ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေအပေါ် တွယ်ကပ်ပြီး မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း Sunk Cost Fallacy

 လူသားတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်မှုဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်အဖြစ်များပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ စိတ်ပညာဆိုင်ရာ အလွဲတစ်ခုကတော့ Sunk Cost Fallacy ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို မြန်မာလို အကြမ်းဖျင်း ဘာသာပြန်ရရင် "ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေအပေါ် တွယ်ကပ်ပြီး မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း" လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ အရင်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့တဲ့ အချိန်၊ ငွေကြေးနဲ့ လုပ်အားတွေကို နှမြောတဲ့စိတ်ကြောင့် အကျိုးမရှိတော့မှန်း သိသိကြီးနဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ဆက်လုပ်နေတာမျိုးကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒါဟာ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အကျိုးအမြတ်ထက် ဆုံးရှုံးမှုကိုပဲ ဦးတည်နေပေမဲ့လည်း အတိတ်က ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်တဲ့ စိတ်အခြေခံကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီသဘောတရားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူသားတွေရဲ့ "ဆုံးရှုံးမှုကို ကြောက်ရွံ့တဲ့စိတ်" (Loss Aversion) ဆိုတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချက်ပြမှု ရှိနေပါတယ်။ စိတ်ပညာရှင် ဒန်နီယယ် ခါးနမန် (Daniel Kahneman) နဲ့ အေမော့စ် တဗာစကီး (Amos Tversky) တို့ရဲ့ လေ့လာချက်အရ လူတွေဟာ တစ်ခုခုကို ရရှိလိုက်လို့ ဝမ်းသာရတဲ့ ပမာဏထက် တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုက နှစ်ဆလောက် ပိုများတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အရင်က ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အရာတွေကို အဆုံးအရှုံးလို့ သတ်မှတ်လိုက်ဖို့ထက် အဲဒီအရာတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အနေနဲ့ နောက်ထပ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်မိတတ်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

သမိုင်းကြောင်းအရ ကြည့်ရင် ဒီအလွဲကို "Concorde Fallacy" လို့လည်း ခေါ်ကြပါတယ်။ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာ ဗြိတိန်နဲ့ ပြင်သစ်အစိုးရတို့ ပူးပေါင်းပြီး ကွန်ကော့ (Concorde) ဆိုတဲ့ အသံထက်မြန်တဲ့ လေယာဉ်ကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ စီမံကိန်းစပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဒီလေယာဉ်ဟာ စီးပွားရေးအရ တွက်ခြေမကိုက်ဘူးဆိုတာ အထင်အရှား သိလာရပေမဲ့ နှစ်နိုင်ငံအစိုးရတွေဟာ အရင်က စိုက်ထုတ်ထားတဲ့ ငွေကြေးနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ပြီး ငွေတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ စိုက်ထုတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အရှုံးပေါ်လွန်းလို့ ရပ်နားလိုက်ရပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ဆုံးရှုံးမှုပမာဏက မလိုအပ်ဘဲ အဆမတန် ကြီးမားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဖြစ်စဉ်ကို လူမှုရေးနယ်ပယ်မှာ ပြန်ကြည့်ရင် အချစ်ရေးနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတွေမှာ အထင်ရှားဆုံး တွေ့နိုင်ပါတယ်။ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်နေတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ နှစ်ဖက်စလုံးက စိတ်ဆင်းရဲနေရပေမဲ့ "ငါတို့ တွဲလာတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဒီအချိန်တွေ အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ ငြင်းဆန်နေတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ အတိတ်က ဆယ်နှစ်က ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ဆုံးရှုံးမှု (Sunk Cost) ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ ဆက်လက်ဆိုးရွားမယ့် အချိန်တွေကို ကယ်တင်ဖို့ထက် အတိတ်ကို တွယ်ကပ်နေမိတာက ဒီအလွဲရဲ့ သားကောင်ဖြစ်နေတာကို ပြသနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

