အာဏာရှင်က ထိန်းချုပ်ထားတာ
လူလူချင်းကို နွားနဖားထိုးထားသလိုပဲ။
ဘယ်လိုသဘောဖြစ်နေလဲဆိုတော့
မင်းတို့တွေ ပျော်ကြဟေ့ ပျော်ကြ။
မင်းတို့တွေရဲ့ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊
စီးပွားရေး၊ လူအခွင့်အရေး၊
ဘဝအနာဂတ်တွေအကုန်လုံးကို
စုတ်ပြတ်သတ်နေအောင်ငါတို့လုပ်ထားမယ်။
အဲဒီအစား မင်းတို့အတွက်တကယ့်အစစ်အမှန်
မဟုတ်တဲ့ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ပျော်စရာလေးတွေ
ဖန်တီးထားပေးမယ်။ ပျော်ကြစမ်းဟေ့
ဆိုပြီးတော့ လုပ်ပေးထားသလိုပဲ။
လူလူချင်းအတူတူ အသက်အရွယ်အလိုက်
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဟိုးနိုင်ငံခြားကလူတွေနဲ့
လူအခွင့်အရေးတန်းတူညီမျှရတာကို
သွားမယှဉ်နဲ့ဦး။ ဒီနိုင်ငံထဲမှာလူဖြစ်တာချင်း
အတူတူကိုတောင်မှ သူလည်းဒီနိုင်ငံမှာမွေး
ကိုယ်လည်းဒီနိုင်ငံမှာမွေးတာချင်းအတူတူ
သူတို့က ပညာရေးကိုဆိုရင်
နိုင်ငံခြားကျောင်းမှတက်ပြီး
နိုင်ငံခြားဘွဲ့မှယူကြတာ။
ကိုယ်တွေကိုတော့ ပညာရေးအစုတ်အပဲ့တွေ
အောက်မှာ အချိန်တွေကုန်ခိုင်းထားတယ်။
၁၅ နှစ်နီးပါး သုံးစားမရတဲ့ပညာရေး
အစုတ်အပဲ့ကြီးနဲ့ အချိန်ဖြုန်းထားခိုင်းပြီး
အချိန်တန်ဘွဲ့ရတော့ ရတဲ့ဘွဲ့က ဒီနိုင်ငံထဲ
မှာတောင် ပေးစရာအလုပ်အကိုင်
အလုံအလောက်ရှိမနေဘူး။ ဒီမှာဘွဲ့ရပြီး
ဒီမှာလုပ်စရာအလုပ်မရှိလို့ နိုင်ငံခြား
သွားတော့ရော? အိမ်ဖော်နဲ့ အလုပ်ကြမ်းသမား
ပဲထွက်လာတယ်။ မြန်မာပြည်က
ဘွဲ့ရပညာတတ်တွေလာသဟဆိုပြီးတော့
ဘယ်သူကမှအထင်မကြီး။ လစာများများ
လိုချင်ရင် ကျွန်လိုများများရုန်းကန်ပဲ။
ပညာရှင်တစ်ယောက်လို ရပ်တည်ချင်ရင်တော့
အနည်းဆုံးတော့ နိုင်ငံခြားကျောင်းတစ်ခုခုနဲ့
ပြန် Join နိုင်ဦးမှပဲရမယ်။ တကယ်ဆို
ပြည်တွင်းက လူငယ်လေးတွေအတွက်
ဒီလိုစုတ်ပြတ်တဲ့ပညာရေးမျိုးမဖြစ်အောင်
ဖန်တီးပေးသင့်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီနိုင်ငံမှာဘွဲ့ရခဲ့ကြတဲ့ ကလေးတွေဟာ
ဒီနိုင်ငံထဲမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားတဲ့
အလုပ်တစ်ခုရသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။
