ဘာ့ကြောင့် ရှင်သန်ရတာက ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းနေရတာလဲ?

ပြီးခဲ့တဲ့ Post နှစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီလောကကြီးက Simulation (ဂိမ်း) တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အဲဒီထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ Player တွေ ဖြစ်ကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီးပါပြီ။

ဒီနေ့တော့ ဒီ System ကြီးရဲ့ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး၊ ဘယ်သူမှ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ "Default Setting" (မူလသတ်မှတ်ချက်) တစ်ခုအကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖော်ထုတ်ချင်ပါတယ်။

ဒီအချက်ကို သတိထားမိဖူးလား...

"ပျော်ရွှင်မှု (Happiness) တစ်ခု ရဖို့ကျတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲကြီးစွာ ကြိုးစားယူရပြီး...

စိတ်ညစ်မှု၊ ပူလောင်မှု (Suffering) တွေကျတော့ ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ သူ့အလိုလို ရောက်လာရတာလဲ?"

သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ...

ပိုက်ဆံရဖို့ကျတော့ အသည်းအသန် ရှာရတယ်၊ ကုန်ဖို့ကျတော့ ထိုင်နေရင်း ကုန်သွားတယ်။

အခန်းသန့်ရှင်းဖို့ကျတော့ အကြာကြီး လှည်းကျင်းရတယ်၊ ရှုပ်ပွသွားဖို့ကျတော့ ခဏလေးပဲ။

Relationship တစ်ခု တည်မြဲဖို့ကျတော့ နှစ်နဲ့ချီ တည်ဆောက်ရတယ်၊ ပြတ်စဲသွားဖို့ကျတော့ စကားတစ်ခွန်းပဲ လိုတယ်။

ဘာကြောင့်လဲ?

ဘာကြောင့် "ကောင်းတဲ့အရာ" တွေကို ထိန်းထားဖို့က စွမ်းအင်လိုပြီး၊ "ပျက်စီးခြင်း" ကတော့ အလိုအလျောက် (Auto-run) ဖြစ်နေရတာလဲ?

အဖြေက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဒီစကြဝဠာကြီးကို Run ထားတဲ့ System ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ "Virus" တစ်ခု ဝင်နေလို့ပါပဲ။

သိပ္ပံပညာရှင်တွေကတော့ အဲဒီ Virus ကို "Entropy" (The Second Law of Thermodynamics) လို့ခေါ်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာတော့ "အနိစ္စ (မမြဲခြင်း)" လို့ ခေါ်ပါတယ်။

ဒီနိယာမက ဘာပြောသလဲဆိုရင်...

"စကြဝဠာထဲမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးဟာ စနစ်တကျ ရှိနေမှု (Order) ကနေ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှု (Disorder) ဆီကိုပဲ အမြဲတမ်း ဦးတည်ရွေ့လျားနေတယ်" တဲ့။

နာမည်တွေ ခဏမေ့ထားပြီး ဒီ Virus ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာကို ပင်လယ်ကမ်းခြေက "သဲနန်းတော်" တစ်ခုနဲ့ ဥပမာပေးပြီး ကြည့်ကြရအောင်။

သဲနန်းတော် လှလှလေးတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ကျွန်တော်တို့ အများကြီး အားစိုက်ရတယ်။ သဲတွေသယ်ရတယ်၊ ပုံဖော်ရတယ်၊ အချိန်ပေးရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ပြီးသွားလို့ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ?

လှိုင်းပုတ်မယ်၊ လေတိုက်မယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီနန်းတော်ဟာ ပုံပျက်ပြီး သဲပြင်ကြီး အဖြစ် အလိုအလျောက် ပြန်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ "မပျက်စီးပါစေနဲ့" လို့ ဆုတောင်းနေလည်း မရပါဘူး။ သဘာဝတရားက သူ့အလိုလိုကို ဖြိုခွဲသွားမှာပါ။

ဒါဟာ ဒီလောကကြီးရဲ့ "Rule" (စည်းမျဉ်း) ပါပဲ။

သဘာဝတရားက "စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားခြင်း" (Order) ကို မကြိုက်ပါဘူး။ သူက "ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးပစ်ဖို့" (Disorder) ကိုပဲ အမြဲ ဦးတည်နေပါတယ်။

ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီးမြင်သာအောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲက တခြားအရာတွေကိုပါ ထပ်ပြီး သတိထားကြည့်လိုက်ပါ။

အိမ်တစ်လုံးကို လူမနေဘဲ ပစ်ထားလိုက်ရင် သူ့အလိုလို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မသွားပါဘူး။ သူ့အလိုလို ဖုန်တက်မယ်၊ ခြ၊ ပေါက်မယ်၊ ဆွေးမြေ့ပြီး ပျက်စီးသွားတာပါ။

