သင့်ကလေးကို “စလုပ်ရင် ပြီးအောင်လုပ်ရမယ်၊ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့နဲ့ (Never Give Up)” လို့ အမြဲ သင်ပေးနေမိပါသလား?
ဒါဆိုရင် ဒီစာလေးကို ဖတ်ကြည့်ပါနော်။
ကျနော်တို့ လူကြီးတွေဟာ ကလေးတွေကို သင်တန်းတစ်ခုခု (ဥပမာ- ပန်းချီ၊ ဘောလုံး၊ စန္ဒရား) အပ်ပေးပြီးရင်၊ ကလေးက တကယ်မကြိုက်လို့ “မတက်ချင်တော့ဘူး” လို့ ပြောတဲ့အခါ…
“ငါတို့ မိသားစုက အရှုံးပေးတဲ့သူ မရှိဘူး၊ အဆုံးထိ လုပ်ရမယ်” ဆိုပြီး အတင်း ဆက်လုပ်ခိုင်းတတ်ကြပါတယ်။
“စလုပ်ရင် အဆုံးထိလုပ်ရမယ်” ဆိုတာ ကြည့်ရတာ ကောင်းတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ စိတ်ပညာရှုထောင့်အရတော့ အရမ်းကို အန္တရာယ်များပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ?ကလေးဟာ ကိုယ်တကယ် မပျော်မွေ့တဲ့၊ ကိုယ့်ကို စိတ်ဖိစီးစေတဲ့ အရာတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ကြိတ်မှိတ်သည်းခံရတဲ့အခါ…
သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်နဲ့ နယ်နိမိတ် (Personal Boundaries) တွေကို သူကိုယ်တိုင် လျစ်လျူရှုတတ်သွားပါတယ်။
အဲဒီလို “ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ရဘူး” ဆိုတဲ့ ဖိအားနဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ကလေးဟာ…
အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ အဆိပ်သင့် အချစ်ရေး (Toxic Relationships) တွေထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတောင်
“ငါ လက်လျှော့လို့ မဖြစ်ဘူး၊ အရှုံးမပေးဘူး၊ သည်းခံရမယ်” ဆိုပြီး ရုန်းထွက်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ ဆက်နေတတ်တဲ့သူ ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။
“Strategic Quitting” ကို သင်ပေးပါကျနော်တို့ သင်ပေးရမှာက “အရှုံးမပေးဖို့” တည်းမဟုတ်ပါဘူး။
“ဘယ်အချိန်မှာ ဆက်ကြိုးစားရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်လျှော့ (Quit) လိုက်ရမလဲ” ဆိုတဲ့ ဉာဏ်ပညာပါ။
ကလေးက သင်တန်းတစ်ခုကို ရပ်ချင်တယ်ဆိုရင် “ခက်ခဲလို့ (ပျင်းလို့)” ရပ်ချင်တာလား၊ “တကယ် ဝါသနာမပါလို့ (စိတ်မဝင်စားလို့)” ရပ်ချင်တာလား ဆိုတာကို သေချာ ခွဲခြားဆွေးနွေးပါ။
တကယ်လို့ သူ ဝါသနာမပါဘူး ဆိုရင်တော့…
မှားယွင်းတဲ့ နေရာမှာ အချိန်ကုန်၊ လူပန်းခံမယ့်အစား၊ သူ တကယ်တောက်ပနိုင်မယ့် နေရာသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ “လက်လျှော့ခွင့်” ပေးလိုက်ပါ။
“မှန်ကန်တဲ့ အချိန်မှာ လက်လျှော့တတ်ခြင်းဟာ… ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ အကြီးမားဆုံး သတ္တိတစ်မျိုးပဲ ဖြစ်ပါတယ်နော်။”
No comments:
Post a Comment