ဘဝထဲက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတွေကအစ …
ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတွေအဆုံး ..
အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းရင်း ၊ ဖြေရှင်းလာနိုင်သူတစ်ဦးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုကို ဘယ်လိုအရာမျိုးကမှ ဖျက်စီးလို့ မရနိုင်ဘူး ။
လူစည်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုထဲ စားပွဲတစ်လုံးမှာ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ကြိုက်ထိုင်စားတတ်တဲ့သူ ၊ ကော်ဖီဆိုင်မှာ တစ်ယောက်တည်း စာဖတ်တတ်တဲ့သူ ၊ တစ်ယောက်တည်း ရုပ်ရှင်ကြည့်တတ်တဲ့သူ ၊ Hotel မှာ တစ်ယောက်တည်း တည်းနေကျသူ ၊ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနဲ့ တစ်ကိုယ်တော် ခရီးထွက်ဖူးတဲ့သူ … သူလိုလူတစ်ဦးရဲ့ Confident ကို ဘယ်လိုအထင်မြင် ၊ ဘယ်သူ့စကားနဲ့မှ လျော့ကျအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး ။
သူဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်စား ၊ သူ့နေပုံထိုင်ပုံ ၊ သူ့အပြုမူတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရှိသလောက် ထင်ကြေးပေး အတင်းတွေပြောနေလည်း သူ့အတွင်းစိတ်ကို မြူတစ်မှုန်စာလောက်တောင် အနှောင့်ယှက်ပေးလို့မရဘူး ။ ပြောတဲ့သူသာ မောသွားလိမ့်မယ် ။ တော်ရုံလူဆို တစ်ယောက်တည်းလုပ်ရမှာ ရှက်ကြောက်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ထမင်းစားရေသောက်ကိစ္စလို သူတစ်ကိုယ်တည်း လုပ်လာတာ … ။ ထင်ကြေးတွေ အမြင်တွေလောက်က သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ရမယ်ထင်လား ။ သူ့ Confident ကို ကျအောင် ဆွဲချလို့ရမယ်ထင်လား ။
လူတစ်ဦးရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးတယ်ဆိုတာ အတွေးတိမ် ၊ အမြင်ကျဉ်းပြီး … အကြောက်တရားတွေကြား ပိတ်မိနေတဲ့သူတွေ လုပ်တဲ့အရာလေ ။
ကိုယ့်အရည်ချင်းက ရလာတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေနဲ့ မိမိရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့သူ ၊ အခြားသူတွေအတွက်ပါ အမိုးကာဖြစ်ပေးနိုင်သူ ၊ ဘဝကိုတည်ဆောက်နိုင်တဲ့ အရည်ချင်းမျိုးအပြည့်ရှိတဲ့သူတစ်ဦးကို … ကံကြမ္မာရဲ့ ရိုတ်ခတ်မှုတွေ ၊ လူတွေရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေက ဖြိုချဖျက်စီးလို့ မရနိုင်ဘူး ။
ကံကြမ္မာအလှည်ပြောင်းမှာ ဇောက်ထိုးပြုတ်ကျသွားလည်း ခဏနေဆို စင်ပေါ်ပြန်ရောက်နေလိမ့်မယ် ။ လောကဓံဆိုတဲ့ ဇကာထဲ လူးလှိမ့်နေအောင် ပညာပေးခံရလည်း စစ်ချတိုင်းပြုတ်ကျမဲ့သူတစ်ဦး မဖြစ်စေရဘူး ။ လူတွေရဲ့ မနာလိုလို့ ချောက်တွန်းတာ ၊ အုပ်စုဖွဲပြီး ဖယ်ကျဉ်တာတွေကြောင့်လည်း ကြောင်
ပျောက်သွားမယ့်သူမျိုး ဘယ်တောမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး ။
ဘာလို့ဆို သူကိုယ်တိုင်က brand ဖြစ်လို့ ။ သူကိုယ်
တိုင်က အရည်ချင်းရှိလို့ ၊၊ သူကိုယ်တိုင်က အကြမ်းခံနိုင်လို့ ။ သူကိုယ်တိုင်က ငွေထုတ်စက်ဖြစ်နေလို့ပဲ ။ ဘယ်သူ့အပေါ်မှ မမှီခိုထားဘူး ။ မမြဲတဲ့ ဥစ္စာကို ဖက်တွယ်ပြီး ဘဝကို ရပ်တန့်ထားတာ မဟုတ်ဘူး ။ ၁၀ ကြိမ် ပြုတ်ကျတောင် အကြိမ် ၁၀၀ စာပြန်ထလာနိုင်တဲ့ ခွန်အားမျိုး သူ့မှာရှိပြီးသား ဖြစ်တယ် ။ ပညာရည်ရဲ့ မာနမျိုးဟာ ဘယ်သူကမှ လာဖျက်စီးလို့မရတဲ့ titanium shield ဖြစ်တယ် ။
ဒါကြောင့် ဘဝမှာ ဘာတွေပဲ ကြုံကြုံ ၊ ဘယ်သူနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း နေတတ်ထိုင်တတ် ၊ ရပ်တည်တတ်တဲ့ အရည်ချင်းမျိုးကိုတော့ မပစ်ပယ်မိစေနဲ့ ။ ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ပဲ ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းနေစေဦးတော့ ၊ ဘယ်လို ကောင်းတဲ့ ကံတရားနဲ့ မွေးဖွားလာစေဦးတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုကိုတော့ မိမိရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားပါ ။
ကိုယ်မတောင်းပဲရတဲ့ ဂရုစိုက်မှု ၊ ဖေးမမှုတွေ ရနေတာဟာ Universe ရဲ့ blessing ဆိုရင် … ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက် ၊ မကူညီလည်း ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အရည်ချင်းမျိုးဟာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်သက်တာ blessing ပါ ။
ဆိုတော့ … ယောက်ျားလေး ဖြစ်ဖြစ် ၊ မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် ဘယ်အရာမျိုးကြောင့်နဲ့မှ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ် မားမားမတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အရည်ချင်း ၊ တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်သွားလာရဲတဲ့ သတ္တိ ၊ ရှင်သန်နေထိုင်ဖို့အတွက် ငွေရှာနိုင်တဲ့ skill ကို လစ်လှူမရှုထားနဲ့ ။ ခက်ခဲတယ်လို့ ထင်ရရင်တောင် ဒါဟာ ဘဝရဲ့ သာမန်ပုံစံပဲ ။ ပင်ပန်းတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ဟာ မိမိဘဝကို ကောင်းကောင်းတည်ဆောက်နေတယ်ဆိုတာ သတိရပါ ။
ကိုယ့်ဘဝကို အဘက်ဘက်က တာဝန်ယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးထက် ပိုအရေးပါတဲ့ အရာမရှိဘူး ။ ဘယ်သူရှိမှဖြစ်မှာဆိုတဲ့ တွယ်တာစိတ်မျိုးနဲ့ ကင်းဝေးပြီး ၊ ဘယ်သူရှိရှိ မရှိရှိ ၊ လူတွေက ချစ်၏ မချစ်၏ ၊ ကြိုက်၏ မကြိုက်၏ …. ဘာကိုမှ အရေးတယူမပြုပဲ မိမိဘက်မှာမိမိရပ်ပြီး ဘဝကို ပြည့်စုံနိုင်စေသူတစ်ဦးရဲ့ သန်မာမှု ၊ ပျော်ရွှင်မှု ၊ အေးချမ်းလွတ်လပ်မှု ဟာ အဆုံးစမဲ့ ကျယ်ပြန့်ပါတယ် ။
No comments:
Post a Comment