ကားတစ်စီးကိုလည်း လုံးဝ မောင်းမနေဘဲ ဂိုဒေါင်ထဲ ဒီအတိုင်း ထိုးထားလိုက်ရင် သူ့အလိုလို သစ်လွင်မလာပါဘူး။

တာယာတွေ လေလျော့မယ်၊ အင်ဂျင်ဝိုင်တွေ ခဲမယ်၊ သံကြေးတက်ပြီး စက်နှိုးမရတော့တဲ့အထိ ပျက်စီးသွားမှာပါ။

ကျွမ်းကျင်ထားတဲ့ နိုင်ငံခြားစကားတစ်ခုကိုလည်း လုံးဝ မပြောဘဲ ဒီတိုင်းပစ်ထားလိုက်ရင် သူ့အလိုလို ပိုကျွမ်းကျင်လာတာ မရှိပါဘူး။

တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ တစ်လုံးမှတောင် ပြောမထွက်တော့တဲ့အထိ ပျောက်ကွယ်သွားမှာပါ။

ပန်းသီးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်ရင်လည်း သူ့အလိုလို ပိုပြီး လတ်ဆတ်မလာပါဘူး။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အမဲစက်တွေ ထလာမယ်၊ ပုပ်သိုးသွားမယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ ဘက်တီးရီးယားတွေရဲ့ အစာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာပါ။

ဒီသဘောတရားကို နားလည်လိုက်ရင် "ဒုက္ခ" ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သာသွားပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းစိမ်ဆိုတာ တကယ်တော့ "သဲနန်းတော်" တွေပါပဲ။

ဒီ System ကြီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆဲလ်တွေကို အိုမင်းသွားအောင်၊ ကျန်းမာရေးတွေ ယိုယွင်းသွားအောင်၊ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားအောင်၊ ချစ်ရတဲ့သူတွေနဲ့ ကွဲကွာသွားအောင် အချိန်ပြည့် တိုက်ခိုက် ဖြိုခွဲနေပါတယ်။

ဒါကို ခုခံဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့က အဲဒီ "ပျက်စီးခြင်း ရေစီးကြောင်း" ကြီးကို အံတုပြီး...

မအိုအောင်၊ မနာအောင်၊ မမွဲအောင်၊ မိသားစု မကွဲအောင် "စွမ်းအင်" (Energy) အမြဲစိုက်ထုတ်ပြီး ပြုပြင်နေရတာပါ။

ထမင်းစားတယ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်မသွားအောင် Energy ဖြည့်ပြီး ပြုပြင်တာပါ။

အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘဝအဆင့်အတန်း ပြိုမကျအောင် ထောက်မထားတာပါ။

ဆေးသောက်တယ်ဆိုတာ ကျန်းမာရေး ယိုယွင်းမှုကို ပြန်ဖာထေးတာပါ။

ဒါကြောင့် ရှင်သန်ရတာ "ပင်ပန်း" တာပါ။

ကျွန်တော်တို့က ရေစီးနဲ့ လိုက်ပါနေရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ရေစီးကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကူးခတ်နေရလို့ပါ။

လက်ပစ်ကူးတာ ရပ်လိုက်တာနဲ့ ရေစီးက ကိုယ့်ကို နောက်ပြန်ဆွဲချသွားသလိုပဲ...

ကြိုးစားတာ ရပ်လိုက်တာနဲ့ ဘဝက အလိုအလို နိမ့်ကျသွားတော့တာပါပဲ။

ဒီအချက်ကို ဗုဒ္ဓက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၅၀၀ ကျော်ကတည်းက အတိအကျ မြင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကို "သင်္ခါရ ဒုက္ခ" (ပြုပြင်စီရင်နေရသောကြောင့် ဆင်းရဲခြင်း) လို့ ဟောခဲ့ပါတယ်။

"ဘာကြောင့် ဆင်းရဲတာလဲ" ဆိုရင်... သဘာဝတရားက ဖျက်ဆီးနေတာကို မပျက်စီးအောင် ကျွန်တော်တို့က အတင်းလိုက်ပြီး ပြုပြင်နေရလို့ ဆင်းရဲတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက... ဒီ Virus က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတင် ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ "စိတ်" (Software) ထဲမှာပါ ဝင်ရောက်နေပါတယ်။