နိုင်ငံခြားထွက်ရင်လည်း ဒီနိုင်ငံကရတဲ့
ဘွဲ့လက်မှတ်က နိုင်ငံခြားမှာ Professional
အလုပ်တစ်ခု ရကိုရနိုင်တဲ့ပညာရေးမျိုး
ဖြစ်သင့်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။
ကျန်းမာရေးနဲ့ပတ်သက်လာရင်လည်း
သူတို့ကကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်တွေနဲ့ နိုင်ငံခြားကို
အိမ်ဦးနဲ့ကြမ်းပြင်လို ဆေးသွားကုနေကြတာ။
ခေါင်းလေးတစ်ချက်ကိုက်တာကစလို့
ဗိုက်လေးခဏအောင့်တာအဆုံး
နိုင်ငံခြားဖြစ် ဆေးဝါးအကောင်းစားတွေနဲ့ပဲ
ကုနေကြတာ။ ကိုယ်တွေကတော့
ပြည်တွင်းဖြစ် ဘာမှအစုံအလင်မရှိတဲ့
ပြည်သူ့ဆေးရုံအစုတ်အပြတ်တွေမှာ
ပေးရတဲ့ကုန်ကျစရိတ်နဲ့ ပြန်ရတဲ့
ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုတွေက
မတန်မရာတွေဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တစ်နေ့ဆေးရုံမှာ
လူတွေသေလိုက်ကြတာဆိုတာ အတုံးအရုံး။
ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆေးဝယ်သောက်လို့ရနေတဲ့
ရောဂါမျိုးဆိုလည်း ဆေးတွေပါအလွယ်တကူ
ဝယ်လို့မရတဲ့အထိလုပ်ထားတယ်။
ဆေးဝါးပြတ်လပ်မှုတွေဖြစ်လို့ ပြည်သူတွေဟာ
ကျန်းမာရေးတွေစုတ်ပဲ့နုံချာနေရော။
ခုနောက်ပိုင်း ဒီနိုင်ငံထဲမှာ
တစ်ခုခုဆို ဖြစ်တာနဲ့ သေပဲ။
ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှိတဲ့လူက နည်းနည်းကြာမှ
သေတယ်။ မရှိတဲ့လူက မြန်မြန်သေတယ်။
ဒါပဲကွာတယ်။ ဘာလို့ဆို ပြည်တွင်းထဲမှာ
ပြည်သူတွေအတွက် ဖန်တီးပေးထားတဲ့
ကျန်းမာရေးအဆင့်အတန်းက
ဟိုးအောက်အဝိစိမှာကိုး။
စီးပွားရေးပိုင်းကိုကြည့်ဦးမလား
မြန်မာတစ်နိုင်ငံထဲမှာမွေးလာတာချင်းအတူတူ
ဒီနိုင်ငံရဲ့ သယံဇာတတွေကို ကိုယ်တွေက
သုံးစွဲခွင့်မရှိ။ တိုက်ရိုက်သုံးစွဲခွင့်မရှိရင်တောင်
ဒီသယံဇာတတွေကိုအသုံးချပြီး ကောင်းမွန်တဲ့
အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းကောင်းတွေ
ဖန်တီးပေးထားရင် ဒါသည်လည်း
ကိုယ်တွေသုံးရတာနဲ့အတူတူပါပဲ။
ခုတော့ ဒီနိုင်ငံမှာလုပ်စရာဆိုလို့
အရောင်းဝန်ထမ်း၊ ဈေးရောင်း၊ Deli ပို့၊
စားသောက်ဆိုင်စားပွဲထိုး၊ ထမင်းချက်
ဒါတွေကလွဲရင်ရွေးချယ်စရာဘာမှသိပ်မရှိတော့။
