"THE VISA MAN (သို့မဟုတ်)
ရုံးတက်ရင်းရုန်းထွက်ခဲ့သူတစ်ယောက်"
သူ တစ်နေ့ကို နာရီ ၂၀ လောက် ဗီဇာပုံစံတွေလက်ရေးနဲ့ထိုင်ရေးရတာ လက်ချောင်းမှာသွေးစို့လာတဲ့အထိ။ သူ့အစိုးရက ရပ်ဖို့အမိန့်ပေးပေမယ့် သူမရပ်ခဲ့ဘူး။ ဗီဇာ ၆၀၀၀ လောက်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသောအသက်တွေကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။
ဇူလိုင် ၁၉၄၀၊
ကောနက်စ်၊ လစ်သူရေးနီးယား။
ချီအူနဲဆူဂီဟာရာ အိပ်ရာနိုးလာတဲ့အခါ ဂျပန်ကောင်စစ်ဝန်ရုံးတံခါးရှေ့မှာ စုပြုံနေကြတဲ့လူအုပ်ကြီးကို မြင်ရတယ်။ ယောက်ျားတွေ၊ မိန်းမတွေ၊ ကလေးတွေ အရွယ်စုံ။ ပိုလန်နိုင်ငံကနေ ထွက်ပြေးလာကြသူတွေ၊ နာဇီတို့သိမ်းထားတဲ့ နယ်မြေတွေကနေ ပြေးလာကြသူတွေ၊ ဘယ်ကိုမှပြေးစရာမြေမရှိ ဖြစ်နေတဲ့သူတွေပေါ့။ သူတို့က ဗီဇာထုတ်ပေးဖို့ အသနားခံနေကြတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံကနေတဆင့်ဖြတ်ပြီးသွားရမယ့်လမ်းကြောင်းကသာ သူတို့အတွက်မျှော်လင့်အားထားစရာဖြစ်နေတယ်။ ဒီ့အတွက် Transit visa လိုတယ်။
ချီအူနဲက အသက် ၄၀၊ သူ့ဘဝတလျှောက်လုံး အထက်အမိန့်ဆိုတာတွေနဲ့ နေသားကျပြီးသားသံတမန်တစ်ဦး။ တာဝန်ကျရာနေရာတစ်ခုပြီးတစ်ခုပြောင်းရင်း သူ့တိုင်းပြည်အပေါ်သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းတယ်။ ဂျပန်အစိုးရခိုင်းတာမှန်သမျှ တသွေမတိမ်းလုပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနေ့မနက်မှာ ရုံးပေါက်ဝသံတံခါးရှေ့က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့မျက်နှာတွေကိုကြည့်ရင်း သူသိသွားတာတစ်ခုရှိတယ်။ ပေးထားတဲ့အမိန့်ကို အတိအကျလိုက်နာနေရင် ထောင်ပေါင်းများစွာသောအသက်တွေနဲ့ ကြေးထပ်ရနိုင်တယ်ဆိုတာပဲ။
ဒါနဲ့ ချီအူနဲဟာ တိုကျိုကို ကြေးနန်းရိုက်တယ်။
"ဂျူးဒုက္ခသည်တွေကို ဖြတ်သန်းဗီဇာထုတ်ပေးဖို့ ခွင့်ပြုပေးပါရန်"
အဖြေက ချက်ချင်းပြန်ဝင်လာတယ်။
"ခွင့်မပြု"
ဒုက္ခသည်တွေမှာ ဘာစာရွက်စာတမ်းအထောက်အထားမှ ပြည့်ပြည့်စုံစုံမရှိကြ။ သူတို့ရဲ့ ခရီးလမ်းဆုံးကလည်း ဘယ်နေမှန်းမရေရာကြ။ ဗီဇာထုတ်ပေးဖို့လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီမနေဘူး။ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ ရပ်တည်ချက်က ပြတ်သားတယ်။
"ဗီဇာပေးရန်ငြင်းပယ်"
ချီအူနဲဟာ နောက်ကြေးနန်းတစ်စောင် ထပ်ပို့တယ်။
"ဒုက္ခသည်တွေဟာ လက်ငင်းအန္တရာယ်နဲ့ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာဗီဇာ ထုတ်ပေးခွင့်ပြုပါရန်"
အဖြေက "ခွင့်မပြု"
ချီအူနဲဟာ ကြံရာမရတဲ့အဆုံး တတိယမြောက်ကြေးနန်းတစ်စောင် ပို့ပြန်တယ်။
"အကူအညီမရရင် ရာပေါင်းများစွာသောမိသားစုတွေ သေဆုံးကြရပါလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သုံးသပ်ပေးပါရန်"
ကြေးနန်းပြန်ဝင်လာတယ်။
