"တိုင်းပြည်က မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေချိန်မှာ အာဏာရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ ကတုတ်ကျင်း မြို့တော်ကြီးထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေကြသလဲ?"

 

New York Times သတင်းထောက် Hannah Beech ကိုယ်တိုင် နေပြည်တော်အထိ သွားရောက်ပြီး ရေးသားထားတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ဘာသာပြန် မျှဝေလိုက်ပါတယ်။ ပြည်သူတွေ စစ်ဘေး၊ မီးဘေး ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေကတော့ ကမ္ဘာနဲ့ အဆက်ဖြတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ ဇိမ်ခံနေကြပုံ၊ နိုင်ငံတကာက လက်မခံတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲအတုကို အတင်းလုပ်နေပုံတွေနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးယိုယွင်းလာတဲ့ နေပြည်တော်ရဲ့ ပကတိ အခြေအနေမှန်ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရေးပြထားပါတယ်။

တိရစ္ဆာန်ရုံက ကျားတွေတောင် သေကုန်ပြီး၊ လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ လူမရှိတဲ့ မြို့ပျက်ကြီးထဲက အာဏာရှင်တွေရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များအကြောင်း ဖတ်ရှုကြည့်ကြပါဦး။

(အောက်မှာ NYT ဆောင်းပါး ဘာသာပြန် အပြည့်အစုံပါ)

အာဏာရှင်တွေရဲ့ မြို့တော်မှာ အလုပ်သမားတစ်ယောက်က ၁၆ လမ်းသွား အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ် တံမြက်စည်းလှည်းနေတယ်။ နောက်တစ်ယောက်က ထန်းပင်က အကိုင်းအခက်တွေကို ညှပ်၊ တောင်ဇလပ်ပန်းပင်တွေကို ပုံသွင်းနေလေရဲ့။ ဒါဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဖန်တီးယူထားတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲရာသီရဲ့ အထွတ်အထိပ်အချိန် ဖြစ်ပေမယ့် လမ်းပေါ်မှာ ကားသွားကားလာ လုံးဝမရှိပါဘူး။

နေပြည်တော်မှာ ယာဉ်ကြောပိတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူးလေ။

ဒီရာစုနှစ်အစောပိုင်းမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ မြို့တော် နေပြည်တော်ဆိုတာ "မင်းတို့ရဲ့ နေရာ" လို့ အဓိပ္ပါယ်ရတယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါဟာ ရာစုနှစ်ဝက်ကျော်ကြာ အာဏာသိမ်းပိုက်ထားတဲ့ အရှေ့တောင်အာရှက စစ်ခေါင်းဆောင်တွေအတွက် ဆောက်ထားတဲ့ ဧရာမ ကတုတ်ကျင်းကြီး တစ်ခုပါပဲ။ ခံစစ်ပုံစံ ကြီးကြီးမားမား တည်ဆောက်ထားပုံက စစ်တပ်အနေနဲ့ ကျူးကျော်ခံရမှာကို ဘယ်လောက်ကြောက်သလဲ ဆိုတာနဲ့ အပူပိုင်းဒေသ အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လောက် ခုံမင်သလဲဆိုတာ သက်သေပြနေတာပါ။

ပြီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင်ဘာလတုန်းက ကျွန်မ နေပြည်တော်ကို ရောက်တော့ မြန်မာ့ထူးဆန်းတဲ့ မြို့တော်ကို နောက်ဆုံးရောက်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ် - ရွေးကောက်ခံ အစိုးရကို ဖြုတ်ချခဲ့တဲ့ ၂၀၂၁ အာဏာသိမ်းမှု၊ စကားတစ်လုံး မှားတာနဲ့ ထောင်ကျနိုင်တဲ့ အကြောက်တရား ကြီးစိုးမှု၊ ပြီးတော့ လူပေါင်းထောင်ချီ သေဆုံးပြီး ၃.၅ သန်းလောက် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ပြည်တွင်းစစ်မီးတွေပေါ့။ ဒီအခြေအနေတွေကြားမှာ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင် ဦးဆောင်တဲ့ စစ်ကောင်စီက နေပြည်တော်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုးအိမ်ဖွဲ့ပြီး ပုန်းခိုနေကြတယ်။