နိုင်ငံခြားဆိုတာ ထွက်ချင်တိုင်းထွက်မရ။
ပြန်လာပြီးရင် ပြန်ထွက်ခွင့်မရ။ ခုတော့ဖြင့်
တစ်လဝင်ငွေ ၁ သိန်းဆိုရင်
ထွက်ငွေက ၁၀ သိန်း။
တစ်လဝင်ငွေ ၁၀ သိန်းဆိုရင် ထွက်ငွေက
သိန်း ၁၀၀။ အဲလိုတွေဖြစ်နေပြီ။
ဒီနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ (၅) နှစ်အရွယ်ကလေး
၁ ယောက်နဲ့ တခြားလူ့အခွင့်အရေးအပြည့်အဝ
ရတဲ့နိုင်ငံက (၅) နှစ်အရွယ်ကလေး
၁ ယောက်ကို နောက် အနှစ် ၂၀ ကြာတဲ့အခါ
ပြန်ယှဉ်ကြည့်လိုက်။ ဘဝ (၂) ခုကဘယ်လိုမှ
ယှဉ်လို့မရအောင်ကို မိုးနဲ့မြေလိုကွာခြားသွားပြီ။
အဲတာ နိုင်ငံရေးပဲ။ အဲတာ အာဏာရှင်က
ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ပြီး နဖားထိုးခံထားရတဲ့ဘဝပဲ။
ဒီအကြောင်းအရာတွေကိုအားလုံးမေ့လျော့နေပြီး
လုံးဝ (လုံးဝ) ကိုမစဉ်းစားမိလောက်အောင်
ဘာနဲ့လုပ်ထားလဲဆိုတော့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကို
အဆမတန်မြှင့်တင်ထားလိုက်ပြီး လူတွေကို
တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ရုန်းကန်ခိုင်းထား
လိုက်တယ်။တစ်တိုင်းပြည်လုံးကပြည်သူတွေက
အဲလို ခွေးလိုနွားလိုတွေရုန်းကန်နေကြရတော့
စောစောကပြောတဲ့ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊
စီးပွားရေး၊ လူ့အခွင့်အရေး၊ ဘဝအနာဂတ်
ဒါတွေအားလုံးကို အခိုးခံလိုက်ရပြီး
ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခံနေရပါလားဆိုတာကို
မတွေးနိုင်မခေါ်နိုင် မစဉ်းစားမဆင်ခြင်နိုင်တွေ
ဖြစ်ကုန်ရော။ ကိုယ့်ကို ဖိနှိပ်နေလို့ ဖိနှိပ်နေမှန်း
တောင်မသိကြတော့ဘဲ နိုင်ငံရေးအသိစိတ်တွေ
နိုးကြားမှုတွေ မှေးမှိန်နေအောင်
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သေအောင်ရုန်းကန်ခိုင်း
ထားပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲလေးတွေ
ဖန်တီးပေးထားလိုက်တယ်။ ခုခေတ်မှာ
တစ်လတစ်လ သေအောင်ကုန်းရုန်းလုပ်ပြီးမှ
လကုန်ရက် မာလာရှမ်းကောလေးတစ်ပွဲတောင်
မဝယ်စားနိုင်တဲ့လူငယ်တွေ၊
အင်္ကျီအသစ်လေးတစ်ထည်မဝယ်ဝတ်နိုင်တဲ့
ဆယ်ကျော်သက်လေးတွေ ဒုနဲ့ဒေး။
ဘာမှမစားဘဲ ရေနဲ့ထမင်းပဲဆိုရင်တောင်
