ဇာတ်ပွဲဲကြည့် ပရိသတ်ဆီက ကိုယ်တို့ရတဲဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို လက်ခံရပါမယ်။
“လူတွေဟာ တကယ်စိတ်ညစ်မနေဘူး”
ခင်ဗျားက မကျေနပ်ဘူး။
“အရှင်ဘုရားက ဘယ့်နှယ်ပြောပါလိမ့်မလဲ? စိတ်ညစ်ပါတယ်”
ကိုယ်က လက်ခံရမယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ စိတ်ညစ်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်မညစ်ဘူး၊ ပျော်ပျော်ပဲဆိုတဲ့သူတွေလည်း သေချာပေါက် ရှိနေတယ်”
ဒါကိုလည်း ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့ လက်ခံရပါမယ်။
===
“ပညာမဲ့လိုက်တာ”
“အပျော်အပါး မက်လိုက်တာ”
ခင်ဗျား ပြောချင်ရာ ပြော။
သူတို့က ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ပျော်ပျော်ပဲ။
ဆီတိုးရတယ် မဟုတ်လား?
စိတ်ညစ်လိမ့်မယ်။
သို့သော်- မနက်ခင်း ဆီတိုးမယ်။
ညနေကျရင် ဇာတ်ပွဲကို အပြေးသွားကြည့်လိမ့်မယ်။
ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ Time Management ။
“ငါတို့မှာ ပညာရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး, နိုင်ငံရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတာဝန်တွေ ရှိတယ်”
မလိုဘူး။
ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး။
ဒါက ကျင့်သားရပြီးသား အပြုအမူတစ်ခု။
===
တခါတလေမှပဲ အုပ်ချုပ်သူတွေကို ဆဲမယ်။ ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ နိုင်ငံတွေကို ဆဲမယ်။ ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ ဘာသာခြားတွေကို ဆဲမယ်။
ဒါကလည်း တခါတလေမှပါ။
အများအားဖြင့် စိတ်မဝင်စားဘူး။
ပျော်ပျော်ပဲ။
“ဘဝက တိုတိုလေး”ဆိုတာက အဓိကမူဝါဒ။
“စိတ်ညစ်စရာတွေနဲ့ အချိန်မကုန်နဲ့”
ဒါက လေးစားမိကြတဲ့ ဩဝါဒ။
ဘုန်းကြီးတွေဆိုရင်လည်း ပူလောင်မှုကို ပေးတယ်ထင်တဲ့ ဘုန်းကြီးတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။
“အေးချမ်းမှုကို ပေးတဲ့ ဘုန်းကြီးတွေကို ရွေးချယ်် ကြည်ညိုမယ်”
ပညာတတ်ရင် ကြည်ညိုတယ်။
ဒါပေမယ့် တရားရှည်ရှည် မဟောစေချင်ဘူး။
===
ဒါတွေကို
ပြီးတော့ ဒီလိုသဘောသွားရှိတဲ့သူတွေကို
ကိုယ်တို့ နားလည်ရမယ့် ကိစ္စတွေပါ။
ဒီလို နားလည်လို့ ဒီလူတွေကို
- မုန်းရမယ်
- အထင်သေးရမယ်
မဟုတ်ဘူး။
“ပျော်နေသူတွေကို ခဏမေ့ထားလို့ ရတယ်”
ဒီလို လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တို့ထမ်းဆောင်ရမယ့် ဝန်ထုပ်တွေက နည်းနည်းလောက် ပေါ့သွားနိင်တယ်။
မပျော်နိုင်တဲ့သူတွေကို အဓိက ဦးစားပေးပြီး ဂရုစိုက်ကြရမယ်။
ကိုယ်တို့ သုံးရမယ့် Care တွေ, Support တွေ, Sympathy, Empathy တွေကို မလေလွင့်အောင် ချွေတာရမယ်။
ဒီလို ဆိုလိုတာပါ။
===
ခင်ဗျားက မပျော်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား?
ကူညီ, ဖေးမ အလုပ်လုပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
တာဝန်သိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?
ဒါဆိုရင််
ခင်ဗျားက ပျော်ချင်တဲ့သူတွေလို ပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့ကို အပျော်ရောင်းလို့တော့ ရတယ်။
အဲဒီက ရတဲ့အမြတ်နဲဲ့ စိတ်ညစ်သူတွေကို ပြန်ပြီး ဝေမျှပေး။
ကိုယ်က တိုက်တွန်းတယ်ဆိုတာထက် နမူနာသဘောပြောပြတာပါ။
လိုက်နာဖို့ မဟုတ်။ တွေးစရာကိုသာ ပြောပြတာ။
တကယ်လုပ်ဖို့ မဟုတ်။ ချင့်ချိန်စရာကို တွက်ပြတာ။
“အပျော်ရောင်းလို့မို့ အဲဒီီလူတွေ ပျက်သွားရင် ဘယ့်နှယ် လုပ်မလဲ”
အစကတည်းက ကိုယ်စိုးရိမ်တာက အဲဒါပါ။
အပျော်တွေကို မရောင်းသင့်ဘူး။
ပျက်နိုင်ခြေ ရှိလို့မို့။
သို့သော် မပျက်သေးဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား?
အဲဒါက ဝမ်းနည်းစွာ မေးခွန်းထုတ်သင့်တဲ့ အရာ။
ကိုယ့်ပယောဂ မပါဘဲ
အပျော်ကြိုက်သူတွေက ပျက်သွားရင်တောင်
ကိုယ့်မှာ တာဝန်ရှိပါရဲ့လားလည်း ဆွေးနွေးစရာ။
===
ရှင်းလင်းတဲ့ မက်ဆေ့ချ်။
“အပျော်ကြိုက်သူတွေကို ကူညီဖို့ လောလောဆယ် အရေးမကြီးသေးပါ”
“ဒုက္ခရောက်သူတွေကို ဦးစားပေးပါ”
No comments:
Post a Comment