ကိုယ့်ရဲ့ Stabilzer Muscle တွေ အလုပ်လုပ်စရာ

 1- သဲအိတ်တွေ ကျနော်တို့ ရောင်းပါတယ်။ လိုက်ပို့တဲ့အခါ ကိုယ်တိုင်မောင်း၊ ကိုယ်တိုင်သယ်ရတာပါ။ ပေါင် (၁၀၀)ကျော်လေးတဲ့ သဲအိတ်ကြီးထမ်းပြီး လေးငါးလွှာတက်ပို့ရတာတွေ ရှိတယ်။

2- တစ်ပတ်နှစ်ရက်လောက်တော့ Strength အတွက် အလေးနည်းနည်းပါးပါး ကျနော်တို့မ,တယ်။ Compound Lifts တွေသက်သက်ပါပဲ။ အရင်က သူများ Gym မှာ Smith Machine နဲ့ Squat ကစားလေ့ရှိတယ်။ ဒီလတွေထဲမှာတော့ ကိုယ့်ရုံမှာရှိတဲ့အလေးပြားတွေနဲ့ပဲ Free weight Squat ထိုင်တယ်။ Free Weight ဆိုတော့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ဝိတ် တစ်ဆခွဲလောက်နဲ့တင် အတော်ပင်ပန်းပါတယ်။ သို့သော် လွယ်တာနဲ့ခက်တာဆိုရင် ခက်တာကိုရွေးတဲ့အကျင့်လုပ်ထားတာကြောင့် ကြိုက်တယ်။

3- တနေ့က သုံးလွှာကို သဲအိတ်ထမ်းပို့ရတယ်။ သဲအိတ်ကို ကောက်မ,ပြီး ပုခုံးပေါ်လွှဲတင်၊ သုံးလွှာကို လေချွန်ပြီး တက်သွားတယ်။ အရင်က အပေါ်ရောက်အောင် မနည်းထိန်းတက်ရတယ်၊ အပေါ်ရောက် လျှာထွက်၊ ကွက်တိ။

ဒီမှာ ကျနော်တို့သဘောပေါက်သွားတယ်။ အရာရာဟာ သဘာဝအတိုင်းပဲ ကောင်းတယ်။ Smith Machine မှာ Squat ထိုင်တယ်၊ လွယ်တယ်၊ စက်က အကုန်ထိန်းထားပေးတာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ Stabilzer Muscle တွေ အလုပ်လုပ်စရာမလိုဘူး။

လက်တွေ့ဘဝမှာ ကလေးပဲချီချီ၊ ကျနော်တို့လို သဲအိတ်ပဲမမ၊ စျေးခြင်းပဲ ဆွဲဆွဲ၊ ရေသန့်ဘူးပဲ မမ၊ ကူပေးမယ့် စက်မရှိဘူး။ ဟန်ချက်ထိန်းရတယ်၊ ခါး၊ ဗိုက်၊ ကျော၊ Stabilzer ကြွက်သားတွေအလုပ်လုပ်ရတယ်၊ လုပ်နေကျအကျင့်မရှိတော့ ခက်ခဲတယ်။

ဒီနေရာမှာ Functional Strength နဲ့ Gym Strength က ကွာသွားတာပဲ။

ဆိုတော့ တကယ်သန်ချင်ရင် တကယ်သန်အောင် ကျင့်ထားဖို့လိုတာပါပဲ။

သို့သော် ဘယ်အရာကိုမှ မပုတ်ခတ်ပါနဲ့။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့သူပါ။ ရည်ရွယ်ချက်မတူရင် ကစားပုံလဲ ကွဲတယ်။

ကာယဗလသမားလုပ်ဖို့ရည်ရွယ်သူက Deadlift လိုချင်မှ လိုမယ်၊ ဘာကြောင့်ဆို Deadlift က Posterior Chain တစ်ခုလုံးထိတာမှန်ပေမယ့် Hypertrophy အတွက်ဆို ဘယ်အရာကို တိတိပပ Train မှန်းမသိတဲ့ Lift, ဆိုတော့ ကြွက်သားတွေကို ထောင့်စုံအောင် Train မယ့် Hypertrophy သမားဆိုရင် Deadlift ထက် Leg Press ကို ရွေးမှာပဲ။

လက်ဝှေ့ကစားသမား၊ အပြေးသမား၊ ရေကူး၊ စက်ဘီးစီးသမားတွေက Deadlift ကို ရွေးမှာပဲ။

ဝန်မခံလို့မရတဲ့အချက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြွက်သားလှလှပပနဲ့ ထုဆစ်ပုံဖော်တဲ့နေရာမှာ Bodybuilding ဟာ အကောင်းဆုံးဆိုတာပဲ။

ကျန်တာက Performance Based အားကစားတွေမို့ ခန္ဓာကိုယ်လှခြင်းမလှခြင်းထက် သက်ဆိုင်ရာအားကစားတွေမှာ ဘယ်လောက် Performance ပြနိုင်သလဲဆိုတာပဲ အရေးကြီးတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ (၁၅)နှစ်လောက်က ရန်ကုန်မှာ Gym ဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ရတယ်။ တောင်ဥက္ကလာမှာဆို နှစ်ရုံပဲ ရှိတယ်။ ဆရာကြီးမောင်ဗမာစိန်မောင်ရဲ့ ရုံရယ်၊ နန္ဒဝန်စျေးနားက လူငယ်အားမာန်ရယ်။

ဆရာကြီးရဲ့ချီးကျူးလေးစားစရာစိတ်ဓာတ်ကို ပြောပြရဦးမယ်။

လူငယ်တိုင်းကစားနိုင်အောင်ဆိုပြီး ရုံဝင်ကြေးကို နှစ်ထောင်လားပဲ ယူတယ်။ ကျနော်တို့က လူငယ်တွေဆိုတော့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ။ Guide ပြပြီးရတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ကျောင်းတက်၊ သုံးရစွဲရတာဆိုတော့ မွဲတယ်။

လူငယ်တွေအလေးမ,ရင်း စာဖတ်နိုင်အောင်ဆိုပြီး စာအုပ်စာစောင်တွေလဲ ရုံရှေ့မှာထားထားတယ်။ စေတနာပါ။

ဒီတုန်းက ဘာမှမသိဘူး။ စီနီယာတွေက ဒီနေ့ဒါကစားဆို ကစားလိုက်တာပဲ။ ဟိုဟာကစားဆိုကစားလိုက်တာပဲ။ ထွားချင်တော့ ကစားပြီးတာနဲ့ တွေ့တာအကုန်စား ဟားဟား။

ဒီလိုအခြေအနေကနေ တက်လာခဲ့ကြတာပဲ။

အခုလိုဖွံ့ဖြိုးလာတဲ့အခါ သိတယ်၊ တတ်တယ်ဆိုပြီးအကန်တွေပြောနေတာထက် သူ့ Profession, ကိုယ့် Profession နားလည်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးသွားတာကောင်းပါတယ်။

တနေ့ကဆို ဆရာနှစ်ယောက် ပို့စ်တွေတင်ပြီး စောင်းငန်းမြောင်းငန်းပြောနေတာမြင်ရတယ်၊ ဆရာတွေဆိုတော့လဲ မြင်ရတဲ့လူတွေက စိတ်မသက်သာ၊ ဟေဟေး