ဟိုနေရာလည်းမသွားနိုင်၊ ဒီနေရာလည်း
မလာနိုင်နဲ့ သူများတွေလို အလုပ်ပိတ်ရက်မှာ
အပန်းဖြေ ခရီးထွက်ဖို့ဆိုတာ
မျှော်လင့်ချက်အိပ်မက်ကြီးတစ်ခုလိုတောင်
ဖြစ်ကုန်ကြတဲ့လူတွေ အများကြီး။
လက်ထဲမှာ သိန်း ၁၀၀ လောက်ရှိနေရင်တောင်
ကျန်းမာရေးကိစ္စဖြစ်လို့ ဆေးရုံတက်ရင်
သိန်း ၁၀၀ ဆိုတာ ဘာမှသုံးစားလို့မရတဲ့
ငွေပမာဏဖြစ်သွားပြီ။
ပိုက်ဆံအရမ်းချမ်းသာနေရင်လည်း
အခွင့်ထူးခံလူတန်းစားမဟုတ်ရင်
နိုင်ငံခြားကို သွားချင်တိုင်းသွား၊
လာချင်တိုင်းလာလို့မရ။ ဆိုင်ရာပိုင်ရာတွေကို
ပူဇော်ကန်တော့ပြီးမှသွားလို့ရ။
အိမ်က ကလေးပျောက်တယ်။ မရှာနဲ့
ပေါ်တာဆွဲသွားပြီဆိုရင် သိသိရက်နဲ့
ဘာမှလုပ်မရ။ ဒီတိုင်းထိုင်ကြည့်နေရုံ။
တိုင်ရင်လည်းဘာမှမထူး။ စစ်မှုထမ်းကြေး
ဆိုပြီး လစဉ်ငွေကောက်နေတာတွေ၊
ဘာမှတ်ပုံတင်ကိုင်ထားလို့ဆိုပြီး
ဒီနိုင်ငံသားဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဒီနိုင်ငံထဲမှာတောင်
လွတ်လပ်စွာခရီးသွားလာခွင့်မရ၊
ကားပေါ်မှာမှတ်ပုံတင်စစ်လို့
ဘယ်လောက်မျဉ်းစောင်းဖြစ်နေရင်
ကားပေါ်ကဆွဲချခံရ၊ ညဘက်တွေ လွတ်²လပ်²
သွားချင်တိုင်းသွားလာခွင့်မရ
အင်တာနက်ကအစ လွတ်လပ်စွာသုံးစွဲခွင့်မရ
...................
ချရေးလိုက်ရင် မကုန်ဆုံးနိုင်သော
တရားလွန်လွန်းနေတဲ့
လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်ခံနေရမှုတွေ
ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့အတွက်လိုလို့လား?
ဘာကြောင့်လဲ? ဘာအတွက်လဲ?
ဘာလို့များ ငါတို့တွေက လူလူချင်းအတူတူ
တစ်နိုင်ငံထဲမှာ မွေးလာတာချင်းအတူတူ
သူတို့ရဲ့ နဖားကြိုးထိုးတာကို ခံထားရတာလဲ?
ဒီလိုတွေ တွေးကြည့်လိုက်ရင်
တွေးတတ်မယ်ဆိုရင် သင်္ကြန်မှာပျော်ကြတယ်
ဆိုတာတကယ်တမ်းတော့စောစောကပြောသလို
အာဏာရှင်က ငါတို့ရဲ့ အမှန်တကယ်
ပျော်ရွှင်ခြင်းအစစ်အမှန်တွေကိုတော့
ခိုးယူသွားပြီး ငါတို့ကို အတုတွေနဲ့
အစားထိုးပေးထားတာပဲ။ ဦးနှောက်ရှိရင်
ဒါဟာ ပျော်စရာတစ်စက်မှမကောင်းတဲ့
အချိန်ပဲဆိုတာ တွေးခေါ်နိုင်လိမ့်မယ်။
စဉ်းစားကြည့်တယ်နော်။
ရပ်ကွက်သေးသေးလေးထဲမှာကအစ
လူလေး ၁၀/၁၅ ယောက်လောက်စုပြီး
