လူအများက တက်တူးတွေနဲ့၊ အမွှေးပေါင်းစုံနဲ့ Alpha Male ပုံစံ၊ တိုက်တတ်ခိုက်တတ်တဲ့လက်ဝှေ့သမားပုံစံတွေဆိုရင် သတ္တိရှိတယ်၊ မကြောက်တတ်ဘူး၊ ရဲရင့်တယ် ဒီလိုထင်ကြတာ။
ကိုယ်တွေ့လေးတစ်ခုပြောပြဦးမယ်။
ကျနော်တို့က လက်နက်မဲ့တိုက်ခိုက်ရေးကို ကျွမ်းတယ်၊ ဗလရှိတယ်၊ တက်တူးနဲ့အမွှေးတွေတော့ မရှိဘူး။
လမ်းဆုံအဝိုင်းကို ဖြတ်တဲ့အချိန် ဘေးတွဲတစီးက ပြောင်းပြန်ကြီးဝင်လာတယ်၊ ပြီး သူကပြန်ဆဲသွားသေးတယ်။ ယာဉ်စည်းကမ်းအတိုင်းမောင်းတဲ့ကားကို လမ်းပြောင်းပြန်မောင်းလာတဲ့ဘေးတွဲက မအေနဲ့ကိုင်တုပ်သွားတော့ အတော်ဒေါသထွက်စရာပေါ့။
တက်စီသမားက အံတစ်ချက်ကြိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွဲနောက် လိုက်မောင်း၊ မှီတော့ အရှေ့ကပိတ်ရပ်၊ ကားထဲက သံချောင်းကို ဘယ်လက်နဲ့ ကုန်းဆွဲ၊ ညာလက်က တံခါးကို ဗြောင်းခနဲဖွင့်၊ ဝုန်းခနဲ ပြေးဆင်း၊ ဘေးတွဲသမားကို ဖြောင်းခနဲဆော်လိုက်တာ ဟက်ခနဲ ကွဲထွက်သွားတယ်။ ဆရာသမားက ဆော်ပြီးအေးအေးဆေးဆေးကားပေါ်ပြန်တက်လာ၊ တံခါးပိတ်၊ မောင်းထွက်သွားတယ်။ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက စာနဲ့ရေးတာတောင် ပိုကြာဦးမယ်။ မြန်မှမြန်။ ဘေးတွဲသမားဆို ကြောင်ပြီးကျန်ခဲ့တာပဲ။ ဂိတ်က ဘေးတွဲသမားတွေလဲ ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် နားလည်လိုက်ပုံမရဘူး။
ကျနော်တို့လဲ ဒီဘဲရဲ့ လက်မြန်ပုံကို အတော်အံ့သြတယ်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ ကားသမားကပြောပြတယ်။
"ကျနော်က ကားပေါ်မှာပဲအိပ်တယ်၊ အုံနာအိမ်မှာ ထမင်း လခပေးစားတယ်၊ အဝတ်တစ်ထည်၊ ကိုယ်တစ်ခုပဲ၊ မိသားစုလဲ မရှိဘူး၊ တစ်ကောင်ကြွက်၊ ဘာမှဆုံးရှုံးစရာမရှိဘူး"တဲ့။
ဘုရားဟောထားတာရှိတယ်မလား၊ ငွေရှိသူက ငွေဂုဏ်မောက်ပြီး ရဲရင့်တယ်၊ ပညာရှိသူက ပညာဂုဏ်မောက်ပြီး ရဲရင့်တယ်ဆိုတာ။
နောက်ထပ်လူတစ်မျိုးကျန်သေးတယ်။ အခုလို ဘာမှမရှိတဲ့လူတွေပဲ၊ ဘာမှမရှိတဲ့အတွက် ဘာမှမကြောက်ဘူး၊ အကုန်လုပ်ရဲတယ်။
အပေါ်ကနှစ်မျိုးက သိပ်မကြောက်ရဘူး။ ငွေရှိတဲ့လူကို ချမ်းသာတယ်ဆိုပြီး မြှောက်ပေးလိုက်၊ သူတို့ကြွားရင် ထိုင်နားထောင်ပေးလိုက်၊ ပညာရှိတဲ့လူကျ သူ့ပညာကို ချီးကျူးလိုက်၊ ရိုကျိူးလိုက်၊ ဒီလောက်ဆို ဒီလူတွေက ပေါင်းလို့ရပြီ၊ ကြောက်စရာမရှိဘူး။
အဲ......ဒီလိုလူတွေကမှ တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတာ။
တက်တူးပဲရှိရှိ၊ ဗလပဲကြီးကြီး၊ အမွှေးပေါင်းစုံပဲ ရှိရှိ၊ လက်ဝှေ့ဘယ်လောက်ပဲကစားတတ်တတ်၊ ကြောက်တယ်။ ဆုံးရှုံးစရာတွေ များတာကိုး။
ဥပမာ။ ။ ကျနော်တို့ပဲဆိုပါတော့။ စောစောကပြောခဲ့တဲ့ဖြစ်စဉ်မှာ ကျနော်တို့မောင်းတာဆိုရင် ဒီဘေးတွဲသမားကို ဆင်းဆော်မလား၊ မဆော်ဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲ၊ ဆော်ပြီး ပြီးတာမှမဟုတ်ပဲ၊ နောက်ဆက်တွဲ တပုံကြီးလာမှာ၊ အနည်းဆုံးတော့ အလုပ်တွေနောက်ရွှေ့ရမယ်။ လမ်းဘေးမှာ ရန်ဖြစ်တယ်ဆိုပြီး သိက္ခာကျမယ်၊ အချိန်ကုန်တယ်။ ဂုဏ်၊ အချိန်၊ ငွေ၊ ဒါတွေက ဆုံးရှုံးစရာတွေ။ ဆိုတော့ ကျနော်တို့သာဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ မောင်းသွားလိုက်မှာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် ကြောက်လို့၊ ဟုတ်တယ်၊ အမှန်အတိုင်းပြောတာ။
မယုံမရှိနဲ့ကိုယ့်လူတို့။ သတ္တိဆိုတာ ဗလနဲ့လဲ မဆိုင်ဘူး၊ အမွှေးတွေနဲ့လဲ မဆိုင်ဘူး၊ ချတတ်တီးတတ်တာနဲ့လဲ မဆိုင်ဘူး။
No comments:
Post a Comment