အမတစ်ယောက်ရဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့သော အိမ်ထောင်သည် ဘ၀ ဆိုတဲ့ ပို့စ် ကို အပိုင်း(၁) နဲ့ (၂) နှစ်ခုလုံး ဖတ်မိတော့ စာရေးချစ်စိတ် ဖြစ်တာနဲ့ ယောကျာ်းတွေရဲ့အကြောင်း နဲနဲဖောက်သည်ချပါဦးမယ်။
အကောင်းဆုံးအကြံဉာဏ်ပေးပါဆိုရင် - Just Normal ဖြစ်တဲ့ ယောကျ်ားမျိုးပဲရွေးပါ။
သဘာ၀ထက်လွန်ပြီး အရမ်းဂရုစိုက်ပြတတ်တဲ့ ယောကျာ်းတွေဟာ တကယ်ချစ်တာဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ရေရှည်မှာ ကိုယ့်ဆီကအချစ်ကိုရဖို့ တမင်လုပ်ပြနေတာက ရာခိုင်နှုန်းပိုများပါတယ်။
(အဲ့လိုပြောလို့ တကယ်ချစ်လို့ ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ ယောကျာ်းမရှိဘူးလားဆိုတော့မဟုတ်ဘူး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် % နည်းတယ်လို့ပြောပါရစေ။အထူးသဖြင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အိမ်ထောင်သည်ဘ၀မှာ မလွယ်ပါဘူး။)
နောက်တစ်ချက်က ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ True Value ကိုပြောရမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်အပေါ်ဘယ်လောက်ချစ်ပြတတ်လဲ၊ ဘယ်လို ချစ်ပေးတာ၊ ဘာတွေဝယ်ပေးတာ၊ ငါနေမကောင်းတာနဲ့ ဘယ်လို ပြေးလာတာ စသည်ဖြင့် အပေါ်ယံတွေနဲ့ပဲ မိန်းကလေးတွေက တိုင်းတာနေကြတာ နဲနဲမှားနေတယ်လို့တော့မြင်တယ်။
တကယ်တမ်း ကြည့်သင့်တာက
၁။ တည်ကြည်မှု ရှိတဲ့ ယောကျာ်းမျိုးရွေးပါ။
တည်ကြည်မှုဆိုတာက အရှင်းလင်းဆုံးပြောရရင် တရားခွင်မှာ တရားသူကြီးရဲ့ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှု မျိုးကို ဆိုလိုတာပါ။
ဘယ်အရာကိစ္စမဆို သူဟာ အတတ်နိုင်ဆုံး မျှတအောင်၊ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးဖက်ကို မျှတအောင် စဉ်းစားပေးနိုင်တဲ့သူ၊ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ရှိတဲ့သူပဲရွေးပါ။(ငါ့ကောင်လေးက ငါ့ဘာလုပ်လုပ်အမှန်ပဲ ဆိုတဲ့သူမျိုးတွေကျရေရှည်မှာ အမြဲမလုပ်နိုင်ပါဘူးနော်)
၂။ မိသားစုအပေါ်သူရဲ့စိတ်ထား
ယောကျာ်းလေးတွေအတွက်ကတော့ သူတို့ဘ၀မှာ ပထမဆုံး သိရတဲ့ အမျိုးသမီးက ညီမလေးတို့မဟုတ်ပါဘူ။ အဲ့တာ သူတို အမေပါ။ သူရဲ့မိသားစုကို ဘယ်လို ဆက်ဆံလဲ။ ဘယ်လို သဘောထားမျိုးရှိလဲ ဆိုတာ အကဲခတ်သင့်ပါတယ်။ ဒါက သူတည်ဆောက်ပုံဖော်မဲ့ မိသားစုဘ၀ရဲ့ ရှေ့ပြေးပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး မိသားစုအပေါ်တောင် မလေးစားပဲ ရိုင်းပြတတ်တဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင် သူတည်ဆောက်မယ့်မိသားစုအပေါ်လဲ တစ်ချိန်ချိန် ရိုက်ခတ်လာနိုင်မှာ အသေအချာပါပဲ။
၃။ တာဝန်ယူတတ်မှု
ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်က တာဝန်ယူတတ်မှု လိုပါတယ်။ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတော့ တွေ့တွေ့နေရတယ် ငါ့ကောင်လေးက ငါနေမကောင်းချင်ဘူးပြောလိုက်တာနဲ့ သူလက်ရှိအလုပ်တွေ အကုန်ပစ်ချပြီး ချက်ချင်းပြေးလာပြီး ငါ့ကို ဆေးလာတိုက်တယ် ဆိုတာမျိုးပါ။ ကိုယ့်အမြင်ပြောရရင် ဒါဟာ သူလုပ်နေတဲ့အလုပ်အပေါ်မှာ တာဝန်ယူတတ်မှု မရှိတာပါ။ မှန်ပါတယ်။ မိန်းကလေးကိုလည်း ဂရုစိုက်သင့်ပါတယ်။ တကယ်အရေးကြီးရင် ဓားတောင်တက်၊ မီးပင်လယ်ဖြတ် လာမရမှာပါ။ဒါပေမယ့် ခေါင်းကိုက်တာ နေမကောင်းချင်တာလေးနဲ့ သူတာဝန်ယူထားတဲ့ အလုပ်ကိစ္စ အကုန်လုံးကို ပစ်ချပြီး ပြေးလာတာမျိုးကျတော့ တာဝန်မသိမှုပါ။ ရှေရှည်ကို စဉ်းစားရမှာပါ။ ကိုယ်က သူများအပေါ်ယူထားတဲ့တာဝန်တွေကို ပစ်ချပြီး သွားတတ်တဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်က သူတာဝန်ယူတည်ဆောက်မယ့် မိသားစု ကို တစ်ချိန်ချိန်မှာ အချစ်လျော့၊ အချစ်ပေါ့လာခဲ့ရင် ပစ်ချသွားမလားဆိုတာ စဉ်းစားပါ။
၄။ တာဝန်ခံမှု
ယောကျာ်းရော၊ မိန်းမရော ဟာ ပုထုဇဉ် လူသားတွေပါ။ လူသားတိုင်းဟာ အမှားနဲ့ မကင်းကြပါဘူး။ မြတ်စွာဘုရားတောင် သူ့ ဘုရားလောင်းဘ၀ ပါရမီဖြည့်တင်းတဲ့ ဘ၀တွေမှာ အမှားပေါင်းများစွာ ကျူးလွန်ခဲ့မိတာကို တရားတော်မှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ ကွာသွားတာက အမှားတွေလုပ်မိရင် ဘယ်လို တာဝန်ခံလဲ၊ ဘယ်လိုပြန်ပြင်ဆင်လဲဆိုတာ ကွာသွားပါမယ်။ တစ်ခါမှားတတ်တဲ့သူဟာ အမြဲတမ်း မှားနေမှာပဲ။ မပြင်တတ်ဘူးဆိုတဲ့ ယူဆချက်ကို လက်မခံပါဘူး။ ဆေးသမား၊ အရက်သမားဘ၀ကနေ လိမ္မာသွားတဲ့ သူတွေ အများကြီးပါ။ ငယ်ငယ်ကဆိုးခဲ့တဲ့သူတွေ ဆိုးရတာ ၀ပြီး ပြန်လိမ္မာသွားတဲ့ သူတွေ တပုံကြီးပါ။ အရင်ဆုံး တာဝန်ခံမှု ဆိုတဲ့ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့အမှားကို ကိုယ်သိဖို့တော့ လိုပါမယ်။
၅။ လက်မလျှော့တတ်မှု
ဒါကတော့ ယောကျာ်းရော၊ မိန်းမရော နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးလိုမယ့် ကိစ္စပါ။ လူနှစ်ယောက်ရေရှည်လက်တွဲမယ်ဆိုရင် ကြုံလာမယ့် ပြသနာတွေ ဒုနဲ့ဒေးပါ။ ဒါပေမယ့် ပြသနာတော်တော်များများက ကွဲရလောက်အောင်ကြီးချင်မှ ကြီးပါမယ်။ ပြသနာဖြစ်တိုင်း စိတ်ပျက်လာတိုင်း တစ်ဖက်ကို လက်လွှတ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ပဲဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုတည်မြဲမှာလဲပေါ့နော်။ ပြသနာတွေကို လက်ခံပြီး လက်မလွှတ်တမ်း ဖြေရှင်းဖို့အမြဲလိုပါလိမ့်မယ်။
ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်တော့်အမြင် သီးသန့်ပါ။
ယူလိုကယူ၊ ပယ်လိုက ပယ်နိုင်ပါတယ်။
တကယ်လက်တွေ့ကတော့ အကောင့်ထဲက အိမ်ထောင်သည် ဆရာကြီးတွေရယ်၊ အရမ်းချစ်တတ်ပြီး ချစ်ပြခွင့်ရနေတဲ့ ဆရာကြီးတွေရယ် ပိုသိမှာပေါ့။