မြန်မာ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အချစ်ရေးနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတွေမှာဆိုရင် Sunk Cost Fallacy က ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေတတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် "သံယောဇဉ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်ကို ရှေ့တန်းတင်တတ်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ နှစ်ရှည်လများ တွဲလာတဲ့ ချစ်သူတွေ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထောင်သည်တွေဟာ တစ်ဖက်လူက ဖောက်ပြန်တာ၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ အဆင်မပြေတော့တာကို သိသိကြီးနဲ့ "ငါတို့ တွဲလာတာ၊ ပေါင်းလာတာ နှစ်တွေတောင် ကြာလှပြီ၊ မိဘဆွေမျိုးတွေလည်း သိကုန်ပြီ၊ ဒီအချိန်တွေ၊ ဒီဂုဏ်သိက္ခာတွေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ကို ဝန်လေးနေတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီကုန်လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေနဲ့ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေဆိုတာ ပြန်ယူလို့မရတော့တဲ့ အဆုံးအရှုံး (Sunk Cost) တွေ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒါတွေကို နှမြောတွန့်တိုပြီး လက်ရှိ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို သည်းခံရာကနေ "တစ်နေ့တော့ ပြောင်းလဲလာမှာပါ၊ ပြုပြင်ယူလို့ ရဦးမှာပါ" ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တုလေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး အချိန်ဆွဲတတ်ကြပါတယ်။ အထူးသဖြင့် လမ်းခွဲလိုက်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်လိုပြောမလဲ ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ၊ အသက်အရွယ်အရ အသစ်ပြန်စဖို့ ခက်ခဲပြီဆိုတဲ့ တွေးတောမှုတွေက ဒီထောင်ချောက်ထဲမှာ ဆက်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားတတ်ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေဟာ မအောင်မြင်တော့မယ့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို အရင်းအနှီးတွေ ထပ်ထည့်ပြီး ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာနဲ့ သဘောတရားချင်း အတူတူပါပဲ။ အတိတ်က အချိန်တွေကို နှမြောပြီး တွယ်ကပ်နေခြင်းအားဖြင့် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အနာဂတ် အချိန်တွေနဲ့ စိတ်ချမ်းသာခွင့်တွေကိုပါ ထပ်မံစတေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားစေပါတယ်။

အလားတူပဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းခွင်တွေမှာလည်း ဒီလိုဖြစ်စဉ်မျိုးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကိုယ်ဝါသနာမပါတဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် အလားအလာမရှိတော့တဲ့ ဘာသာရပ်တစ်ခုကို တက္ကသိုလ်မှာ သုံးနှစ်လောက် တက်ပြီးမှ "ငါ သုံးနှစ်တောင် ကုန်ခဲ့ပြီပဲ၊ ဘွဲ့ရအောင် ဆက်တက်လိုက်တော့မယ်" ဆိုပြီး ဆက်တိုက်မိတာမျိုးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီသုံးနှစ်ဟာ ဘာပဲလုပ်လုပ် ပြန်မရတော့တဲ့အတွက် ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေကို ကိုယ်တကယ် အကျိုးရှိမယ့်နေရာမှာ အသုံးချဖို့ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အစား အတိတ်က ရင်းနှီးမှုကို နှမြောပြီး ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်အချိန်တွေကို ထပ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမိတာဟာ စိတ်မကောင်းစရာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

စီးပွားရေးလောကမှာတော့ "Throwing good money after bad" လို့ တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြပါတယ်။ ရှုံးနေတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို အရင်းအနှီးတွေ ထပ်ထည့်ပြီး ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားတာမျိုးပါ။ လုပ်ငန်းရှင်ဟာ အစောကြီးကတည်းက လုပ်ငန်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရင် အရှုံးသက်သာမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အရင်က မြှုပ်နှံထားတဲ့ သိန်းထောင်ချီတဲ့ ငွေတွေကို နှမြောတာကြောင့် နောက်ထပ် သိန်းရာချီပြီး ထပ်စိုက်ရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝ နာလန်မထူနိုင်အောင် ပျက်စီးသွားတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ဆုံးဖြတ်တာမဟုတ်ဘဲ အတိတ်က ဆုံးရှုံးမှုကို ဝန်မခံချင်တဲ့ မာန်မာနနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေပါတယ်။

