"ဗြိတိသျှကိုကိုမောင်" ဆိုတာ ရယ်စရာတွေ၊ ဟာသတွေ၊ သရော်စာတွေရေးတတ်တဲ့ အဲဗားခွီနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ အတော်များများက သိထားကြတယ်။
ဘ၀က တော်တော် နာကျင်ဖို့ကောင်းပါတယ်။
ကျွန်တော် မွေးပြီးစ အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ရဲ့ နို့တစ်လုံးကိုသာ စို့ခွင့်ရခဲ့တယ်။
အမေ့မှာ နို့နှစ်လုံးပါပေမယ့် လောကထဲ ဘာမှ မသိနားမလည်သေးတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ နို့စို့ချိန်တိုင်း အမေ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်နို့ ဒါမှမဟုတ်ရင် ညာဘက်နို့ တစ်ခုကိုသာ စို့ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။
တစ်ပြိုင်နက် နှစ်ဖက်လုံး စို့ခွင့်မရလောက်အောင် ဆင်းရဲခဲ့ရတယ်။
အမေဟာ ကျွန်တော် လေးနှစ်သားမှာ ရက်စက်စွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို နို့ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့် အဖေကတော့ ပျော်လို့။ အေးလေ... သူက ပျော်မှာပေါ့။
နောက်ပိုင်း သိတတ်စ အရွယ် မှ ကျွန်တော်သိလာရတာက ကျွန်တော့် အဖေ ဟာ ကျွန်တော့် အမေရဲ့ ယောက်ျားဆိုတာကို တဖြည်းဖြည်း ရိပ်မိလာတာပဲ။
ကဲ ဘယ်လောက်ဆိုးတဲ့ အဖြစ်လဲဗျာ။ ဒီလို အဖြစ်မျိုး ခင်ဗျားတို့ ကြုံဖူးလား။ ကိုယ့်ကိုမမွေးခင်ကတည်းက ကိုယ့်အမေက လင်ရနေတာလေဗျာ။
ဒီထက်ဆိုးတာက...
အမေ့နို့ မစို့ရတော့တဲ့ ကျွန်တော့်ကို အဖေက အိုဗာတင်းဆိုတာ တွေ ဖျော်ဖျော်ပြီးတိုက်တဲ့အထိ ရက်စက်ခဲ့ပါတယ်။
အမေလား..အိုဗာတင်းဖျော်ဖို့ ရေနွေးတောင် တည်ပေးလိုက်သေး။
ဒီလိုနဲ့ အဖေနဲ့ အမေဟာ ကျွန်တော် လေးနှစ်သားမှာ ကျွန်တော့်ကို အိမ်မှာ မထားနိုင်တော့ဘူးဆိုပြီး မူကြိုဆိုတဲ့ေနရာကို ရက်စက်စွာ ပို့ခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ အိမ်မှာလည်း အနှိမ်ခံရသလို မူကြိုမှာလည်း အနှိမ်ခံရတာပါပဲ။
မူကြိုဆရာမက ကျွန်တော့်ကို "လူငယ်သလောက် ချီးတုံးကြီးတဲ့ဟာလေးတော့" လို့ ပက်ပက်စက်စက်
ပြောပြီး ကျွန်တော့် ဖင်ကို ရေတွေနဲ့ လောင်းဆေးပစ်တယ်။
ကျွန်တော့်မှာ ဖင်ေခါင်းထဲအထိ အေးတာကို အံကြိတ်ခံရင်း ထရော်မာတွေ ရခဲ့ပေါ့။
ဘ၀ ရဲ့ ကကြီရေ က ဟာ ဒီလို အနှိမ်ခံဘ၀နဲ့ စခဲ့တယ်။
မူလတန်း၊ အလယ်တန်း နဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားဘ၀တွေမှာလည်း ကျွန်တော်ဟာ ကျောင်းမှာ အမြဲတမ်း အဖြူ အစိမ်း ပဲ ၀တ်ခဲ့ရတယ်။
ကျောက်သင်ပုန်းနဲ့ရေးဖို့ဆိုပြီး အမေဟာ ကျောက်တံပဲ ၀ယ်ပေးတယ်။
စာအုပ်နဲ့ စာရေးရတဲ့အခါကျပြန်တော့ အဖေဟာ ကျွန်တော့်ကို စက္ကူနဲ့လုပ်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေသာ ၀ယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ပညာရေးအတွက် အဖေ စိတ်မပျက်စေရအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ဘာမှ စောဒကမတတ်ဘဲ ကြိုးစားပန်းစားနဲ့ အဖေ၀ယ်ပေးတဲ့ စာအုပ်ထဲက စက္ကူတွေဖြဲပြီး စက္ကူလေယာဉ်ပျံလုပ်၊လှေလုပ်တမ်း ကစားခဲ့ရပါတယ်။
ဒီလို မျိုး အဖေရုန်းကန်နေရတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ
အိမ်ထောင်ရှင်မဖြစ်တဲ့ အမေဟာလည်း ကျွန်တော့် ထမင်းဘူး ထဲ ထမင်းရယ် ဟင်းရယ်က လွဲပြီး ဘာမှ မထည့်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။
မတတ်သာတဲ့အဆုံး
ကျွန့်တော် ဟာ အဖေ ပေးတဲ့ မုန့်ဖိုးကို ယူရပါတော့တယ်။