ဆောင်းဘောက်လေးဖွင့် ကနေလိုက်ကြတာ
ကနေ အစပြုပြီး
လူစည်ကားတဲ့ ပြည်သူ့ရင်ပြင်၊မြို့တော်ခန်းမ
အစရှိသဖြင့် အဲလိုနေရာတွေမှာ
လူပင်လယ်ကြီးလို ကနေကြတာ အလယ်
ညဘက်တွေ ဘားတွေ ကလပ်တွေမှာ
ကခုန်နေကြတာအဆုံး
ဒီနိုင်ငံကြီးထဲမှာ ဘာတွေကိုများပျော်ရွှင်ပြီး
မြူးထူးခုန်ပေါက်ကနေရလောက်တဲ့ထိ
ပျော်စရာတွေရှိနေလို့လဲ။
အမြဲစိတ်ညစ်နေရတာပဲကွာ
တခါတလေတော့လည်း ပျော်စရာရှိတာ
ပျော်လိုက်ပေါ့လို့ ပြောရအောင်ကလည်း
အဲလိုအမြဲစိတ်ညစ်ပြီး လူနဲ့မတူအောင်
လုပ်ထားတာက လူကဖန်တီးယူထားတာလေ။
ကိုယ့်ကံကြောင့် ကိုယ်ဖြစ်နေတာမှမဟုတ်တာ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနိုင်ငံမှာလူလာဖြစ်ရတာကိုက
ကိုယ်ပြုခဲ့တဲ့ ကံတွေကြောင့်လို့
တရားသဘောနဲ့ဖြေလိုက်ရင်တောင်
သံဝေဂရစရာပဲရှိမှာ။ ပျော်စရာဆိုတာ
တစ်စက်လေးတောင် ရှိမနေဘူး။
သင်္ကြန်ဖြစ်တယ်။ ဘောက်တွေဖွင့်ပြီး
ကကြခုန်ကြပျော်လိုက်ကြတာပဲ။
(၄) ရက်လောက် ဘာမှအဓိပ္ပာယ်မရှိ
ဘောက်ဖွင့်ကကြ ပြီးသွားတော့
အချိန်တန်တော့ အာဏာရှင်ကဖန်တီးထားတဲ့
တိရစ္ဆာန်ဘဝကိုပြန်သွား တိရစ္ဆာန်လို
ပြန်ရုန်းကန်ကြပြန်ရော။ အရာရာ
အခိုးခံထားရလို့ ဆုံးရှုံးနေတဲ့နိုင်ငံကြီးမှာ
မတွေးတတ်၊ မခေါ်တတ်၊ မစဉ်းစား
မဆင်ခြင်တတ်၊ မနာတတ်၊ ဆုံးရှုံးနေလို့
ဆုံးရှုံးနေမှန်း မမြင်တတ်လိုက်ကြပုံများ။
ဒါတွေကိုကြည့်ပြီး ဒီဘဝတွေကလွတ်အောင်
ဝိုင်းဝန်းရုန်းကန်ပေးနေတဲ့ လူတွေကိုတောင်မှ
ခုဆို အပြစ်တွေမြင်လို့၊ ဆဲလို့ဆိုလို့။
တစ်နှစ်မှတစ်ခါမို့ ပျော်တော့ဘာဖြစ်လဲ။
မပျော်ရတာ (၅) နှစ်ရှိသွားပြီတို့ ဘာတို့။
တကယ်တမ်းကျ သင်္ကြန်က
တစ်နှစ်မှ တစ်ခါပဲဖြစ်တယ်ဆိုပေမဲ့လို့
တစ်နှစ်မှာ တစ်ခါပဲဖြစ်ကြတဲ့
တခြားပွဲတော်တွေတိုင်းမှာလည်း
ဒီလူတွေက အမြဲပျော်နေကြတာပါပဲ။
တန်ခူးကနေစလို့ တပေါင်းလထိ
(၁၂) လရာသီပွဲတော်တွေတိုင်းဟာ
သူ့လနဲ့သူ အကုန်လုံး တစ်နှစ်မှတစ်ခါပဲ
ဖြစ်ကြတာချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ တို့လူမျိုးတွေက
အဲ (၁၂) လ ရာသီပတ်လုံးကို ဘာပွဲလာလာ
တစ်ပွဲမှမလွတ်ဘဲ အကုန်ကိုပျော်နေကြတာ။
အာဏာရှင်ကလည်း သူ့စိတ်ကြိုက်