"လုံးဝခွင့်မပြုပါ။ ဗီဇာထုတ်ပေးမှုအားလုံး ယခုချက်ချင်းရပ်ဆိုင်းထားရန်။ တိုက်ရိုက်အမိန့်"
ချီအူနဲဆူဂီဟာရာတစ်ယောက် သူ့ရုံးခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာရပ်ရင်း အပြင်ကပိုပိုကြီးလာတဲ့လူအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေတယ်။ နာရီတိုင်းမှာ မိသားစုအသစ်တွေတိုးတိုးလာနေတာ။ ဂျပန်ကောင်စစ်ဝန်ရုံးက သူတို့ကိုကူညီပေးလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ သူတို့ကြားရတယ်။ ဒီမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ နေ့ပေါင်းများစွာ သူတို့ခရီးနှင်လာခဲ့ကြတာ။
ချီအူနဲဟာ သူ့ဇနီး ယူကီကိုနဲ့ သူတို့ရဲ့ကလေးငယ် ၃ ယောက်အကြောင်း တွေးမိပြန်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့အလုပ်၊ သူ့တာဝန်၊ သူ့အနာဂတ်။ အပြင်ကမိသားစုတွေကရော? သူဘာမှမလုပ်ဘဲနေရင် ဒီမိသားစုတွေမှာလည်း အနာဂတ်မရှိနိုင်တော့ဘူး။
ဒီလိုနဲ့ ချီအူနဲဟာ သူ့ရဲ့ဖောင်တိန်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဗီဇာပုံစံတွေကို လက်ရေးနဲ့စဖြည့်ပါတော့တယ်။ ဗီဇာအစောင်တိုင်းကို အချက်အလက်တွေပြည့်စုံနေအောင်ဖြည့်မှရမယ် - အမည်၊ မွေးသက္ကရာဇ်၊ ခရီးလမ်းဆုံးအရပ်၊ ခရီးသွားရခြင်းရည်ရွယ်ချက်။ သူ့လက်ရေးကလည်း သပ်ရပ်နေဖို့လိုသေးတယ်။ အမှားသေးသေးလေးတစ်ခုပါသွားရင်တောင် စစ်ဆေးတဲ့နေရာမှာ ငြင်းပယ်ခံရနိုင်တယ်။
တစ်နေ့ကို ၁၈ နာရီကနေ နာရီ ၂၀ လောက်ကြာအောင် ဗီဇာပုံစံတွေဖြည့်ရတယ်။ သူ့ဇနီး ယူကီကိုက ဘေးနားမှာနေရင်း သူဖောင်တိန်ဆက်မကိုင်နိုင်တော့လောက်အောင် လက်ချောင်းတွေတောင့်တင်းနာကျင်လာတဲ့အခါ ညင်ညင်သာသာနှိပ်ပြီး သက်သာအောင်လုပ်ပေးတယ်။ အစာစားတယ်ဆိုရုံလေး စားတဲ့ သူ့အတွက် အစားအသောက်တွေယူလာပေးတယ်။ သူအလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာ ကလေးတွေကိုဂရုစိုက်ပေးထားတယ်။ သူလုပ်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ဖို့ သူ့ဇနီးဟာ တခါမှမပြောခဲ့ပါဘူး။ သူတို့မိသားစုအတွက် ဘယ်လိုထိခိုက်ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေတွေရှိတယ်ဆိုတာလည်း ယူကီကိုသိတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ချီအူနဲကို သူ့ဇနီးဟာ အပြည့်အဝပံ့ပိုးအားပေးခဲ့တယ်။
အပြင်မှာတန်းစီစောင့်နေကြတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေဟာ လူတန်းရှည်ကြီးဖြစ်လို့နေတယ်။ မနက်တိုင်း ကောင်စစ်ဝန်ရုံးတံခါးဖွင့်တာနဲ့ သူတို့အရှေ့ကိုတဟုန်ထိုးပြေးကြတော့တာပဲ။ ချီအူနဲဟာ သူတို့ဆီကအချက်အလက်တွေယူရတယ်၊ ပြည်ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာတွေ ဖြည့်ရတယ်၊ တံဆိပ်တုံးထုရတယ်၊ လက်မှတ်ထိုးရတယ်၊ ပြီးတဲ့အခါမှ သူတို့လက်ထဲထည့်ပေးရတယ်။
နောက်ထပ်တစ်ယောက် ...
