နဲနဲလေး အခွင့်သာလိုက်တာနဲ့ အဓမ္မဖက်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပါသွားမဲ့ ဆိတ်လစေ့ လူမျိုး

တရက်မှာ ကိုကကြီး ဦးခခွေး မဂငယ်နဲ့ မောင်ဃကြီးတို့ ၄ ယောက်ဟာ မြို့ထဲက လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အဖြစ်အပျက်တခုကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရပါတယ်။

ဖြစ်ပုံက တိုက်အမြင့်ကြီးပေါ်က လူတယောက်က ခွေးတကောင်ကို အားကြီးနဲ့ ပစ်ပေါက်ချလိုက်တာပါ။ ခွေးဟာ ဗိုင်းကနဲ အသံအကျယ်ကြီး မြေကြီးပေါ်ကို ကျလာပြီး ပါးစပ်တို့ နှုတ်သီးတို့ နားရွက်တို့ကနေ သွေးတွေထွက်လာပြီး တစ်ချက်နှစ်ချက် ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နဲ့ အသက်ထွက်သွားပါတယ်။ အပေါ်ကလူကို ကြည့်လိုက်တော့ အားရကျေနပ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဖြစ်နေပါတယ်။

ကိုကကြီး

ကိုကကြီးက ရိုးရိုးတန်းတန်း သာမာန် သူလိုသူလို လူတယောက်ဖြစ်ပြီး အဲဒီလမ်းမပေါ်မှာ ကိစ္စတခုရှိလို့ ရောက်နေတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအဖြစ်ကို မြင်လိုက်တော့ ကိုကကြီးဟာ ရုတ်တရက်လန့်သွားပြီး အဖြစ်မှန်ကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ခွေးကိုလဲ သနား၊ အပေါ်ကလူကိုလဲ ဒေါသထွက်ပြီး စက်ဆုတ်ရွံရှာစိတ်တွေ ဖြစ်မိလာပါတော့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီအပြစ်ခဲ့တဲ့ ခွေးကို ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ချ သတ်ဖြတ်လိုက်တာလဲလို့ပေါ့။

ဦးခခွေး

ဦးခခွေးက တောက အမဲလိုက်မုဆိုးကြီးတယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ သူအမဲလိုက်လို့ရလာတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို မြို့မှာ လာရောင်းတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအဖြစ်ကို မြင်လိုက်တဲ့ ဦးခခွေးဟာ ဘယ်လိုမှ ကောင်းသည် ဆိုးသည်ဆိုတဲ့ ခံစားမှုမျိုး မရှိပါဘူး။

မဂငယ်

မဂငယ်ဟာ အဲဒီတိုက်ကြီးတွေနားမှာနေတဲ့ အမျိုးသမီးတယောက်ဖြစ်ပြီး အဲဒီအဖြစ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာ စိတ်ထဲမှာ လွတ်လတ်ပေါ့ပါးသွားပြီး ကျေနပ်သလို ခံစားရပါတယ်။

မောင်ဃကြီး

မောင်ဃကြီးဟာ မဂငယ်ရဲ့ တစ်နှစ်သားအရွယ် သားလေးဖြစ်ပြီး ဒီအဖြစ်ကို ကြုံလိုက်ရတော့ ဗိုင်းကနဲ ဆိုတဲ့ အသံအကျယ်ကြီးကြောင့် လန့်ပြီး ငိုသွားတာကလွဲရင် တခြား ကောင်းသည် ဆိုးသည်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်လဲမရှိပါဘူး။

ကိုကကြီး၊ ဦးခခွေး၊ မဂငယ်နဲ့ မောင်ဃကြီးတို့လေးယောက်စလုံးဟာ အဲဒီအဖြစ်အပျက်တခုထဲကိုပဲ ပြိုင်တူတချိန်ထဲ ကြုံတွေ့လိုက်ရတာပါ။ သူတို့ရဲ့ အာရုံငါးပါးစလုံးနဲ့ ဒီအတွေ့အကြုံတခုထဲကိုပဲ အတူတူ ကြုံလိုက်ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ခံစားချက်တွေက မတူကြပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ပါလဲ။

