အကောင်းဆုံး အစိုးရဟာ တိုင်းပြည်အပေါ် အမှန်တကယ် အကျိုးပြုပြီး အသိပညာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အာဏာရှင်

 လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ လူ အများစုရဲ့ စိတ်ခံစားချက် ဘယ်လိုရှိသလဲ။ လူအုပ်ကြီး ဘယ်ကို ရွေ့နေသလဲအပေါ် မူတည်ပြီး နားလည် အသုံးချနိုင်သူဟာ လူချစ်လူခင်ပေါအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ စီးပွါးရေးအရ အမြတ်ထုတ်နိုင်တယ်။

အမေရိကနဲ့ ဥရောပ နိုင်ငံကြီးတွေမှာ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချသူ ပြဿနာဟာ လတ်တလော ခေတ်စားနေတယ်။ ယနေ့အချိန်မှာ (လူအုပ်ကြီး) နိုင်ငံသားတွေဟာ ရွှေ့ပြောင်း အခြေချသူတွေကို လက်မခံလိုကြဘူး။ ဒါကို နားလည်တဲ့ Trumpဟာ လူအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို အသုံးချပြီး မဲရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

၂၀၁၅ ခုနှစ်လောက်က ဂျာမနီမှာ နိုင်ငံရေး ခိုလှုံခွင့် နဲ့လာတဲ့ ဒုက္ခသည် ၁.၂ သန်း (ဆီးရီးယား အများစု)ကို လက်ခံခဲ့တယ်။ ဂျာမဏီ အဓိပတိ Angela Merkel က ငါတို့ ဒါကို လုပ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ ကြွေးကြော်သံနဲ့ အတူပေါ့။ ထိုအချိန် Merkelဟာ လူချစ်လူခင်လဲ များခဲ့တယ်။

ယခု ၂၀၂၆ မှာ ဒါမျိုး အလားတူပုံစံ ပြန်လုပ်မယ် ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ။ အခြေအနေတွေက မတူတော့ဘူး။ လူအုပ်ကြီးရဲ့စိတ်ခံစားချက် ပြောင်းသွားပြီ။ ဒီလို အခြေအနေမှာ ဒုက္ခသည်တွေကို မူလနိုင်ငံ ပြန်ပို့မယ်ဆိုတဲ့ ကြွေးကြော်သံကသာ နိုင်ငံရေး ပါတီတွေအတွက် မဲရနိုင်မယ်။

Warren Buffet ဟာ စတော့ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရင်း ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် စာရင်းဝင်ခဲ့တယ်။ သူက လူအုပ်ကြီး ဘယ်ကို ရွေ့နေသလဲအပေါ် အသုံးချပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်တယ်။ ကုမ္ပဏီတခုဟာ အလားအလာ ရှိရက်နဲ့ နာမည်ပျက်တခုကြောင့် ရှယ်ယာစျေး ကျသွားတယ်။ ကျဆင်းလာတဲ့ ရှယ်ယာစျေးအပေါ် ထပ်ကျမှာ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ လူအုပ်ကြီးဟာ ရသမျှစျေးနဲ့ ရှယ်ယာတွေ ထိုးရောင်းတယ်။ အကြောက်တရားကြောင့် ရှယ်ယာစျေးဟာ ကျပြီးရင်း ကျတယ်။ ထိုအချိန်မှာ Warren Buffet က ရှိသမျှ ရှယ်ယာအားလုံး ပေါချောင်ကောင်း စျေးနဲ့ သိမ်းကြုံးလိုက်ဝယ်တယ်။ အချိန်တခုအကြာ ရှယ်ယာတွေ ပြန်တက်လာချိန် အမြတ်တွေ တထောကြီး ရတယ်။

