ကျွန်တော်ကတော့ အစကတည်းက
လူအများစုကို မယုံဘူး။
လူ ၉၉% လောက်ဟာ
ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအခြေပြု စဉ်းစားကြတယ်လို့ ယူဆတယ်။
ကိုယ်လည်း အဲ့လိုပဲ စဉ်းစားတာပဲ။
ဒါ ဆိုးတာလို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါ လူ့သဘာဝပါ။
Machiavelli က နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ကျော် အရင်ကတည်းက
ဒါကို မြင်ခဲ့ပါတယ်။
"လူတွေဟာ ကျေးဇူးကန်းတတ်ပြီး
အကျိုးအမြတ် နောက် လိုက်တတ်သူတွေ ဖြစ်တယ်"
ဒါ ရက်စက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါ ရိုးသားတာပါ။
"လောဘ" ဆိုတာ သတ္တဝါ အားလုံးမှာ ရှိတဲ့
အခြေခံ ကိလေသာ တစ်ခုပါ။
ကိုယ့်ကျိုး ကြည့်တာ မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကိုယ့်ကျိုး ကြည့်နေမှန်း မသိတာ မှားတာပါ။
ဒါ သိလိုက်ရင် —
လူတစ်ယောက် ကိုယ့်ကို ကူညီတယ်ဆိုရင်
"ဒီလူ ဘာ ပြန်လိုချင်လို့ ကူညီတာလဲ"
ပထမ မေးပါ။
ဒါ သံသယ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါ clarity (ရှင်းလင်းမှု) ပါ။
Partner တစ်ယောက် deal ကမ်းလှမ်းတယ်ဆိုရင်
"ဒီ deal ထဲ သူ့အတွက် ဘာ ပါသလဲ"
ပထမ ကြည့်ပါ။
ဒါ မယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါ ဆင်ခြင်တုံတရား ပါ။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် သစ္စာရှိနေတယ်ဆိုရင်
"သူ့ကို ဒီမှာ ထိန်းထားတဲ့ အကြောင်းရင်း ဘာလဲ" ကြည့်ပါ။
လစာလား။ အခွင့်အလမ်းလား။ တခြား ရွေးစရာ မရှိလို့လား။
ဒါ သိထားရင်
ထွက်သွားတဲ့ နေ့ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး။
သူတော်ကောင်း ဆိုတာလည်း ရှိပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူတော်ကောင်းလည်း
ကိုယ့်ကျိုးစီးပွား ရှိပါတယ်။
ဘာကွာသလဲ ဆိုတော့
သူတော်ကောင်းရဲ့ ကိုယ့်ကျိုးစီးပွားက
သူများကို ကူညီခြင်းကနေ ပျော်ရွှင်မှု ရတာပါ။
ဒါလည်း ကိုယ့်ကျိုးပါပဲ။ ပိုမြင့်တဲ့ ကိုယ့်ကျိုးပါ။
ဒါ သိလိုက်ရင်
လူတွေကြောင့် စိတ်ပျက်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
ကိုယ့်ကျိုး ကြည့်တဲ့သူကို
ကိုယ့်ကျိုး ကြည့်တဲ့သူ အဖြစ် မြင်ပြီး ဆက်ဆံရုံပါပဲ။
မျှော်လင့်ချက် မထားဘဲ ဆက်ဆံရင်
စိတ်ပျက်စရာ မရှိပါဘူး။
လူတွေကို ယုံကြည်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။
လူတွေကို နားလည်ဖို့ပါ။
နားလည်ရင် — ယုံကြည်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။
မှန်ကန်စွာ ဆက်ဆံလို့ ရပါတယ်။
လူတွေကြောင့် ထပ်စိတ်မညစ်နဲ့တော့
MASTER THE GAME
Toe Tet
လူတွေ မမှတ်မိလောက်အောင် တိုးတက်ပြောင်းလဲလိုက်ပါ။
No comments:
Post a Comment