and get better and grow with each other, but you can't really be in a conditional relationship. That's not going to work.
ဒါကြောင့်မို့လို့ စုံတွဲတွေကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ နိုင်ငံရေးစနစ်တစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်တည်လာတယ်လို့ ကျွန်မ မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အမြင်သဘောထားတွေကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတဲ့ ပထမဆုံး နိုင်ငံရေးစနစ်တစ်ခုနဲ့ တူပါတယ်။ အဲဒီလို ကွဲပြားမှုတွေကို ဖြေရှင်းတဲ့အခါမှာ အာဏာရှင်ဆန်ဆန် လုပ်ဆောင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမိုကရေစီနည်းကျ လုပ်ဆောင်မလားဆိုတဲ့ ကိစ္စမျိုးပေါ့။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မ ဒါကို သဘောကျတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ကလေးနှစ်ယောက်က အရုပ်တစ်ခုတည်းနဲ့ အတူဆော့ချင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး လူတွေကို သတိပေးပြောပြလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကလေးတွေကို ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလမ်းညွှန်ပေးမလဲ။ အလှည့်ကျ ဆော့ခိုင်းမလား။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို အဲဒီအရုပ်မျိုး တစ်ခုစီ ပေးလိုက်မလား။ ဒါမှမဟုတ် "သူတို့ အတူတူ ကောင်းကောင်း မဆော့နိုင်ကြဘူး" ဆိုပြီး အဲဒီအခြေအနေကနေ ကလေးတွေကို ခွဲထုတ်လိုက်မလား။ ဒါမှမဟုတ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ငိုကြွေးစေပြီး၊ သူတို့အတွက် လုံးဝမသင့်တော်သလို သူတို့လည်း အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ အလျှော့ပေးလိုက်လျောစေမလား။ ပြောချင်တာကတော့ သင်အကြံပြုထားတဲ့ ဒီဖြေရှင်းနည်း - ဆိုလိုတာက လူတိုင်းအတွက် ကောင်းမွန်မယ့် အဖြေတစ်ခုရဖို့ စိတ်ချင်းပေါင်းပြီး အတူတကွ ရှာဖွေကြတဲ့နည်းလမ်း - ဟာ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါဟာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းလို့ ကျွန်မထင်ပေမယ့်၊ ဒီအတွက် ရိုးသားမှုနဲ့ ကိုယ်ယုံကြည်ထားတဲ့အရာအပေါ်မှာ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားသက်သက်အတွက် စွဲလမ်းတွယ်တာနေတဲ့စိတ်ကို စွန့်လွှတ်လိုစိတ် ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ မြင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ယုံကြည်ချက်တွေကို လျှော့ချပေးဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။ ဒါက ကျွန်မအတွက် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့အရာပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြဿနာအများစုက ဒီလိုမျိုးပဲလို့ ခံစားရလို့ပါ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ လူအများစုက ဒီပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ကြပါဘူး။ တခြားပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားရင်း လမ်းပျောက်နေကြတာမျိုးပေါ့။ မိသားစုဝင်၊ သူငယ်ချင်း၊ ဒါမှမဟုတ် အကြံဉာဏ်ပေးရတဲ့ client တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တီဗီကြည့်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီကနေ တစ်ခုခုကြားသိရတာပဲဖြစ်ဖြစ် - ဒီအရာကပဲ အဓိကပြဿနာဆိုတဲ့အချက်ကို ကျွန်မ အပြည့်အဝ သဘောတူပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဓိကအမြစ်ကတော့ တခြားသူတစ်ယောက်က မှန်ကန်နိုင်ပြီး ကိုယ်က မှားယွင်းနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို လက်မခံချင်ကြတာပါပဲ။ တခြားသူရဲ့အကြံဉာဏ်က ကိုယ့်အကြံဉာဏ်ထက် ပိုကောင်းနိုင်ပြီး ကိုယ့်အကြံဉာဏ်က ပိုညံ့ဖျင်းနိုင်တယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ သူတို့မိဘတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့နည်းလမ်းက ကိုယ့်မိဘတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့နည်းလမ်းထက် ပိုကောင်းနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အချက်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ဒါကို မကြိုက်ကြပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ကြီးပြင်းလာမှုပုံစံအပေါ် သစ္စာဖောက်ရာရောက်တယ်လို့ ခံစားရစေလို့ပါ။ ကိုယ့်မိဘတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာတွေကို သစ္စာဖောက်ရာရောက်တယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရိုးရာဓလေ့တွေကို ဖောက်ဖျက်နေသလို ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီမှာ ကိုယ့်ရဲ့မာနနဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်စရာတွေ ရှိနိုင်ပေမယ့် ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ (identity) ပါပဲ။ ဒါက ကျွန်တော်ဆိုတဲ့လူပါပဲ။ တခြားနည်းလမ်း၊ ပိုကောင်းတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အရေးမပါတော့သလို ခံစားရစေပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို တည်ငြိမ်ခိုင်မာစေတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာမျိုး မရှိတော့ရင် ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ ဟုတ်တယ်လေ။ ပြီးတော့ သစ္စာစောင့်သိမှုဆိုတာ မိဘတွေအပေါ်မှာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ကိုယ်ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခု၊ ကိုယ့်ရဲ့ဘာသာတရား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံး မှီခိုအားထားနေရတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ အတွေးအခေါ် ဒါမှမဟုတ် ယုံကြည်ချက်စနစ်တစ်ခုခုအပေါ်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူမှတော့ ကိုယ့်လက်တွဲဖော်က ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တကယ်စတင်နိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်ပြောင်းလဲလာမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ မနေချင်ကြပါဘူး။ လူတွေက ကိုယ့်အကြောင်းပဲ အဓိကထားတတ်ကြတယ် (self-centered ဖြစ်ကြတယ်)။ ကိုယ့်ရဲ့ ရှုထောင့်၊ ကိုယ့်အမြင်နယ်ပယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတတ်ပြီး တစ်ဖက်လူကို တကယ်တမ်း မမြင်မိကြဘူး။ အဲဒီအချက်ကို ကျော်လွှားပြီး ကိုယ်က ပိုပြီးအတ္တကြီးခဲ့တယ်ဆိုတာကို နားလည်သဘောပေါက်လာတာ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကိုယ့်လက်တွဲဖော်ကို အခွင့်ကောင်းယူ အသုံးချနေမိတယ်ဆိုတာကို သိမြင်လာပြီး ပိုမိုနှိမ့်ချတဲ့စိတ်ထားမျိုး ရှိလာအောင် ကြိုးစားတာက အရေးကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပါပဲ။ လက်ခံပေးနိုင်စွမ်းရှိဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ပြောင်းလဲချင်တယ်၊ ပိုကောင်းလာချင်တယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတူတကွ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ချင်ကြတာ မှန်ပေမယ့်၊ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်တွေ၊ အခြေအနေသတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး (conditional relationship) မှာတော့ တကယ်တမ်း အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလိုပုံစံမျိုးက အလုပ်မဖြစ်ပါဘူး။
If you are interested for the full podcast
https://youtu.be/uKgB41pMf-s?si=O7AZbtsj6bT2cy0U