ကျန်တဲ့ တိုင်းပြည်တဝှမ်းလုံးက လျှပ်စစ်မီးမလာ၊ စားနပ်ရိက္ခာပြတ်လပ်၊ လေကြောင်းနဲ့ ဒရုန်း တိုက်ခိုက်မှုတွေ ခံစားနေရချိန်မှာ ဗိုလ်ချုပ်တွေကတော့ ပူပြင်းတဲ့လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲက ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးတွေမှာ နေထိုင်နေကြတယ်။ သူတို့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ခဲ့တဲ့ ပြည်သူလူထုနဲ့ အဝေးကြီးမှာပေါ့။ နေပြည်တော်မှာတော့ လျှပ်စစ်ကား (EV) အားသွင်းရုံတွေ၊ သေသေသပ်သပ် ပုံသွင်းထားတဲ့ ပန်းခြံတွေ ရှိလို့နေတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ လကုန်ပိုင်းတုန်းက အနောက်နိုင်ငံတွေက ဟန်ပြသက်သက်ပဲလို့ ရှုတ်ချထားတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲ ကာလ စတင်ချိန်မှာ ဓာတ်ပုံဆရာ Daniel Berehulak နဲ့ ကျွန်မအပါအဝင် မြန်မာသတင်းထောက် တစ်သိုက်ဟာ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင် မြို့တော်မှာ မဲပေးတာကို သတင်းယူခွင့် ရခဲ့ပါတယ်။

နေပြည်တော်ကို စစ်တပ်ဇုန်၊ ဟိုတယ်ဇုန်၊ ဝန်ကြီးဌာနဇုန် ဆိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ခွဲခြားထားတယ်။ ဇုန်တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသလို လွှတ်တော်ဇုန်လို နေရာမျိုးတွေက ၂၀၂၁ အာဏာသိမ်းပြီးကတည်းက လူသူကင်းမဲ့နေတာပါ။ မိုးမလင်းခင်မှာပဲ ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီးဌာနနားက အဝေးပြေးလမ်းမဘေးမှာ ကျွန်မတို့ လူစုကြတယ်။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ ဘတ်စ်ကားလိုင်းကြောင်း နံပါတ်တွေ ကပ်ပါနေတုန်းဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်း ဘတ်စ်ကားတစ်စီးကို စီးခဲ့ကြတယ်။

ရောင်စုံမီးတွေ ထိုးထားတဲ့ စစ်ရုံးချုပ်နားက ဂိတ်ရောက်တော့ တရုတ်လုပ် X-ray စက်နဲ့ ကားအောက်ပိုင်းတွေကို စစ်ဆေးတယ်။ နောက်ထပ် တရုတ်နည်းပညာတစ်ခုနဲ့ပဲ မျက်နှာတွေကို မှတ်ပုံတင် စကင်န်ဖတ်ဖို့ တန်းစီရတယ်။ ဒါပေမယ့် သတင်းထောက် နည်းနည်းလောက် စစ်ပြီးတာနဲ့ စက်က အလုပ်မလုပ်တော့သလိုပါပဲ။ အရပ်သားတွေ ဝင်ခွင့်မရှိတဲ့ စစ်တပ်ဇုန်ထဲကို ကျွန်မတို့ စစ်ဆေးမှု မရှိဘဲ ဝင်သွားခဲ့ကြတယ်။

မီးဆိုင်းကြီးတွေ ချိတ်ထားတဲ့ ခန်းမထဲမှာ ကော်ဇောနီ ခင်းထားပြီး ပိုးပုဆိုး ကောင်းကောင်း ဝတ်ထားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေ မဲပေးဖို့ ရောက်လာကြတယ်။ ဘယ်ဘက် လက်သန်းကို မဲမင်အပြာ စွန်းထင်းလျက်သားနဲ့ ထွက်လာတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်ကို ကျွန်မတို့ မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဒီရွေးကောက်ပွဲမှာ ဘာမှ လွဲချော်မသွားရအောင် သေချာစီစဉ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ သူပြုံးနေလေရဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရွေးကောက်ပွဲ နှစ်ကြိမ်စလုံး အနိုင်ရခဲ့တဲ့ NLD ပါတီကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီလေ။ အရပ်သား ခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်လည်း နေပြည်တော် တစ်နေရာက အကျဉ်းထောင်ထဲ ရောက်နေပါပြီ။