နိုင်ငံရေးနဲ့ စစ်ပွဲတွေမှာလည်း Sunk Cost Fallacy က အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်နေပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် စစ်ပွဲတစ်ခုမှာ စစ်သားပေါင်းများစွာ အသက်ပေးလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် အောင်နိုင်ဖို့ အလားအလာ မရှိတော့ရင်တောင် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တွေက "အရင်က ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ ပေးဆပ်မှုဟာ အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ စစ်ပွဲကို ဆက်တိုက်တတ်ကြပါတယ်။ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ နောက်ထပ် စစ်သားပေါင်းများစွာ ထပ်မံသေဆုံးကြရပြန်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ အတိတ်က ကျဆုံးမှုတွေကို အကြောင်းပြပြီး အနာဂတ်က အသက်တွေကို ထပ်မံစတေးတာဟာ ဒီအလွဲရဲ့ အရက်စက်ဆုံး ပုံစံတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝမှာလည်း ကျန်းမာရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီအလွဲကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ဗူးဖေး (Buffet) စားတဲ့အခါ ကိုယ်က ဗိုက်ဝနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ "ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးထားရတာ တန်အောင်စားရမယ်" ဆိုပြီး အတင်းစားမိတာမျိုးပါ။ ဒီနေရာမှာ ပေးလိုက်ရတဲ့ ငွေကြေးက ပြန်မရတော့တဲ့အရာ (Sunk Cost) ဖြစ်ပြီး အတင်းစားမိတာကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် ဗိုက်အောင့်တာ၊ ကျန်းမာရေးထိခိုက်တာတွေက နောက်ထပ် ထပ်တိုးလာမယ့် အရှုံးတွေ (Future Costs) ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို သတိမမူမိဘဲ တန်ဖိုးကို ငွေကြေးနဲ့ပဲ တိုင်းတာမိတာက ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့တဲ့ လုပ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ရုပ်ရှင်တစ်ကား ကြည့်တဲ့အခါ တစ်ဝက်လောက်ရောက်လို့ လုံးဝမကောင်းဘူးဆိုတာ သိနေရင်တောင် "လက်မှတ်ဖိုး ပေးထားရတာ နှမြောစရာကြီး" ဆိုပြီး အဆုံးထိ ဆက်ကြည့်မိတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရတာ စိတ်မပါတော့ရင်တောင် ဝယ်ထားမိလို့ အဆုံးထိ ဖတ်ရမယ်လို့ တွေးတာမျိုးတွေဟာ Sunk Cost Fallacy မိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ လက်မှတ်ဖိုးနဲ့ စာအုပ်ဖိုးက ကုန်သွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီအချိန်တွေကို တခြားစိတ်ချမ်းသာမယ့် အလုပ်တစ်ခုမှာ ပြောင်းလဲအသုံးပြုလိုက်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအလွဲဟာ လူတွေရဲ့ အတ္တ (Ego) နဲ့လည်း အများကြီး သက်ဆိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်က မှားသွားပြီလို့ ဝန်ခံလိုက်ရမှာကို ကြောက်တာ၊ သူတပါးအမြင်မှာ ရှုံးနိမ့်သူလို့ အထင်ခံရမှာကို စိုးရိမ်တာတွေက ဒီအလွဲထဲမှာ ပိတ်မိနေစေတဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှားကို သိသိကြီးနဲ့ ဆက်လုပ်နေတာက အမှားကို ဝန်ခံလိုက်တာထက် ပိုပြီး လုံခြုံသလို ခံစားရတာဟာ လူသားတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တစ်ခုလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း စီမံကိန်းအမှားတွေကို တာဝန်ယူရတဲ့သူတွေဟာ အဲဒီစီမံကိန်းကို ရပ်တန့်ဖို့ထက် အရင်းအနှီးတွေ ထပ်ထည့်ဖို့ ပိုပြီး အားသန်နေတတ်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒစ်ဂျစ်တယ်ခေတ်ရဲ့ ဂိမ်းလောကမှာလည်း Sunk Cost Fallacy ကို အသုံးချပြီး စီးပွားရှာတာတွေ ရှိလာပါတယ်။ ဂိမ်းတစ်ခုမှာ အဆင့်မြင့်ဖို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ပေးထားရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးတွေ အများကြီး သုံးထားမိတာကြောင့် အဲဒီဂိမ်းက ပျော်စရာမကောင်းတော့ရင်တောင် မဖြတ်နိုင်ဘဲ ဆက်ကစားနေမိတာမျိုးပါ။ ဂိမ်းကုမ္ပဏီတွေကလည်း ကစားသမားတွေ အစောပိုင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု များလာအောင် ဖန်တီးပြီး အဲဒီရင်းနှီးမှုကြောင့်ပဲ ဂိမ်းကို ဆက်ကစားနေရအောင် စိတ်ပညာနည်းအရ ထောင်ချောက်ဆင် ထားတတ်ကြပါတယ်။