ဒီအချက်က တော်တော်များများ သတိမထားမိတဲ့ အချက်ပါ။

ဥယျာဉ်တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင်

ပန်းလှလှလေးတွေ ပွင့်ဖို့အတွက် ဂရုတစိုက် ပေါင်းသင်၊ ရေလောင်းပြီး စိုက်ပျိုးရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီတိုင်းပစ်ထားလိုက်ရင် ပန်းတွေ သူ့အလိုလို ပွင့်မလာဘဲ... ပေါင်းပင်တွေ၊ မြက်ရိုင်းတွေ၊ အဆိပ်ပင်တွေကသာ သူ့အလိုလို ပေါက်လာစမြဲပါ။

လူ့စိတ်ကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။

စိတ်ကို "သတိ" နဲ့ မထိန်းထားရင်၊ အကောင်းမြင်အောင် မကြိုးစားရင်...

လူ့စိတ်သဘာဝ (Default Setting) ကိုက အပျက်ဘက်၊ အဆိုးမြင်တဲ့ဘက်၊ ပူလောင်တဲ့ဘက်၊ အတိတ်က အမှားတွေဆီကိုပဲ အလိုအလျောက် စီးဆင်းသွားတတ်ပါတယ်။

ဒါဟာ စိတ်ရဲ့ Entropy ပါပဲ။

စိတ်တည်ငြိမ်ဖို့ကျတော့ တရားထိုင်ရတယ်၊ စာဖတ်ရတယ်၊ ကြိုးစားအားထုတ်ရတယ်။

စိတ်ညစ်ဖို့၊ ဒေါသထွက်ဖို့၊ လောဘတက်ဖို့ကျတော့ ဘာသင်တန်းမှ တက်စရာမလိုပါဘူး။ သူ့အလိုလို ဖြစ်လာတာပါ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘာ Training (စိတ်လေ့ကျင့်မှု) မှ မရှိဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့စိတ်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမှောင်ဘက် (Dark Side) ကို အလိုအလျောက် ရောက်သွားမှာ သေချာသလောက်ပါပဲ။

ဒီတော့ မေးစရာရှိလာပြီ။

"ငါတို့က ဒီပျက်စီးခြင်း ရေစီးကြောင်းကြီးထဲမှာ အမြဲတမ်း ပင်ပန်းကြီးစွာ လှော်ခတ်နေရတော့မှာလား?"

ဒီ "အပျက် သဘောတရား" ကြီးကို နိုင်အောင် တိုက်ကြမလား?

စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ သိပ္ပံပညာအရရော၊ ဓမ္မအရပါ ပြောရရင်... ဒီဂိမ်းထဲမှာ နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ကျန်းမာရေး လိုက်စားလိုက်စား တနေ့ သေရမှာပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက် စည်းစိမ်ရှာရှာ တနေ့ ထားခဲ့ရမှာပါပဲ။

System (သံသရာ) ကိုက "ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်မယ်" ဆိုတဲ့ Code နဲ့ ရေးထားလို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့... မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလား?

ရှိပါတယ်။

ဒီမေးခွန်းရဲ့အဖြေကို ဒီ System ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်သွားပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ "မြတ်စွာဘုရား" က လမ်းပြပေးခဲ့ပါတယ်။

မြတ်စွာဘုရားက ဒီ Simulation ကြီးရဲ့ လှည့်ကွက်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်ခဲ့တယ်။

လူတွေက "ပျက်စီးခြင်း" (Entropy) ကို မုန်းတီးကြတယ်။

အဲဒါကို ဆန့်ကျင်ပြီး "မပျက်စီးတဲ့အရာ" (Immortal) ကို ရှာဖွေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီ System ထဲမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးဟာ Time (အချိန်) နဲ့ Space (နေရာ) အောက်မှာ ရှိနေတဲ့အတွက် မပျက်စီးဘူးဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် မြတ်စွာဘုရားက နည်းလမ်းအသစ်ကို ပေးပါတယ်။

​အဲဒါကတော့... "System ကို သွားမတိုက်နဲ့၊ View (အမြင်) ကို ပြောင်းလိုက်" ဆိုတာပါပဲ။

​သာမန်ကစားသမားတွေက ပစ္စည်းတစ်ခု ပျက်သွားရင်၊ အိုမင်းရင့်ရော်လာရင် "ငါ့ကျမှ ဖြစ်ရလေခြင်း" ဆိုပြီး System ကို အပြစ်တင်၊ ဝမ်းနည်းကြတယ်။ ရေစီးကို ဆန့်ကျင်ပြီး အော်ဟစ်ကြတယ်။

​ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကို မြင်သွားတဲ့သူ (Awakened Ones) တွေကတော့...