၂၀၁၅ နဲ့ ၂၀၂၀ မှာ NLD ပါတီ အပြတ်အသတ် နိုင်ခဲ့တာက ဒီမြို့တော်အထိပါ ရိုက်ခတ်ခဲ့တာပါ။ ဒီမှာက ဝန်ထမ်းတွေ၊ စစ်ဗိုလ်မိသားစုတွေနဲ့ မြို့တော်သန့်ရှင်းရေး လုပ်သားတွေ အများစု နေထိုင်တာလေ။ ဒါပေမယ့် ဗိုလ်ချုပ်တွေ အနေနဲ့ကတော့ ထောင်ကျဖူးတဲ့ ရက်ပ်ပါ တစ်ယောက်နဲ့ ကဗျာဆရာ တစ်ယောက်အပါအဝင် NLD ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေက သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ မြို့တော်ကြီးမှာ အနိုင်ရသွားတာကို စဉ်းစားလို့တောင် မရနိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။

နိုင်ငံတကာ လေ့လာစောင့်ကြည့်သူတွေက ၂၀၂၀ ရွေးကောက်ပွဲကို လွတ်လပ်ပြီး တရားမျှတတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် စစ်တပ်ကတော့ မဲစာရင်းလိမ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ၂၀၂၁ မှာ အရပ်သားအစိုးရကို ဖြုတ်ချခဲ့တယ်။ အာဏာသိမ်းတဲ့ အချိန်အတိအကျကိုတောင် နေပြည်တော်က အိမ်တစ်အိမ်မှာ အေရိုးဗစ် ကနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ Facebook live ဗီဒီယို နောက်ခံမှာ သံချပ်ကာကားတွေ ဖြတ်မောင်းသွားတာနဲ့ မတော်တဆ မှတ်တမ်းတင်မိခဲ့သေးတယ်။

တရားဝင် စာရင်းအရတော့ နေပြည်တော်မှာ လူဦးရေ တစ်သန်းလောက် နေတယ်ဆိုပဲ။ မြန်မာပြည်က တခြားကိစ္စတွေလိုပဲ ဒီကိန်းဂဏန်းကလည်း ဟာသပါပဲ။ ဗိုလ်ချုပ်တွေက သူတို့အိမ်ကြီးတွေကို အလှဆင်နေကြချိန်မှာ ရန်ကုန်ကနေ အတင်းပြောင်းရွှေ့ခံရတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေခမျာ အရောင်ခွဲသတ်မှတ်ထားတဲ့ တိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးတွေမှာ နေကြရတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးဝန်ကြီးဌာနဆို အစိမ်းရောင်၊ ကျန်းမာရေးဆို အပြာရောင် ပေါ့။

ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်တချို့ကတောင် မြို့တော်သစ်ရဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေကို ဝန်ခံကြတယ်။ "ကျွန်တော်ကတော့ နေပြည်တော်ကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရန်ကုန်က ပြောင်းလာတဲ့ သူတွေကတော့ မကြိုက်ကြဘူး" လို့ စစ်ကောင်စီ ပြောခွင့်ရ ဗိုလ်ချုပ်ဇော်မင်းထွန်းက ရှားရှားပါးပါး အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ ပြောဖူးတယ်။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က စစ်သားတွေလေ။ ဒီမှာ နေရမှာပေါ့။ နေပြည်တော်ထက် ပိုခက်ခဲတဲ့ နေရာတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ နေသားကျပြီးသားပါ။"