လူမှုရေးအရ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးတွေမှာလည်း "ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်" ဆိုတာကို အရင်းအနှီးတစ်ခုလို သတ်မှတ်ပြီး ဆက်ဆံရေးအပျက်အယွင်းတွေကို ပြုပြင်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ ဖိစီးမှုတွေကြားမှာပဲ ဆက်လက် ရှင်သန်နေတတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဖိအားနဲ့ "အချိန်" ဆိုတဲ့ အရာကို ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအဖြစ် လက်မခံနိုင်တာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ အရေးကြီးဆုံးက အတိတ်က ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ အချိန်မဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်မှာ အတူတူရှိနေမယ့် အချိန်တွေရဲ့ အရည်အသွေး (Quality) ကသာ ပိုပြီး အရေးကြီးတာ ဖြစ်ပါတယ်။

Sunk Cost Fallacy ကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ဆိုရင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခါ အတိတ်က ရင်းနှီးမှုတွေကို ထည့်မတွက်ဘဲ "အခုအချိန်ကနေစပြီး ရှေ့ဆက်ရင် ဘယ်လိုအကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိမလဲ" ဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုပါတယ်။ အတိတ်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေဟာ သင်ခန်းစာယူဖို့အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ဆွဲယူဖို့အတွက် မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်တော့မယ်ဆိုရင် "ငါသာ အခုမှ စလုပ်ရမယ်ဆိုရင် ဒီအလုပ်ကို လုပ်ဦးမလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်ခြင်းက အလွန်ထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် အမှားကို ဝန်ခံရဲတဲ့ သတ္တိရှိဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်။ ဆုံးရှုံးသွားတာကို ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်နိုင်ခြင်းက နောက်ထပ် ထပ်တိုးလာမယ့် ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဘဝမှာ အောင်မြင်တဲ့သူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အရှုံးတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြတ်တောက်နိုင်သူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ အတိတ်က အမှားတွေကို နှမြောနေမယ့်အစား အနာဂတ်ရဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ စိတ်ခံစားမှုထက် ဆင်ခြင်တုံတရားကို ရှေ့တန်းတင်တဲ့ အပြုအမူ ဖြစ်ပါတယ်။

ပြောရမယ်ဆိုရင် Sunk Cost Fallacy ဆိုတာ လူတိုင်းရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အမြဲတစေ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီထောင်ချောက်ကို သတိမပြုမိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်၊ ငွေကြေးနဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အကျိုးမရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ အလဟဿ ဖြုန်းတီးမိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတိတ်ဆိုတာ ပြင်လို့မရတဲ့ အရာဖြစ်တဲ့အတွက် အနာဂတ်ကို ကယ်တင်ဖို့ဆိုရင် အတိတ်က အရှုံးတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်နိုင်ရပါမယ်။ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ခြင်းကသာ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီစိတ်ပညာဆိုင်ရာ အလွဲကနေ လွတ်မြောက်စေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။