နောက်ထပ်မိသားစုတစ်စု ...
နောက်ထပ်ဘဝတစ်ခု ...
သူ့လက်ချောင်းတွေအခြေအနေဘယ်လောက်ဆိုးလာလဲဆို တစ်ချောင်းနဲ့တစ်ချောင်း စေ့လို့တောင်မရတော့ဘူး။ ခြေကုန်လက်ပန်းကျပြီး အမြင်တွေလည်းဝါးကုန်ပြီ။ ထိုင်ခုံမှာ ခါးကိုင်းပြီးစာရေးရလွန်းလို့ နောက်ကျောတစ်ခုလုံးလည်း နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီ။ ဒါပေမယ့် သူဆက်ရေးနေတာပဲ။
တိုကျိုကနေ ကြေးနန်းတွေထပ်ရောက်လာတယ်။
"အခုချက်ချင်းရပ်ပါ။ ခင်ဗျားဟာ ပေးထားတဲ့အမိန့်ကို တိုက်ရိုက်ဖီဆန်နေတာဖြစ်တယ်။ ဒီ့အတွက် အကျိုးဆက်တွေရှိလာလိမ့်မယ်"
ချီအူနဲဟာ မရပ်ပါဘူး။ ဗီဇာတွေဆက်ရေးတယ်။
၂၉ ရက်တိတိ၊ တစ်လနီးပါးပဲ။ ဗီဇာရေးတဲ့အလုပ်ကလွဲပြီး သူဘာမှမလုပ်ဘူး။ ဒီကာလအတွင်းမှာ အရေအတွက်အားဖြင့် ၂၀၀၀ ကနေ ၆၀၀၀ လောက်ရှိတဲ့ ဗီဇာတွေ သူထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ အရေအတွက်အတိအကျတော့ ဘယ်သူမှမသိကြဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဗီဇာဘယ်နှစ်စောင်ထုတ်ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာမျိုး မှတ်ထားမနေတော့ဘူး။ အသက်တွေကို ကယ်နိုင်သမျှကယ်ဖို့ပဲ သူအလုပ်များနေတာဆိုတော့ အပိုအလုပ်တွေ သူဘာမှမလုပ်တော့ဘူးပေါ့။
ဗီဇာတစ်စောင်ဟာ မိသားစုတစ်ခုကို ဆိုက်ဘေးရီးယား-ဗလာဒီဗော့စတော့ မီးရထားလမ်းကြောင်းနဲ့ ဆိုဗီယက်ယူနီယံကိုဖြတ်၊ ဗလာဒီဗော့စတော့ကနေ ဂျပန်ကို သင်္ဘောနဲ့ကူး၊ ဂျပန်ကနေတဆင့်မှ ရှန်ဟဲ၊ ဩစတြေးလျ၊ အမေရိက၊ တောင်အမေရိက စသဖြင့် သူတို့ကိုလက်ခံမယ့် ဘယ်နေရာကိုမဆို ခရီးဆက်ခွင့်ရကြတယ်။ ဒီဗီဇာတွေဟာ သူတို့အတွက် အသက်ကယ်ကြိုးပဲ။ မှင်နဲ့ရေးထားတဲ့၊ ကြံမိကြံရာကြံထားတဲ့ အသက်ကယ်ကြိုးတွေ။
၁၉၄၀ စက်တင်ဘာ ၄
ဂျပန်အစိုးရဆီက အမိန့်စာရောက်လာတယ်။ လစ်သူရေးနီးယားမှာရှိတဲ့ ကောင်စစ်ဝန်ရုံးကိုချက်ချင်းပိတ်ပြီး ဂျပန်ကိုပြန်လာဖို့။ ဆိုဗီယက်ယူနီယံအသိမ်းခံရပြီးတဲ့နောက် ဂျပန်က သူတို့ရဲ့သံဝန်ထမ်းတွေကို ပြန်ခေါ်နေပြီ။ ချီအူနဲလည်းပါတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကောင်စစ်ဝန်ရုံးအပြင်မှာ မိသားစုတွေအများကြီး ရှိနေကြတုန်းပဲ၊ စောင့်နေကြတုန်းပဲ၊ ကောက်ရိုးလေးတစ်မျှင်ကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတုန်းပဲ။
ကောင်စစ်ဝန်ရုံး ပိတ်ရတော့မယ့်နေ့။ ချီအူနဲဟာ မီးရထားဘူတာဆီသွားခါနီးထိ ဗီဇာပုံစံတွေ ရေးနေတုန်း။ ဘူတာသွားတဲ့လမ်းက ကားပေါ်မှာလည်း ဆက်ရေးတယ်။ ဘူတာပလက်ဖောင်းမှာ ရထားအလာစောင့်ရင်းနဲ့လည်း ဆက်ရေးတယ်။ ရထားထွက်တဲ့အခါ ဒုက္ခသည်တွေက ရထားဘေးကနေပြေးလိုက်ကြတယ်။ ရထားပြတင်းပေါက်ရှိရာဆီ လက်တွေလှမ်းလို့ပေါ့။