ကြိုးကိုင်ချယ်လှယ်နိုင်ဖို့ ပျော်စရာအတုတွေ
ဖန်တီးပေးထားတယ်။
တို့ပြည်သူတွေကလည်း ပျော်နေရရင်ပြီးရော
ပျော်နေရရင်ကိုဖြစ်တယ် ပျော်ဖို့ပဲအဓိက။
ပျော်သာပျော်နေရမယ်ဆိုရင်
ငါတို့တွေ ဘယ်ဘဝရောက်ရောက်ဆိုတာမျိုး။
ဆိုတော့ကာ အရမ်းကိုလိုက်ဖက်လွန်းချက်ပဲ။
အကြီးကြီးတွေ လိုက်တွေးနေစရာမလိုပဲ
နည်းနည်းလေးတွေးကြည့်လိုက်ရင်တောင်
ကိုယ့်နိုင်ငံသားအချင်းချင်း
ကျွန်ပြုခံနေရတဲ့ဘဝကြီးမှာ အမြဲပျော်နေနိုင်
ကြတဲ့လူတွေကိုမြင်ရတာ သူတို့ခေါင်းထဲမှာ
ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေတာလားဆိုတာ အံ့ဩမိတယ်။
နဖားထိုးခံရလည်းပျော်ပျော်ပဲ။လူ့အခွင့်အရေး
တွေဆုံးရှုံးလည်းပျော်ပျော်ပဲ။ ရတဲ့လစာက
၁ လ ၂ သိန်းခွဲလောက်ရပြီး ကုန်ဈေးနှုန်းကို
သိန်း ၂၀ လောက်ဖြစ်အောင်ဆွဲတင်ထားလို့
တစ်လတစ်လ လူနဲ့တူအောင် မစားရလည်း
ပျော်ပျော်ပဲ။ ပညာရေး၊ကျန်းမာရေး
နိမ့်ကျမှုတွေကိုတော့ ထည့်မပြောတော့ဘူး။
အဲဒီလိုလူတွေထဲမှာမှ ငါတို့တွေကျတော့
ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတော့
အာဏာရှင်က ချကျွေးတဲ့ ဘယ်လိုငါးစာမျိုး
ကိုမှ လုံးဝမစားဘဲ ဒီတိုင်းအငတ်ခံနေကြတဲ့
ငါးကလေးတွေလိုပဲ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၅ ကနေ
၂၀၁၉ ထိကာလတွေတုန်းကရခဲ့ဖူးတဲ့ပျော်ရွှင်မှုအစစ်အမှန်တွေကိုပဲ ပြန်လည်တောင့်တရင်း
ငါတို့တွေ မတရားဖိနှိပ်ခံနေရတယ်ဆိုတဲ့
အတွေးတွေထဲမှာ ခုချိန်ထိပိတ်မိနေတုန်းပဲ။
သူများတွေ ဘာပွဲလာလာ တစ်ပွဲမှမလွတ်ဘဲ
ရှိသမျှပွဲအကုန် ပျော်တတ်၊ ပျော်နိုင်နေကြတဲ့
အချိန်မှာ ငါတို့တွေကျတော့ ဘာပွဲလာလာ
ဘယ်ပွဲမှကို ပျော်ချင်စိတ်လည်းမရှိ၊
ပျော်လည်းမပျော်တတ်တော့တဲ့လူတွေလို
ဖြစ်သွားပြီး ဒါတွေဟာအတုအယောင်တွေပဲ
အချိန်တန်တော့လည်း ငါတို့ရဲ့
လူ့အခွင့်အရေးတွေ ထိန်းချုပ်ခံထားရတယ်။
ငါတို့ဟာ နဖားထိုးခံထားရတယ်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့
မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ၁၂ လရာသီပွဲတော်တွေဟာ
ပျော်စရာလို့ မမြင်တတ်ခဲ့တော့တာ
ကြာလှပေရောပေါ့ ......