ဒီလိုပဲ လူအုပ်ကြီးဟာ ကုမ္ပဏီတခုအပေါ် အလွန်အမင်း အထင်ကြီး ယုံစားလွန်းချိန်မှာလဲ ရှယ်ယာတွေဟာ ပကတိ တန်ဖိုးထက် အဆမတန် တက်သွားတတ်တယ်။ စျေးတွေတက်လေ လူအုပ်ကြီးက လိုက်ဝယ်လေ ပိုတက်လေပဲ။ အဲလို အခြေအနေမျိုးမှာ Warren Buffet က လူအုပ်ကြီးနောက် ဘယ်တော့ မလိုက်ဘူး။ သူ့မှာ အဲဒါ ကုမ္ပဏီက ရှယ်ယာတွေ ရှိရင်တောင် ထုတ်ရောင်းတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်မှာ သင်္ကြန်လည် ပျော်ပါးတဲ့ ပုံတွေ တင်မိရင် ဝိုင်းဆဲခံရမှာ အသေအချာပဲ။ ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ သင်္ကြန်လည် ပျော်ပါးနေတဲ့ လူတွေကို အပြစ်တင်မိရင် ဝိုင်းဆဲခံရမှာပဲ။ ထိုနည်းတူ အစိုးရကျောင်းထားတဲ့ ကလေးတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကထိ အပြစ်ဆိုနိုင်ပေမယ့် မနှစ်တနှစ်လောက်ကစပြီး ဘယ်သူမှ အပြစ်မပြောရဲတော့ဘူး။ ပြောသူကသာ အပြစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စနှစ်ရပ်လုံးဟာ အာဏာရှင်စနစ် တခုထဲအောက်မှာ ရှိတယ်။ လူတွေရဲ့ ဒုက္ခတွေဟာ လျော့သွားလို့၊ တိုးလာလို့လဲ မဟုတ်ဘူး။ လူအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်ခံစားချက် ရွေ့သွားလို့သာ ဖြစ်တယ်။

အမှန် အမှားဟာ ပြောရခက်တယ်။ တိုင်းရင်းသားတွေ၊ ရိုဟင်ဂျာတွေ၊ လူမျိုးခြား ဘာသာခြားတွေအပေါ် အမြင်ဟာလဲ အခြေအနေ အချိန်အခါအပေါ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်ခံစားချက် ပြောင်းလဲနေတယ်။ အခု နိုင်ငံရေးမှာ လူအများ ချစ်ခင်ထောက်ခံမှုကို ရနေတဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ ဆယ်လီတွေဟာ ဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်တယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကို ဆဲရမလဲ။ ဘယ်သူ့ကို ချီးမွမ်းရမလဲ ကောင်းကောင်းနားလည်တယ်။

ဒီမိုကရေစီဟာ လူအများရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ လုပ်ဆောင်တယ်။ လူအများစုရဲ့ ဆန္ဒ၊ စိတ်ခံစားချက်ဆိုတိုင်း အမြဲမှန်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လူတွေဟာ မိမိကျွမ်းကျင်ရာ နယ်ပယ်မှလွဲရင် ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေမှာ သာမန်ပဲ။ ဒါကြောင့် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ပြဿနာတခုမှာ သာမန်လူ အယောက်တသိန်းနဲ့ ပညာရှင်တယောက် ယှဥ်မယ်ဆို ပညာရှင် တယောက်ရဲ့ အဖြေကိုသာ ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ ဒီမိုကရေစီ နည်းလမ်းဟာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။

ဒီမိုကရေစီဟာ စင်းလုံးချော ပြည့်စုံနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မပြည့်စုံတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ စိတ်ခံစားချက်အရ အခြေအနေ အချိန်အခါလိုက် ပြောင်းလဲနေတယ်။ စကားတခု ရှိတယ်။ အကောင်းဆုံး အစိုးရဟာ တိုင်းပြည်အပေါ် အမှန်တကယ် အကျိုးပြုပြီး အသိပညာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အာဏာရှင်ပါတဲ့။ ဒါပေမယ့် အဲလို အာဏာရှင်မျိုးက ရှာတွေ့ဖို့လဲ မလွယ်ဘူး။ ရှိချင်မှတောင် ရှိလိမ့်မယ်။