ချီအူနဲဟာ ဆက်ရေးနေဆဲပါပဲ။ ဗီဇာပုံစံအလွတ်တွေကို လက်မှတ်ထိုးပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြဲချပေးခဲ့တယ်။ ရထားနောက်ပြေးလိုက်လာတဲ့လူအုပ်ထဲက ရသွားတဲ့သူတွေ သူတို့ဟာသူတို့ဖြည့်ပြီးသုံးလို့ ရလိုရငြား။ အလုပ်ဖြစ်ချင်မှတော့ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမယ့် တခုခုလည်းဖြစ်သွားနိုင်တာပဲမို့လား။
အသက်ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ပြန်ပြောပြချက်အရ ရထားကြီးတဖြည်းဖြည်းဝေးသွားတဲ့အခါ ချီအူနဲဟာ လူအုပ်ရှိရာကို လေးလေးစားစားဦးညွှတ်ရင်း အော်ပြောသွားတယ်။
"ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ကြပါ။ ကျွန်တော်ဆက်ရေးဖို့မဖြစ်နိုင်တော့လို့ပါ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးအတွက် ကျွန်တော်ဆုတောင်းပေးပါတယ်ဗျာ"
လူအုပ်ကြီးရဲ့ မြင်ကွင်းကနေ သူ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အကျိုးဆက်က မြန်မြန်ပဲဖြစ်လာပါတယ်။ ချီအူနဲ ဂျပန်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက သူ့ကိုအလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်။ တရားဝင်ထုတ်ပြန်ကြေညာချက်အရဆိုရင်တော့ ဝန်ကြီးဌာန လူဦးရေလျှော့တဲ့အထဲ ပါသွားတယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် တကယ့်အဖြစ်မှန်ကဘာလဲဆိုတာ လူတိုင်းသိတာပဲ။ တိုက်ရိုက်အမိန့်မနာခံမှု။
သူ့ရဲ့ သံဝန်ထမ်းဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ အသက်က ၄၀၊ စောင့်ရှောက်စရာမိသားစုနဲ့ အလုပ်လက်မဲ့ဘဝ။
ချီအူနဲဆူဂီဟာရာတစ်ယောက် နောက်အနှစ် ၄၀ လုံးလုံး ကျပမ်းအလုပ်အကုန်လုပ်တယ်။ တအိမ်တက် တအိမ်ဆင်းပြီး မီးသီးတွေလိုက်ရောင်းတယ်။ ပို့ကုန်သွင်းကုန် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာဝင်လုပ်တယ်။ လစ်သူရေးနီးယားမှာ လုပ်ခဲ့တာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူဘာမှမပြောသလောက်ပဲ။ သူ့ဘဝကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြတ်သန်းတယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက်ကနေ သူ ပုန်းရှောင်ဖို့ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူလုပ်ခဲ့တာတွေဟာ ဘာမှထူးထူးခြားခြားမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ရိုးရိုးလေး သူတွေးတာ။
နှစ်များစွာကြာပြီးတဲ့နောက် သူ့ကို အဲ့ဒီတုန်းက ဘာလို့လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာလဲလို့ မေးတဲ့အခါ သူပြန်ဖြေတာက "ဒီ မိသားစုတွေဟာလည်း လူသားတွေပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့အကူအညီလိုနေတယ်၊ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဘယ်လိုနေလို့ရမလဲ" တဲ့။