ကိုကကြီးက သာမာန်လူတယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ဘ၀တလျှောက်လုံး သူများအသက်ကိုသတ်တာဟာ မကောင်းမှုလို့ပဲ စိတ်ထဲစွဲနေအောင် သင်ကြားပေးခံထားရတာဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုအကြောင်းပဲ ဖြစ်နေပါစေ သူများအသက်ကို သတ်ခြင်းကို သူလက်ခံနိုင်စရာမရှိပါဘူး။ နောက်ပြီး ခွေးဟာ အင်အားနည်းသူ ဖြစ်နေလို့ အဲဒီလို အသတ်ခံလိုက်ရတာဟာ ကြီးနိုင်ငယ်ညှင်း ဗိုလ်ကျတဲ့ မတရားမှုလို့ပဲ မြင်ပြီး တိုက်ပေါ်ကလူက အမှား။ မကောင်းတဲ့လူ။ အဓမ္မ သမားလို့ မြင်ပြီး စက်ဆုတ်ရွံရှာစိတ်တွေ ဖြစ်လာပါတယ်။

မုဆိုးကြီးဖြစ်တဲ့ ဦးခခွေးကတော့ ဒီလိုမျိုး တိရိစ္ဆာန်တွေကို သတ်ဖြတ်တယ်ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်နေတော့ ဒါကို မှားတယ် မကောင်းဘူး အဓမ္မဆိုလို့လဲ မမြင်ပါဘူး။ နေ့တိုင်း ကြုံနေရတဲ့ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တခုလို့သာ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနားမှာနေတဲ့ မဂငယ်ကတော့ တခြားသူတွေမသိတဲ့ အချက်တခုကို သိနေပါတယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ ဒီခွေးဟာ ရူးသလိုဖြစ်နေပြီး ကလေးလေး တယောက်ကို ပြေးပြီးလိုက်ကိုက်ရင်းနဲ့ တိုက်အပေါ်ကို ရောက်သွားတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကလေးအမေဖြစ်တဲ့ မဂငယ်ဟာ ဒီခွေး သေသွားတဲ့အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားသလို တိုက်ပေါ်ကလူကိုလဲ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ သူ့အနေနဲ့ ခွေးကို ပစ်ချလိုက်တာဟာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကောင်းတဲ့ အလုပ်တခုလို့ပဲ မြင်ပါတယ်။

မောင်ဃကြီးကတော့ ငယ်လွန်းလို့ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို မှားတယ်မှန်တယ် ကောင်းတယ်ဆိုးတယ် မဝေခွဲနိုင်သေးပါဘူး။

ဒီလူလေးယောက်စလုံးဟာ ဒီအဖြစ်အပျက်တခုကိုပဲ အာရုံငါးမျိုးနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ကြတာဟာ အတူတူချည်းပါပဲ။ ဘယ်သူကမှ ပုံပြီးမြင်လိုက်တယ်။ ပိုပြီးကြားလိုက်တယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်တွေက ရလိုက်တဲ့ information တွေဟာ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာ တချို့က မကောင်းတာလုပ်တာလို့ ထင်ပြီး တချို့က ကောင်းတာလုပ်တာလို့ ထင်နေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ သုံးသပ်ကြည့်ရင် သူတို့ တယောက်ချင်းဆီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မတူညီတဲ့ စွဲမှတ်ထားတဲ့ မှတ်ကျောက်တွေနဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်ကို တိုင်းတာနေကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီမှတ်ကျောက်တွေကတော့ တခြားမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရား Morality ဆိုတဲ့ မှတ်ကျောက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

တနှစ်သားသာရှိသေးတဲ့ မောင်ဃကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာဘယ်သူကမှ သင်ကြားပေးထားတာ မရှိသေးလို့ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာ ဘာတခုမှ မရှိသေးပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ဓမ္မ၊ အဓမ္မ မခွဲခြားနိုင်သေးပါဘူး။

ကိုကကြီးကတော့ တသက်လုံး သူများအသက် သတ်တယ်ဆိုတာ မကောင်းဘူးဆိုတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားက စွဲနေတော့ ခွေးပစ်ချတဲ့လူကို အကုသိုလ်ကောင်လို့ပဲ ထင်နေပါတယ်။