၂၀၂၁ အာဏာသိမ်းပြီး နောက်ရက်တွေမှာ မြန်မာနိုင်ငံတဝှမ်း ဆန္ဒပြပွဲတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။ နေပြည်တော်လည်း မလွတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဈေးသည်တွေ၊ ကားသမားတွေ၊ ဥယျာဉ်မှူးတွေ၊ ထမင်းဆိုင်အလုပ်သမားတွေ၊ ရွှေဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေ၊ သစ်ကုန်သည်တွေ၊ တစ်ခါတစ်လေ ဗိုလ်ချုပ်သမီးတွေတောင် ပါသေးတယ် - သူတို့အားလုံး လမ်းကျယ်ကြီးတွေပေါ်မှာ ချီတက်ပြီး အရပ်သားအစိုးရ ပြန်တက်လာဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံတဝှမ်း ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြမှုတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် သေနတ်နဲ့ ပစ်ခတ်ဖြိုခွင်းတာက ဒီမြို့တော်မှာပဲ စဖြစ်ခဲ့တာ သိပ်တော့ မဆန်းပါဘူး။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်နားမှာ ရပ်နေတဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ကို စနိုက်ပါနဲ့ ပစ်သတ်ခဲ့တာလေ။

အခု ရွေးကောက်ပွဲရာသီအတွက် မဲရုံတစ်ရုံက အဲဒီအမျိုးသမီး ပစ်သတ်ခံရတဲ့နေရာရဲ့ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းက ကျောင်းမှာ လုပ်ထားတယ်။ နေပြည်တော်သားတချို့ကတော့ ပြည်ပရောက် အစိုးရ (NUG) ရဲ့ သပိတ်မှောက်လှုပ်ရှားမှုကို တန်ပြန်ဖို့ မဲလာပေးရမယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ခံထားရကြောင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောပြကြတယ်။ ၂၀၁၅ တုန်းက ဒီမဲဆန္ဒနယ်မှာ နိုင်ငံရေးသီချင်းတွေကြောင့် ထောင်ကျဖူးတဲ့ ရက်ပ်ပါ ဦးဖြိုးဇေယျာသော် အနိုင်ရခဲ့ဖူးတယ်။ အာဏာသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကို အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ စွပ်စွဲပြီး ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခဲ့တယ် - လူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့တွေကတော့ ဒါဟာ တရားစီရင်ရေးကို စော်ကားတာပဲလို့ ပြောကြတယ်။ ၂၀၂၂ မှာ စစ်တပ်က သူ့ကို ကွပ်မျက်လိုက်ပါတယ်။

နေပြည်တော်က သက်တမ်း နှစ် ၂၀ လောက်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ကြည့်ရတာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ။ အာဏာသိမ်းပြီးကတည်းက ပျက်စီးယိုယွင်းမှုတွေ ပိုမြန်လာတယ် - ကြွေပြားတွေ ကွဲအက်၊ မှိုတွေ တက်လို့။ ဟိုတယ်တွေမှာလည်း လူမရှိသလောက်ပဲ။ ပုံမှန် ဧည့်သည်ဆိုလို့ နိုင်ငံတကာ စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့ဒဏ်ခတ်ခံထားရတဲ့ ဒီအစိုးရနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ချင်တဲ့ အာရှ စီးပွားရေးသမားတွေနဲ့ နိုင်ငံခြား စစ်ဘက်အကြံပေးတွေလောက်ပဲ ရှိတယ်။ လမ်းကျယ်ကြီးတွေပေါ်မှာ ကားသွားတာ ရှားလွန်းလို့ နွားဖြူတစ်အုပ် လမ်းဖြတ်ကူးရင်တောင် ကားတိုက်ခံရမှာ မကြောက်ရဘူး။

နေပြည်တော် တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ တစ်ခါတုန်းက လေအေးပေးစက်တပ်ထားတဲ့ အခန်းထဲမှာ ပင်ဂွင်းတွေ လျှောက်သွားနေတာ ငါကြည့်ခဲ့ဖူးပေမယ့်၊ အခုတော့ ငှက်တွေအကုန် သေကုန်ပြီလို့ ပြောတယ်။ အဓိက ပြကွက်ဖြစ်တဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ ကျားဖြူတစ်ကောင်နဲ့ Michael နဲ့ Cindy ဆိုတဲ့ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင်ကလည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ပုံပါပဲ။ ဝင်ပေါက်မှာတော့ ၁၄ နှစ်သား ကောင်လေးနှစ်ယောက်က တိရစ္ဆာန်အရုပ်ဝတ်စုံကြီးတွေ ဝတ်ပြီး ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ အလုပ်လုပ်နေကြတယ် - ၁၀ နာရီ လုပ်မှ ပိုက်ဆံ ၆၀ ဆင့် (ဒေါ်လာပြား ၆၀) လောက်ပဲ ရရှာတယ်။