သူကယ်ပေးခဲ့တဲ့လူတွေဟာ ကမ္ဘာအနှံ့ကို ရောက်သွားတယ်။ သူတို့ဘဝတွေကို အစ္စရေးမှာ၊ အမေရိကမှာ၊ ဩစတြေးလျမှာ၊ ဘရာဇီးမှာ စသဖြင့် ထူထောင်ကြတယ်။ သူတို့ သားသမီးတွေရကြတယ်။ မြေးတွေ မြစ်တွေရကြတယ်။ သူတို့တွေအများစုဟာ သူတို့ကိုကယ်ခဲ့တဲ့ ဂျပန်သံဝန်ထမ်းက ဘယ်သူဆိုတာ နာမည်လေးတောင်မှ မသိကြပါဘူး။ သူတို့ဆီမှာ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ချီအူနဲလက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်အပိုင်းအစလေးဟာ အသက်ရှင်သန်ခြင်းနဲ့သေဆုံးခြင်းကြားက ကွဲပြားမှုကိုဖြစ်စေခဲ့ပေမယ့် သူဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း ဘယ်သူမှမသိကြ။
ဒီလိုနဲ့ ၁၉၆၉ ခုနှစ်ကို ရောက်လာတယ်။ ယေရှူဝါနီရှရီ ဆိုတဲ့လူတစ်ယောက်က ချီအူနဲနာမည်ကို ဂျပန်သံဝန်ထမ်းများစာရင်းမှာ အမှတ်မထင်တွေ့ပြီး ရုတ်တရက်သတိရသွားတယ်။ "ဒါ ငါတို့ကိုကယ်ခဲ့တဲ့လူပဲ"
နီရှရီဟာ ချီအူနဲကြောင့်အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့သူတွေကို စပြီးရှာဖွေတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကွန်ရက်လေးတစ်ခုဖြစ်လာတယ်။ လက်ရေးနဲ့ရေးပေးထားတဲ့ ဗီဇာစာရွက်လေးတွေကိုသုံးပြီး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသူတွေက သူတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေကို ပြန်ပြောလာကြတယ်။ သူတို့နားလည်သွားတာက ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့လိုလူတွေရဲ့ရှင်သန်နေခြင်းဟာ အမိန့်နာခံခြင်းကိုကျော်ပြီး စာနာကရုဏာကိုရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ဦးကြောင့်ဆိုတာပဲ။
၁၉၈၅ မှာ အစ္စရေးက Yad Vashem လူမျိုးတုန်းအဖြစ်အပျက်အောက်မေ့ဖွယ်ကနေပြီးတော့ ချီအူနဲဆူဂီဟာရာကို "နိုင်ငံတွေအားလုံးထဲမှ တရားရှင်" ဆိုပြီး ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဒီသတ်မှတ်မှုဟာ လူမျိုးတုန်းသတ်ဖြတ်မှုကြီးအတွင်း ဂျူးတွေရဲ့အသက်ကိုကယ်တင်ခဲ့ကြသူတွေထဲကမှ ဂျူးလူမျိုးမဟုတ်တဲ့သူတွေကိုပေးတဲ့အထဲမယ် အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ပြုမှုဖြစ်တယ်။
ချီအူနဲဟာ အခမ်းအနားတက်ဖို့ အစ္စရေးကိုသွားခဲ့တယ်။ အသက်က ၈၅ နှစ်၊ အားနည်းဖျော့တော့နေပြီ။ သူလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် ဝင့်ကြွားတဲ့ပုံစံမျိုးလည်း ရှိမနေပါဘူး။ ကမ္ဘာအနှံ့က ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ သူ့ကိုတွေ့ချင်လို့ စုရုံးလာကြတယ်။ တချို့သူတို့ကလေးတွေ၊ မြေးတွေကို ခေါ်လာကြတယ်။ သူတို့က ချီအူနဲကိုပြောကြတယ်။
"ခင်ဗျားကြောင့်သာ ကျုပ်တို့ဒီနေ့ရှိနေနိုင်တာ၊ ခင်ဗျားကြောင့်သာ ကျုပ်မိသားစုဆိုတာလည်း ဆက်ရှိနေတာပါဗျာ"
ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်ကမေးတယ်။
"ကျွန်တော်တို့အသက်ကို ခင်ဗျားကလက်ဆောင်ပေးတာ၊ ဘယ်လိုမျိုးကျေးဇူးပြန်ဆပ်လို့ရမလဲ"
ချီအူနဲရဲ့အဖြေ
"သိက္ခာရှိတဲ့ ဘယ်လူမဆို လုပ်မယ့်အလုပ်မျိုးပဲ ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာပါဗျာ၊ ဘာမှထူးထူးခြားခြားမဟုတ်ပါဘူး"
တကယ်တော့ ဒါကမမှန်ပါဘူး။ သိက္ခာရှိတဲ့လူအများစုဟာ အမိန့်နာခံကြသူတွေသာဖြစ်တယ်။ ကြံရာမရဖြစ်နေတဲ့မိသားစုတွေကိုကြည့်ပြီး လူများစုတွေးမယ့်အတွေးက "ဒါက ငါ့ပြဿနာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ ရင်းရမယ့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး" အဲ့လိုပေါ့။
ချီအူနဲဆူဂီဟာရာကတော့ ဒီဒုက္ခရောက်နေတဲ့မိသားစုတွေကိုကြည့်ပြီး တွေးတယ်၊ "သူတို့ဟာလည်း ငါ့လိုလူသားတွေပဲ၊ ငါ့မှာဖောင်တိန်ရှိတယ်၊ ငါကူညီမယ်"
၁၉၈၆ ဇူလိုင် ၃၁ မှာ ချီအူနဲဆူဂီဟာရာ ကွယ်လွန်တယ်။ သူ့ရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်မှုအတွက် အသိအမှတ်ပြုခြင်းခံရပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာပေါ့။ သူဆုံးတော့ အသက် ၈၆ နှစ် ရှိပါပြီ။ အနှစ် ၄၀ လောက် သူ လူမသိသူမသိဘဝနဲ့နေခဲ့ရတယ်။ သာမန်အလုပ်တွေလုပ်ပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူချန်ထားခဲ့တဲ့အမွေကတော့ သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီကနေ့ဆိုရင် ခန့်မှန်းခြေ ၄ သောင်းကျော်လောက်ရှိတဲ့ လူတွေရဲ့အသက်ဟာ ၁၉၄၀ ရဲ့ နွေရာသီတစ်ခုမှာ ချီအူနဲဆူဂီဟာရာထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ဗီဇာတွေကြောင့်သာ ရှင်သန်နေရတာပါ။ ဒုက္ခသည်တွေ၊ သူတို့ရဲ့ကလေးတွေ၊ အဲ့ဒီကလေးတွေရဲ့ကလေးတွေ၊ ဒီလိုမိသားစုသစ်ပင်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ ဖြစ်တည်နေရခြင်းဟာ မူဝါဒတွေကိုကျော်ပြီး လူသားဆန်မှုကို ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့လူတစ်ယောက်ကြောင့်သာပဲ။
အခုတော့ ဂျပန်နိုင်ငံမှာလည်း ချီအူနဲဟာ နိုင်ငံ့သူရဲကောင်းတစ်ဦးလို ထင်ရှားနေပါပြီ။ သူ့အတွက် အောက်မေ့ဖွယ်နေရာတွေ၊ ပြတိုက်တွေ၊ ရုပ်တုတွေ ရှိလာပြီ။ ကျောင်းတွေမှာ သူ့ရဲ့ဇာတ်လမ်းကို သင်ပေးနေကြပြီ။
ဒါပေမယ့် အနှစ် ၄၀ လုံးလုံး သူဟာအမေ့လျော့ခံဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကြုံရာကျဘမ်းအလုပ်တွေလုပ်ရင်း သူ့မိသားစုကိုပံ့ပိုးခဲ့ရတယ်။ သူ ဘယ်တော့မှ မညည်းညူခဲ့ဘူး။ အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ရွေးချယ်မှုအတွက်လည်း ဘယ်သောအခါမှ နောင်တမရခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခါတလေမှာ ကမ္ဘာကြီးကမေ့နေတတ်တဲ့အရာကို သူနားလည်ခဲ့လို့ပါပဲ။