မဂငယ်က မတူတာက သူ့ဆီမှာ တခြားရှုဒေါင့်ရှိနေပါတယ်။ သူကတော့ ခွေးပစ်ချလိုက်တဲ့ လူကြီးကို နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေသေချာချာ မေးကြည့်ရင် ဒီတိုက်ပေါ်ကလူဟာ မှန်သလား မှားသလား သူလဲသေချာ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကလဲ သူများအသက်သတ်ရင် မကောင်းဘူးဆိုတာ ရှိနေလို့ပါ။

မုဆိုးကြီးဦးခခွေးရဲ့စိတ်ကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ဒီခွေးကို သတ်လိုက်တာက မကောင်းတဲ့ အဓမ္မမဟုတ်ပါဘူး။ သူ နေ့တိုင်း လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် လုပ်နေကျအလုပ်မို့လို့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရား မှတ်ကျောက်ထဲမှာ တိရိစ္ဆာန်တကောင်ကို သတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ တရားသော လုပ်ရပ်တခုလို့ပဲ သူကမြင်နေပါတယ်။

ဘာကိုပြောခြင်တာလဲဆိုရင် အဖြစ်အပျက်တခုကို ရှုမြင်သုံးသပ်သူတိုင်း ဘယ်လိုကောက်ချက်ချကြတယ်ဆိုတာ သူတို့တဦးချင်းတယောက်ချင်းစီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိပြီးသား ကိုယ်ကျင့်တရား Moral Value တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဝေဖန်တတ်ကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။

တနည်းအားဖြင့် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ ဝေဖန်ချက်တွေကို ထောက်ပြီး နောက်ပြန် ပြန်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ Moral Value တွေကို ခန့်မှန်းနိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

တိုက်ပေါ်က ခွေးကိုပစ်ချတယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ စိတ်ကူးယဉ်လုပ်ဇာတ်တခု ဖြစ်ပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် မြန်မာ Online ပေါ်မှာက တကယ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တခုဟာ မြန်မာလူထုကြားမှာ အပြောအဆို အဝေအဖန်တွေ များနေတာရှိပါတယ်။

အဲဒါကတော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးတယောက်ဟာ ဖမ်းမိလိုက်တဲ့ သူခိုးမတယောက်နဲ့ သူနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ကလေးတယောက်ကို ကြိုးတုတ်နှိပ်စက်လိုက်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

အဲဒီအဖြစ်ကို မြန်မာ online community ရဲ့လူအများစုက ဓါတ်ပုံတို့ စကားလုံးတို့နဲ့ပဲ သိခဲ့ကြရပါတယ်။ အဖြစ်ကို တကယ်လက်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတဲ့သူ eye witness ဘယ်နှစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။ တနည်းအားဖြင့် ဒီအဖြစ်ကို သိလာကြတဲ့သူအားလုံးလိုလိုဟာ အာရုံငါးပါးထဲက အမြင်အာရုံတခုတည်းနဲ့ပဲ သိလာကြတဲ့သူတွေချည်းပါပဲ။ ဘယ်သူကမှ တခြားအာရုံတွေနဲ့ ပိုပြီးသိသွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။ တနည်းအားဖြင့် သူတို့ရလာတဲ့ သတင်း information က လုံးစေ့ပတ်စေ့ အတူတူဖြစ်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုရလာတဲ့ တူညီတဲ့ information အပေါ်မှာ ကောက်ချက်ချပုံ ဝေဖန်ပုံတွေက အမျိုးမျိုးဖြစ်နေပါတယ်။ တချို့က သူခိုးမကို အပြစ်ပေးလိုက်တာကို မှန်တယ် လုပ်ပလိုက်လို့ ပြောကြသလို၊ တချို့ကလဲ သူခိုးမခမျာ မရှိလို့ ခိုးရတာပါ သနားပါတယ်ဆိုပြီး ပြောကြ၊ ပိုက်ဆံတွေ ဝိုင်းကူကြ လုပ်နေတာလဲ ရှိပါတယ်။

အဲဒီလူတွေရဲ့ ဝေဖန်ချက်အမျိုးမျိုးတွေ တုံ့ပြန်မှု အမျိုးမျိုးတွေအပေါ်မှာ အပေါ်က ပြောသလိုပဲ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ Moral Value တွေက ဘာတွေလဲ။ အဲဒီ Moral Value တွေအပေါ် ဘယ်လောက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေတာလဲ ဆိုတာကို ခန့်မှန်းလို့ရပါတယ်။

