ရောက်တတ်ရာရာများ (၄)
အာဏာရှင်တွေအကြောင်းပြောရင်း နိုင်ငံရေးစိတ္တဗေဒနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စာတအုပ်ကို သွားအမှတ်ရမိတယ်။ Robert Robin နဲ့ Jerrold Post တို့ ရေးတဲ့စာအုပ်။ “Political Paranoia: the Psychopolitics of Hatred” တဲ့၊ ဗမာဘာသာပြန်ရရင်တော့ “နိုင်ငံရေးပါရာနွိုင်ရာ၊ အမုန်းတရား၏ စိတ္တနိုင်ငံရေး”လို့ပြန်ရမယ်ထင်ပါရဲ့။ နိုင်ငံရေးပါရာနွိုင်ရာလို့သာ ပြောရတာ တကယ်ကတော့ အာဏာရှင်တွေရဲ့ ပါရာနွိုင်ရာပါပဲ။
ပါရာနွိုင်းရာဆိုတာက စိတ်ဖောက်ပြန်မှုအခြေအနေတမျိုး၊ အလွယ်ပြောရရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဗဟိုပြုပြီး သံသယလွန်ကဲ တဲ့ စိတ်ရောဂါလို့ပြောရင် သင့်မလားမသိ။ သံသယလွန်ကဲစိတ်ဘာညာစကားလုံးဖလှယ်တာတွေရှိပေမယ့် ပါရာနွိုင်ရာ ကို ပါရာနွိုင်ရာလို့ပဲ(ယေဘုယျ)အသံဖလှယ်သုံးတာကောင်းမယ်ထင်ပါရဲ့။
နိုင်ငံရေးပါရာနွိုင်ရာမှာ ရောဂါလက္ခဏာ(၇) ခုရှိတယ်လို့ Robin နဲ့ Post တို့က ဆိုကြပါတယ်၊ အဲ့ဒီလက္ခဏာတွေကတော့
(၁) အလွန်အမင်း သံသယစိတ်လွန်ကဲတာ၊
(၂) အရာရာ ကိုယ့်ကိုဗဟိုပြုစဉ်းစားလွန်းတာ(Centrality)၊
(၃) ကိုယ့်ကိုကိုယ် အလွန်အမင်းကြီးမြတ်တယ်လို့ ယုံကြည်တာ (Grandiosity)၊
(၄) အမျက်အသိုရန်လိုစိတ်ကြီးတာ(Hostility)၊
(၅) မိမိကိုယ်ကိုဗဟိုပြုစဉ်းစားလွန်းတဲ့အခါကျတော့ အဲ့ဒီမိမိအတ္တကိုထိခိုက်လာမှာကို စိုးရိမ်ပြီး ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဒေါသဖြစ်တတ်တာ၊
(၆) မိမိအားနည်းချက်ကို တပါးသူတွေမှာ ပုံဖော်တတ်တာ၊ (projection)၊
(၇) ထင်ယောင်ထင်မှားအတွေးလွန်တာ (Delusion) စတဲ့ လက္ခဏာတွေပါပဲ။ သူတို့ ရေးပြတဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတခုချင်းစီရဲ့ဖွင့်ဆိုမှုတွေဟာ အင်မတန်မှ စိတ်ဝင်စား စရာကောင်းပါတယ်။ ရှည်မှာစိုးလို့ အသေးစိတ်တော့ မရေးပြတော့ပါဘူး။
ပြောရရင် အဲ့လို နိုင်ငံရေးပါရာနွိုင်ရာစိတ်ရောဂါလက္ခဏာတွေဟာ အာဏာရှင်တွေမှာ တနည်းမဟုတ်တနည်းနဲ့ တွေ့ရလေ့ရှိပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံက အာဏာရှင်တွေဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ မြန်မာအာဏာရှင်များရဲ့ နိုင်ငံရေးပါရာနွိုင်ရာဆိုပြီး ကျမ်းတစောင်ရေးကြရင်တောင် ကုန်မယ် မထင်ပါဘူး။ တကယ်လဲရေးသင့်တဲ့ကျမ်းပါ။ စိတ်ဖောက်လွဲဖောက်ပြန်ဖြစ်နေတဲ့ အာဏာရှင်တွေဟာ တိုင်းပြည်ကို ရစရာမရှိအောင် ဘယ်လိုများဖျက်ဆီးသွားကြလဲဆိုတဲ့အကြောင်းပေါ့။
