အရင်ခေတ်က ရုန်းကန်ရင်း လူတွေ သန်မာကြတယ်။ စောစောစီးစီး ရင့်ကျက်ပြီး အမှီအခိုကင်းကင်း ရပ်တည်နိုင်ကြတယ်။ လူတိုင်းလိုလိုပဲ။
လူတိုင်းမှာ မရှိတာက ခေတ်ပညာ။ ပညာရှာရခက်လို့ ပညာတတ်သူတွေ အဖိုးတန်ကြတယ်။
အခုပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပြီ...
လူတိုင်းမှာ မရှိတာက အမှီခိုကင်းကင်း ရပ်တည်နိုင်မှု။ မှီခို အားထားရတာတွေ များသထက် များလာတယ်။ လိုင်းလေးပျက်ရင်ကမ္ဘာပျက်နေပြီလေ။
အာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသူတွေ အမှီအခိုကင်းကြတယ်။ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး နိုင်ကြတယ်။ ကဏ္ဍစုံမှာ အဖိုးတန်လာလိမ့်မယ်။
အာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ သိချင်ရင် စာတစ်အုပ်ကို ကျကျနန ဖတ်ကြည့်ပေါ့။ အစ အဆုံး ဖတ်နိုင်သေးရဲ့လား။
ဖုန်း၊ အင်တာနက်၊ ဘာမှ မရှိဘဲ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ ကိုယ် (၂) နာရီလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေကြည့်လေ။ နေနိုင်သေးရဲ့လား။
အဲ့ဒါတွေက ခက်တယ်။ ခက်တာကို လူတိုင်း မလုပ်နိုင်ဘူး။ လူတိုင်း မလုပ်နိုင်တာကို ကိုယ်က လုပ်နိုင်ရင် စူပါပါဝါတစ်ခုပါပဲ။
ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် နေတတ်တယ်၊ အာရုံစူးစိုက်နိုင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုပဲ ခေတ်တွေပြောင်းပြောင်း တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခုမှာ ထူးချွန်တဲ့သူ၊ ကိုယ့်အားကိုယ် ကိုးနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေမှာပါ။
No comments:
Post a Comment