မြန်မာတွေ အားလုံးမဟုတ်ရင်တောင် ၉၉% သောလူအများစုက ငါးပါးသီလဆိုတာကို သိကြပါတယ်။ အဲဒီအထဲကမှ ရာခိုင်နှုန်းအများကြီးရှိတဲ့လူများစုတွေက ငါးပါးသီလကို သိသိချည်းနဲ့ဖြစ်စေ မသိမသာပဲဖြစ်စေ သူတို့ရဲ့ Moral Value အဖြစ်နဲ့ သတ်မှတ်ထားကြပါတယ်။

အများသိကြတဲ့အတိုင်း ငါးပါးသီလထဲမှာ ခိုးတယ်ဆိုတာ မကောင်းဘူး၊ မလုပ်သင့်ဘူးလို့ ပါပါတယ်။

ငါးပါးသီလကို တချိန်လုံးပြောနေတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံထဲမှာ မြန်မာအမျိုးသမီးနှစ်ဦးရဲ့ကြားထဲမှ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဒီခိုးမှုကို ငါးပါးသီလကို ကိုယ်ကျင့်တရားမှတ်ကျောက်အဖြစ် လက်ခံကျင့်သုံးနေကြတဲ့ မြန်မာလူမျိုးတွေရဲ့ ဝေဖန်သုံးသပ်ချက်တွေ ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်နိုင်သလဲဆိုတာကို မှန်းဆတွက်ချက်ကြည့်ရင် သူခိုးမကို မရှိလို့ ခိုးရတာပါ သနားပါတယ် သူခိုးမမှာ အပြစ်မရှိဘူးလို့ ဝေဖန်သံ ကြားစရာ အကြောင်းကိုမရှိနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တန်းကျတော့ သူခိုးမကို စာနာတဲ့ posts တွေ သူခိုးမကို အလှူငွေပေးတဲ့ posts တွေကို like တွေ အသည်းတွေပေးနေတာကို အများကြီး တွေ့နေရပါတယ်။

အဲဒါဘာဖြစ်နေလို့ပါလဲ။

ဖြစ်နိုင်ချေ တခုက သူတို့က မောင်ဃကြီးလိုမျိုး Moral Value လုံးဝမရှိ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝမဖွံ့ဖြိုးသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးတွေက psychopath တို့၊ sociopath တို့လိုမျိုး စိတ်ရောဂါလေးတွေ ရှိနေသူတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

ဖြစ်နိုင်ချေ နောက်တခုက သူတို့မှာ Moral Value တော့ ရှိပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ခိုင်ခိုင်မာမာ မရှိတော့ နဲနဲလေး တို့လိုက်တာနဲ့ Moral Value တွေယိုင်နဲ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးတွေက နဲနဲလေး အခွင့်သာလိုက်တာနဲ့ အဓမ္မဖက်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပါသွားမဲ့ လူမျိုးတွေပါပဲ။ (အခုခေတ်မှာ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို အများကြီးတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ခြံစည်းရိုးခွထိုင်နေတဲ့သူတွေ၊ ဆိတ်လစေ့တွေ ဖြစ်နေတတ်ကြပါတယ်။)

ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးက မုဆိုးကြီး ဦးခခွေးလိုလူမျိုးတွေပါပဲ။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ခိုးနေကျဆိုတော့ ခိုးတာကို အပြစ်မမြင်တော့တဲ့လူများပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီခေတ်ကြီးမှာတော့ အဲဒီလို စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ လက်ရဲဇက်ရဲ ခိုးနေကြတဲ့ သူခိုး သူခိုးမတွေ ဟိုးအထက်ကနေ အောက်ခြေအထိ အများကြီးရှိနေတာကို လူတိုင်းအသိဖြစ်ပါတယ်။

ဒီတော့လဲ သူခိုးမကို ကိုယ်ချင်းစာတဲ့ posts တွေတင်နေကြတာကိုလဲ အံ့သြစရာလို့တော့ မမြင်တော့ပါဘူး။