တကယ်တော့ အာဏာရှင်တွေအကြောင်းနဲ့ နိုင်ငံရေးပါရာနွိုင်ရာအကြောင်းဆက်စပ်စဉ်းစားမိတာက ရတနာနတ်မယ် ရေးတဲ့ သူ့အတ္ထုပတ္ထိထဲက ဗိုလ်နေဝင်းအကြောင်းတွေကို ဖတ်ရင်း ဟိုတွေးဒီတွေး စဉ်းစားမိတာပါ။
ရတနာနတ်မယ်ရဲ့ရေးသားချက်တွေအရဆိုရင်တော့ သူနဲ့လက်ထပ်တဲ့အချိန် (၁၉၇၆)ပိုင်းမှာ ဗိုလ်နေဝင်းဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပုံမှန်ရောဟုတ်ရဲ့လားလို့ စဉ်းစားမိပါတယ်။ သူဟာစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမလုံမခြုံဖြစ်နေတတ်သလို စိတ်ဓာတ်အတက်အကျလဲဖြစ်တာလဲမြန်ပါတယ်။ လမ်းစဉ်ပါတီညီလာခံမဲရွေးချယ်မှုမှာ သူဟာ တတိယနေရာ ရောက်သွားတဲ့အတွက် စိတ်ဓာတ်တွေ အကြီးအကျယ်ကျခဲ့တယ်လို့ ရတနာနတ်မယ်ကရေးပါတယ်။ အဲ့ဒီ ညီလာခံရလဒ်ကြောင့် ပါတီထဲက ဦးသန်းစိန်၊ ဦးထွန်းလင်း တို့အပါအဝင် ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်တွေကို လာဘ်စားမှုနဲ့ စွဲချက်တင်ပြီး အချင်းချင်းကို ရက်ရက်စက်စက်ရှင်းထုတ်ထောင်ချပစ်ခဲ့ပါတယ်။ (အဲ့ဒီတုန်းကရှင်းထုတ်ခံရတဲ့အထဲပါသွားတဲ့ ဦးတင်ဝင်းညိုရဲ့သမီး မြနှောင်းညိုက အဲ့ဖြစ်စဉ်ကို စာတအုပ် ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ စာအုပ် က တရားရုံးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေပေမယ့် မှတ်တမ်းအနေနဲ့တွေ့ရခဲတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မှတ်တမ်းပြုထားတာဆိုတော့ ဖတ်ရတာအကျိုးရှိတဲ့စာအုပ်ပါ။)
နောက်ပြီး ချူအင်းလိုင်သေတော့ တရုတ်က ဗိုလ်နေဝင်းကို လူရာမသွင်း၊ စျာပနမဖိတ်ခဲ့တာကိုလဲ သူအတော် ခံစားရပုံပါပဲ။ ဗိုလ်နေဝင်းက “ချူအင်လိုင်းကိုသူ လေးစားတဲ့အကြောင်းနဲ့ ပေကျင်းက သူ့ကို စျာပန မဖိတ်တဲ့ အကြောင်း“ပြောပြီး မျက်ရည်ကျတယ်လို့ ရတနာနတ်မယ်က ရေးပါ တယ်။ အာဏာရှင်ကြီးမျက်ရည်ကျတာကို သူ အဲ့တခါပဲ မြင်ခဲ့ရတယ်လို့ ရတနာနတ်မယ်က ရေးပါတယ်။