ဒါလည်း ဒီတိုင်းတော့မရပါဘူး။
ဘ၀ဆိုတာ တခုယူရင် တခုပြန်ပေးရမြဲ မဟုတ်လား။
အဖေက ကျွန်တော့်ကို မုန့်ဖိုးပေးရတဲ့အတွက်ဆိုပြီး နေ့တိုင်း ကျွန်တော့်ကို စက်ဘီးတစ်စီးနဲ့ ကျောင်း မုန့်
ဈေးတန်း အထိ ရက်ရက်စက်စက် လိုက်ပို့တာကို ခံရပါတော့တယ်။
ဒီလိုနဲ့
ကျောင်းသားတစ်ဦးရဲ့ လွတ်လပ်စွာ ကျောင်းပြေးခွင့်ကို မူလတန်းအရွယ်မှာပဲ ကျွန်တော်ဟာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြန်ပါတယ်။
အဲ့ဒီလို နာကျင်စရာ အခြေအနေဘ၀နဲ့ လူပျိုပေါက်အရွယ်
အထက်တန်းကျောင်းသားဖြစ်လာပြန်တော့လည်း ထရော်မာတွေ ရခဲ့ပြန်တယ်။
လူတန်းစားအဆင့်အတန်းခွဲခြားလွန်းတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းဟာ ကျွန်တော့်နဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း
ဘ၀တူကောင်တွေကို မိန်းကလေးအိမ်သာထဲ ဘယ်တော့မှ မ၀င်ရဆိုပြီး ဖိနှိပ်ခဲ့ကြတယ်။
နုံချာလှတဲ့ အနှိမ်ခံဘ၀နဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘ၀တူ သူငယ်ချင်းတစ်စုဟာ စိတ်အားငယ်စွာပဲ ကျား အိမ်သာမှာ သေးကော့ပန်းခဲ့ရတယ်။
ပြီးမှ မိန်းကလေးအိမ်သာဘက်က သူငယ်ချင်းမတွေ ထဘီ ဖြန့်၀တ်တာကို ပီဘိညိုးငယ်သော စိတ်ထားဖြူဖြူလေးတွေနဲ့ တက်ချောင်းရင်း ဘ၀ကို နာနာကျင်ကျင် ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟာ နုနယ်ပျိုမြစ်တဲ့ ဆယ်တန်းကျောင်းသားဘ၀မှာပဲ နောက်ထပ် နာကျင်စရာ ထရော်မာတွေ တစ်ခု ထပ်ရခဲ့ပြန်ပါတယ်။
အဖေဟာ ကျွန်တော့်ကို ကိုးတန်းဖြေပြီးခါစမှာပဲ သွေးအေးရက်စက်စွာနဲ့ သုံးလပြတ်ကျူရှင် အပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်ဘယ်လောက်နာကျင်ခဲ့မလဲ။
ကျူရှင်မှာလည်း ကျွန်တော်ဟာ စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခု ထပ်ရခဲ့ပြန်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ နာကြည်းဖွယ် စိတ်ဒဏ်ရာကနေ ကျွန်တော်ဟာ ငါ တစ်နေ့ ဆရာ၀န် ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ သန္နိဌာန်ချပစ်ခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီ စိတ်ဒဏ်ရာကတော့ ဇင်ဖြူသီ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက စပါတယ်။
ဇင်ဖြူသီ ဟာ လှတယ်။ ချမ်းသာတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ သူမ ကိုပေးဖို့ အားတင်းပြီး ရည်းစားစာတစ်စောင် ကျွန်တော်ရေးခဲ့တယ်။
ကျူရှင်ရှေ့မှာ ကျွန်တော် အစောကြီးသွားစောင့်တယ်။
ဇင်ဖြူသီဟာ သူ့အဖေရဲ့ အကောင်းစားစူပါကပ်ကျောက်စိမ်းဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ အနွေးအထည်ခေါင်းစွပ်လေး ၀တ်ပြီး ကျူရှင်ထဲ ၀င်လာတယ်။
သူ့အနားကို ကျွန်တော်ကပ်သွားတယ်။
စာပေးခါနီး သူ့ကို စကားစလိုက်တယ်။
"ဇင်ဖြူသီ ...နင်...နေကောင်းလား"
ဇင်ဖြူသီက ကျွန်တော့်ကို ခပ်တင်းတင်းစိုက်ကြည့်ပြီး
"မကောင်းဘူးဟ၊ တုပ်ကွေးမိနေတာ၊ အခုတောင် ဆရာ၀န်က ဖင် ကို ဆေးနှစ်လုံး ထိုးလွှတ်လိုက်တယ်"
အဲ့ဒီစကားကြားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ သေလောက်အောင်၀မ်းနည်းနာကျင်ခဲ့ရတယ်။
ခင်ဗျားတို့ ခံစားကြည့်လေ။
ကိုယ်က အခုမှ ဦးဦးဖျားဖျား ချစ်ရေးဆိုပြီး မေတ္တာစာပေးမယ့် ကောင်မလေးကို ဟိုဆရာ၀န်ဆိုတဲ့လူက ဖင်လှန် ဆေးထိုး လိုက်တယ်တဲ့။
အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော်ဟာ ငါတစ်နေ့ ဆရာ၀န် ဖြစ်ရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒီထရော်မာဟာ ခွန်အားဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်ဟာ အမြဲတမ်း ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးခဲ့တယ်။
မိဘနှစ်ပါး အလုပ်ရှုပ်မှာစိုးပြီး ခြောက်လပတ်၊ လေးလပတ်စာမေးပွဲ ရီပို့ကဒ်တွေမှာ မိဘတွေကိုယ်စား ကိုယ့်ဟာကိုယ်သာ အနစ်နာခံ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့ပါတယ်။
စာမေးပွဲကာလမှာလည်း အဖေနဲ့ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်စွာ စာကျက်ခိုင်းချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာအခန်းငယ်ထဲ အထီးကျန်စွာနဲ့ ခိုးချမယ့် မိုက်ခရိုစာရွက်တွေ ခေါက်ရင်း ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။
ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းတွေ ထွက်တဲ့ အခါ ကျွန်တော်အောင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာ၀န်လုပ်မယ့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အဖေက ရက်စက်စွာဖျက်ဆီးခဲ့ပါတော့တယ်။
မှတ်မိပါသေးတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော်က ညကျေတာ့ အဖေနဲ့ အမေ့ကို ကျွန်တော့်ရည်မှန်းချက်ကို ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် ဆရာ၀န် လုပ်မယ် အဖေ၊ ဆေးကျောင်းတက်မယ်"
"မင်း ဦးနှောက်မှ ကောင်းသေးရဲ့လားကွာ"
အဖေ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါ။
အမေက ကျွန်တော့်ကို အံဩတကြီး ကြည့်နေပါတယ်။
"ကျွန်တော် ဆရာ၀န်လုပ်ချင်လို့ပါ အဖေ..ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါ..ကျွန်တော် ဆေးပညာနဲ့ လူတွေ အသက်ကို ကယ်မယ် အဖေ..ကျွန်တော့်ကို ဆရာ၀န်လုပ်ခွင့်ပြုပါ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက္မှာ
အဖေက တစ်ခွန်းပဲ ပြန်ပြောပါတယ်။
"ဟိတ်ကောင်..သောက်ရူး.မင်း အမှတ်ပေါင်း က ၂၄၂ မှတ်နဲ့ ဆရာ၀န်လုပ်လို့ရမလားကွ။ တော်ရုံပဲ သောက်ရူးထပါဟ လခွမ်း"
ဘယ်လောက် နာကျင်ခံစားရတဲ့ စကားလုံးလဲဗျာ။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ မော်ဒရေးရှင်း လေးဘာသာ ပိုင်ရှင် ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက် လမ်းပျောက်ခဲ့ရပါတော့တယ်။
ဆရာ၀န်ဖြစ်ရင် ဇင်ဖြူသီလို ဟာမလေးတွေကို ဖင်လှန်ပြီး ဆေးထိုးရတော့မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေး ပြိုကွဲပြီး ထရော်မာတွေသာ ရရှိခဲ့တာပါ။
ဒီအကြောင်းတွေ ရေးရင် ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တွေ အောင့်လာတယ်ဗျာ။
အတော်လေးရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့
ကိုယ့်ဘဝကိုယ် သနားလွန်းလို့ ရှူးတောင် ပေါက်ချင်လာပြီ။
နောက်မှ ဆက်ရေးတော့မယ်။
ဪ..နာကျင်ခံစားရတဲ့ ထရော်မာတွေချည်းရေးပြီး မိုတီဗိတ်ဖြစ်စေတဲ့ စာလေးရေးဖို့ ကျန်ခဲ့တယ်။
အောင်မြင်ချင်တယ်ဆို ဘယ်လိုလုပ်ရလည်း ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိပါဘူး။
ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် မိန်းမက ဟင်းချက်ခိုင်းသွားလို့ ဟင်းအိုးကလေးမွှေနေရင်းရွာလည်နေတာပါ။
အခက်အခဲတွေများစွာ ကျော်ဖြတ်အောင်မြင်နေကြတဲ့
မိုတီဗိတ်စပီကာကြီးတွေကို ဖတ်ရ မြင်ရ အားကျရင်း ကိုယ်လည်း နာမည်ကြီးမလားလို့ ဝင်ရေးကြည့်တာပါခင်ဗျ။
No comments:
Post a Comment