တကယ်တော့ လောကကြီးမှာ
ကောင်းကောင်းနေတာလောက်
ပျင်းဖို့ ကောင်းတာ မရှိဘူး။
ဥပမာဗျာ ဝိတ်ကျချင်တယ်ဆိုပါစို့။
လူတွေက keto စားတာတို့ အဆီချ ပရိုဂရမ်ဝင်တာတို့
အဲ့ဒါတွေက မကျဘူးလားဆိုရင်တော့ ကျပါတယ်။
ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေရှည်လုပ်ရမှာတွေ။
ဝိတ်ချတာထက် ကိုယ်လိုချင်တဲ့ ဘဝနေထိုင်မှုကို
ရွေးချယ်ရတာမျိုး။
ကျနော်ဆို အစားအသောက်ကို စုံအောင် စနစ်တကျ
မစားနိုင်သေးဘူး ပြောရမယ်။
ဒါပေမဲ့ skinny fat ဖြစ်နေတဲ့ 18% fat ကို
12% လောက်ထိ ၁၁ လလောက် အချိန်ယူပြီး
ချလိုက်ဖူးတယ်။
နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း လုပ်သွားဖို့ပဲ။
Greek Yogurt နေ့တိုင်းစားတယ် ကြက်ရေလုံပြုတ်
(ဒါကတော့ နည်းနည်းပြင်းထန်တယ်။
ဆီနည်းနည်းလူးကြော်ပြီး စားရမှာ။)
လနဲ့ချီပြီး နေ့တိုင်းစားဖူးတယ်။
အခုလည်း တပတ် ၃ ရက်လောက် စားတယ်။
နောက်ပိုင်း အစားသောက် တခုစားမယ်ဆို
သုံးခု တွေးတော့တယ်။
ငါ ဗိုက်ဆာနေလို့ စားမှာလား။
အရသာ ရှိလား။
အာဟာရ ဘာရမှာလဲ။
နှစ်ခု မပြည့်စုံဘူးဆို မစားတော့ဘူး။
လိုရင်းကတော့ လူတွေကလေ ရုတ်တရက်ကြီး
ကောက်ခါငင်ခါ ချမ်းသာချင်ကြတယ်။
ထီပေါက်သလို ချမ်းသာတာက
တသန်းမှာ တယောက်ပါ။
တကယ့် မေးခွန်းက
ဝင်ငွေက ကိုယ့်အသုံးစရိတ်
အပြင် ဘယ်လောက်ပိုနေလဲ။
ဘယ်နေရာတွေ ဖြုန်းလဲ ဘယ်နေရာတွေ သုံးလဲ။
မင်းရဲ့ ဝင်ငွေ ဘယ်လောက် % ကို စုဖြစ်လဲပဲ။