"ပျက်စီးခြင်းဆိုတာ Error မဟုတ်ဘူး၊ Feature (သဘာဝ) ပဲ" ဆိုတာ နားလည်သွားကြတယ်။

​သဲနန်းတော်တွေ ပြိုကျတာဟာ ဝမ်းနည်းစရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရူပဗေဒသဘောတရား (Physics) အရ ဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ့် သဘာဝတရား (Nature) ပါ။

​ဖန်ခွက်ကွဲသွားတာဟာ ကံဆိုးလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖန်ခွက်ရဲ့ သဘာဝကိုက ကွဲမယ့်အရာမို့လို့ပါ။

ဒီအချက်ကို မြင်သွားတဲ့သူတွေဟာ...

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ (Hardware) က ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးသွားမှာကို တားလို့မရပေမယ့်...

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ (Software) မှာတော့ Virus (အညစ်အကြေး) တွေ မဝင်အောင် "သတိ" (Awareness) ဆိုတဲ့ Firewall နဲ့ ကာကွယ်လို့ ရတယ်ဆိုတာကိုပါ သိသွားကြပါတယ်။

​ဒီအချက်ကို နှလုံးသွင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။

​"ဪ... ပျက်စီးသွားပြန်ပြီ" လို့ သိလိုက်ရုံနဲ့တင်၊ အဲဒီအပျက်အပေါ်မှာ ထပ်ဆင့်ပြီး ခံစားရတဲ့ "သောက" (Mental Suffering) ဆိုတာ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

​သူတို့က အရာရာကို လိုက်ပြုပြင်ပြီး ပင်ပန်းခံမနေတော့ပါဘူး။ ရေစီးကို မဆန့်ကျင်တော့ပါဘူး။

​ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါရင်း၊ ရေစီးကြောင်းနဲ့ လွတ်ရာ (ကမ်းပါး) ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကူးခတ်ကြပါတော့တယ်။

​ဒီ "အသိ" ကို ရလိုက်တာဟာ ဂိမ်းထဲမှာ "God Mode" ရလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

​God Mode ရထားတဲ့ ကစားသမားဟာ ဂိမ်းထဲမှာ သေနတ်ပစ်ခံရလည်း မနာတော့သလို၊ မီးလောင်လည်း မပူတော့ပါဘူး။

​အဲဒီလိုပါပဲ... အမှန်တရားကို သိထားတဲ့သူဟာလည်း လောကဓံက ဘယ်လောက်ပဲ ရိုက်ပုတ်ပါစေ...

"ဒါဟာ System ရဲ့ သဘောတရားပဲ၊ ငါ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး" လို့ သိနေတဲ့အတွက်... သူ့ရဲ့ စိတ်က ဒဏ်ရာမရတော့ပါဘူး။

​သူတို့ဟာ သဲနန်းတော်ကို သဲနန်းတော်မှန်း သိသွားပါပြီ။

​သိသွားတဲ့အတွက်...

"မပြိုပါစေနဲ့" လို့ မျှော်လင့်ချက်မထားတော့သလို၊ ပြိုကျသွားတဲ့အခါမှာလည်း "သဘာဝပဲလေ" ဆိုပြီး ပြုံးပြုံးလေးပဲ ကြည့်နေနိုင်လိုက်ကြပါတော့တယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ပြောရရင်...

​ဒီကမ္ဘာကြီးက ပေးတဲ့ ဒုက္ခတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ မတော်လို့၊ ကျွန်တော်တို့ ကံဆိုးလို့ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

​System ကြီးကိုယ်တိုင်က ဒီ Virus (Entropy) ကို ထည့်သွင်း ရေးဆွဲထားလို့ ဖြစ်ရတာပါ။

​ဒီအမှန်တရားကို ခေါင်းနဲ့တင်မကဘဲ နှလုံးသားနဲ့ပါ လက်ခံလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ...

ကျွန်တော်တို့ ပခုံးပေါ်မှာ ထမ်းထားရတဲ့ "ဘဝ" ဆိုတဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးဟာ ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရပါလိမ့်မယ်။

​ဘာလို့လဲဆိုတော့... "ပင်ပန်းဆင်းရဲမှု" ဆိုတာ အရာရာ ပျက်စီးသွားလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။

​ပျက်စီးသွားမယ့် သဘာဝတရားကို "မပျက်စီးပါနဲ့" လို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဆန့်ကျင်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ "ဆုပ်ကိုင်ထားမှု" (Attachment) ကြောင့်သာ ဖြစ်ရတာပါ။

​ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကို ဖြေလိုက်တာနဲ့... ပူလောင်မှုအားလုံး ငြိမ်းအေးသွားပါလိမ့်မယ်။