"ဥပဒေတွေဆိုတာ လူတွေပြုလုပ်ထားတဲ့အရာ၊ သူတို့ဟာ လူတွေချိုးဖောက်တာကိုခံရနိုင်တယ်။ တခါတလေမှာ ဥပဒေဖောက်ခြင်းကသာ လူ့ကျင့်ဝတ်နဲ့ညီတဲ့ရွေးချယ်မှုမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်"
အထက်ကတိုက်ရိုက်ပေးလာတဲ့အမိန့်နဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လမ်းဆုံးနေတဲ့ မိသားစုတွေအုပ်လိုက်ကြီးကို သူကြည့်တယ်။ ပြီးတဲ့အခါ မိသားစုတွေကိုပဲ သူရွေးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းဘဝ၊ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ့ဝင်ငွေ ... သူလုပ်ခဲ့သမျှအရာတွေအားလုံးကို သူတခါမျှမြင်ဖူးသိဖူးခြင်းမရှိခဲ့တဲ့သူတွေအတွက် စတေးလိုက်တယ်။ ဖောင်တိန်လေးတစ်ချောင်းနဲ့ပဲ သူလုပ်သွားခဲ့တာပါ။ တစ်နေ့ကို နာရီ ၂၀ နဲ့ ရက်ပေါင်း ၂၉ ရက်တိတိတောက်လျှောက်၊ ဗီဇာ ၆ ထောင်၊ အသက်ပေါင်း ၄ သောင်းကျော်။
မျက်နှာလွှဲခဲပစ်မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်။
ချီအူနဲဆူဂီဟာရာဆိုတဲ့ သူ့နာမည်ကို သတိရပါ။
သူ့ဘေးမှာ မားမားမတ်မတ်ရပ်ပေးခဲ့တဲ့ သူ့ဇနီး ယူကီကိုဆူဂီဟာရာကို သတိရပါ။
အမြဲတမ်းကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ဖြစ်နေမှ၊ ဒါမှမဟုတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှ၊ အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် ပြဇာတ်ဆန်နေမှ သူရသတ္တိမဟုတ်မှန်းလည်း သတိရပါ။
တခါတလေမှာ သတ္တိဆိုတာ နာကျင်တောင့်တင်းနေတဲ့လက်နဲ့ သံဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ အဲ့ဒီလက်နဲ့ ဗီဇာတစ်စောင်ရေးလိုက်ခြင်းဟာ နောက်ထပ်မိသားစုတစ်ခုကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း၊ လူ့ကျင့်ဝတ်နဲ့မညီတဲ့ အမိန့်အာဏာတစ်ခုကို ဖီဆန်လိုက်ခြင်းပဲ။
ဘာလို့လဲဆို လူ့အသက်တွေဟာ အမိန့်တွေ၊ မူဝါဒတွေထက် ပိုအရေးပါတာမို့။
ဘာလို့လဲဆို စာနာကရုဏာဟာ အမိန့်နာခံမှုထက် ပိုအရေးကြီးတာမို့။
ဘာလို့လဲဆို သင့်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကူညီကယ်တင်ဖို့စွမ်းအားရှိနေပြီး ဒါကိုအသုံးချဖို့မကြိုးစားဘူးဆိုရင်လည်း ဒါ ရွေးချယ်မှုပဲ။ ချီအူနဲဆူဂီဟာရာကတော့ သူ့ရွေးချယ်မှုကိုလုပ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအတွက် လူ ၄၀၀၀၀ ကျော် ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။
ခင်ဗျားတို့ရော ဘာကိုရွေးမှာလဲ?
#မောင်ဉာဏ်
(ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်သည်)
၆ နိုဝင်ဘာ ၂၀၂၅
#ငွေရောင်အနားကွပ်လေးများ
#ChiuneSugihara
No comments:
Post a Comment