သူ့ကိုဘယ်သူတွေက တိုက်ခိုက်မယ်၊ ဘယ်သူတွေကတော့ ဖြင့် လုပ်ကြံမယ်ဆိုတဲ့မလုံခြုံစိတ်တွေ၊ သံသယစိတ်တွေဟာ ဗိုလ်နေဝင်းရဲ့ပါရာနွိုင်းရာကို ပိုသည်းထန်စေပုံပါပဲ။ ဒါကတော့ အာဏာရှင်တွေအားလုံးဖြစ်တတ်ကြတဲ့ စိတ်ဂ ယောင်ချောက်ခြား အခြေခံပါရာနွိုင်းရာလို့ပြောရမယ်ထင်တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဗိုလ်နေဝင်းဟာ သူ့လုံခြုံရေးကို အကြီးအကျယ် ဂရုစိုက်တယ်။ ဂေါက် သွားရိုက်မယ်ဆိုရင်တောင်ဂေါက်ကွင်းသွားတဲ့လမ်းတလျှောက်နဲ့ ဂေါက်ကွင်းမှာ လုံခြုံရေးကို အထပ်ထပ်ချထားခိုင်းပါတယ်။
အစားအသောက်စီမံတဲ့နေရာမှာလဲ သူ့ထမင်းချက် ရာဂျူးကြီးကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံပုံမရပါဘူး။ ဒီတော့ ဘယ်နေ ရာသွားသွားရာဂျူးကြီးခေါ်သွားရပုံပါပဲ။ စိတ်မချဆိုလဲ မချစရာကိုး။ တွဲဖက်ကြီးလို့ဆိုကြတဲ့ မဆလပါတီက တွဲဖက် အတွင်းရေးမှူးဦးသောင်းကြည် သေတော့ ဂေါက်ကွင်းမှာ သံပုရာရည်သောက်ပြီး သေသွားတာကိုး၊ နှလုံးရပ်သေသလိုလို၊ ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်သေသလိုဆိုပေမယ့်လည်း သူ့သမီးလဲ့လဲ့နဲ့ နီးစပ်သူတယောက်ပြန်ပြောတာကတော့ သေတဲ့အချိန်မှာ အဆိပ်မိသလို ခန္ဓာကိုယ်က ပြာတတ်လာတယ်လို့ တဆင့်ကြားခဲ့ရတာကို မြနှောင်းညိုက ပြန်ရေးဖူးပါတယ်။ အချင်းချင်းတွေ ဒီလို အကျင့်အကြံတွေရှိ ကြတော့ ဗိုလ်နေဝင်းလဲ သူ့နောက်ကျော ဘယ်လုံပါ့မလဲ။
ဗိုလ်နေဝင်းက လုံခြုံရေးနဲ့ပတ်သက်လို့ ရူပဗေဒပါမောက္ခ ဒေါက်တာတင်အောင်ရေးတဲ့ အဖေကြီးနှင့်ခရီးသွားခြင်းစာအုပ်မှာရေးထားတာလေး တခုကိုလဲသွားသတိရမိပါတယ်၊ ဗိုလ်နေဝင်းဟာ ခရီးသွားရင် ရှေ့ကသွားတဲ့ သူ့ကားမှာ မစီးဘဲ သူတို့လိုက်လာတဲ့ ကားမှာ တက်စီးရင်း စကားပြောလေ့ ရှိတတ်တဲ့အကြောင်းပါ။ တခြားသူတွေနဲ့ ရောနှောနေပြီး ခင်ခင်မင်မင်နေတယ်လို့ ထင်စရာရှိပေမယ့် သူ့လုံခြုံရေး အတွက် သူဘယ်ကားစီးလဲဆိုတာ သူ့ကိုလုပ်ကြံသူတွေကမသိအောင်လုပ်တာလဲ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ စာရေးသူက ကောက် ချက်ချပါတယ်။
ရတနာနတ်မယ်ကတော့ ဗိုလ်နေဝင်းအာဏာဟာ အပြင်က ကြည့်ရင် ခိုင်ခံ့တယ် ထင်ရပေမယ့် အနီးကပ်ကြည့်သူတဦး အနေနဲ့ကတော့ ထင်သလောက်မခိုင်မြဲကြောင်ကောက်ချက် ချပါတယ်၊ တကယ်လဲအမှန်ပါပဲ။ အာဏာ ရှင်တွေရဲ့ အာဏာဟာ အပြင်ကကြည့်ရင် ခိုင်ခံ့တယ်လို့ထင်ရပေမယ့် တကယ့်တကယ်ကတော့ အတွင်းထဲမှာ ယိုင်နဲ့နေလေ့ရှိတာ သဘာဝပဲမဟုတ်လား။
ဓာတ်ပုံ - SMH
No comments:
Post a Comment