မတ်လတုန်းက မြန်မာအလယ်ပိုင်းမှာ ငလျင်လှုပ်ပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးတုန်းက နေပြည်တော်က အဆောက်အအုံ ရာနဲ့ချီ ထိခိုက်ခဲ့တယ်။ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွေရဲ့ မြေညီထပ်တွေ မြေမြိုကုန်တယ်။ ဝန်ထမ်းအများစု အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ကုန်ပြီး၊ ဝါးတဲလေးတွေမှာ နေရတဲ့ စိုက်ပျိုးရေးဝန်ကြီးဌာနက အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းတွေလည်း ပါပါတယ်။

ကိုဗစ်တွေ၊ အာဏာသိမ်းတာတွေ၊ ၇.၇ အဆင့် ငလျင်တွေ ရှိနေပေမယ့် နေပြည်တော်မှာ အကြီးအကျယ် ဆောက်လုပ်ရေးတွေက ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲ။ မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဆင်ဖြူတော် (တကယ်တမ်းကျတော့ ပန်းရောင်သမ်းနေတာပါ) ခြံဝင်းကို ချဲ့ထွင်ထားတယ်။ အဲဒီဆင်တွေကို လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့တွေ နယ်မြေအများစု သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ရခိုင်ပြည်နယ်ဘက်ကနေ ယူလာတာပါ။

၂၀၂၃ မှာ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်က ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ထိုင်တော်မူ စကျင်ကျောက်ဆင်းတုတော်ကြီးကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့တယ်။ ကျောက်တန်ချိန် ၅,၀၀၀ လောက်ရှိပြီး ပေ ၆၀ ကျော် မြင့်တယ်၊ ကုန်ကျစရိတ်က ဒေါ်လာ သန်း ၃၀ နီးပါး ရှိတယ်။ မြန်မာလူဦးရေရဲ့ ထက်ဝက်လောက်က ဆင်းရဲမွဲတေနေတဲ့အချိန်မှာပေါ့။

"နိုင်ငံရေးနဲ့ ဘာသာရေး မရောသင့်ဘူး" လို့ နေပြည်တော်က ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ အရှင်နန္ဒက မိန့်တယ်။

ဗိုလ်ချုပ်တွေက ဘာသာရေးကို ပြုလုပ်ပြနေပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ခံတပ်မြို့တော်ကြီးက ဖောက်မရတဲ့နေရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နေပြည်တော်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် မြင်ရတဲ့ မြန်မာအလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်တွေရဲ့ အဆုံးမှာ ရှမ်းရိုးမတောင်တန်းတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီတောင်တွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ပြည်တွင်းစစ်မီး လောင်ကျွမ်းနေတာလေ။ မနှစ်ကဆိုရင် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့တွေရဲ့ ဒရုန်းတွေ မြို့တော်အပေါ် ပျံဝဲခဲ့သေးတယ်။

မဲပေးတဲ့ ပထမဆုံးရက် ဒီဇင်ဘာ ၂၈ မနက်အစောပိုင်းမှာ နေပြည်တော်က မဲရုံလုပ်ထားတဲ့ ကျောင်းနားမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲခဲ့တယ်။ လူတော့ မထိခိုက်ဘူး။ နောက်တစ်ရက်ကျတော့ မြို့တော်ကနေ မန္တလေးသွားတဲ့ လမ်းမကြီးရဲ့ တစိတ်တပိုင်းကို တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေ ခဏတာ ထိန်းချုပ်လိုက်သေးတယ် - စက္ကူပန်း (bougainvillea) တွေ လှိုင်နေတဲ့ လမ်းလယ်ကျွန်းဘေးမှာ ပြောက်ကျားစစ်သားတွေ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြတာပေါ့။