တရုတ်စိုးမိုးတဲ့နယ်မြေမှာ ဂျပန်က သာလွန်
အင်အားနဲ့ စစ်တိုက်လို့။တရုတ်တပ်တွေကလည်း
ရရာ မီးကျိုးမောင်းပျက်သေနတ်တွေနဲ့ ခုခံနေ
ကြတယ်။နောက်ဆုံး စက်ရုံအဟောင်းကြီးတခု
ထဲကနေ တရုတ်တပ်တွေက အသေခံခုခံပြီး
ယင်းနဲ့ဆန့်ကျင်ဘက် မြစ်သေးသေးတခုရဲ့
အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ပြင်သစ်၊အမေရိကန်၊အင်္ဂလိပ်စသူတို့ စိုးမိုးခွင့်ရတဲ့ နယ်မြေ။ ယင်း
နယ်မြေမှာတော့ ပွဲတခြိမ့်ခြိမ့်၊ မီးတထိန်ထိန်၊
ရယ်သံမောသံ ရှန်ပိန်ခွက်ချင်း တိုက်သံ၊
ရောင်းသံဝယ်သံ ဂီတသံတို့ဖြင့် လူရောင်စုံ
တွေဟာ ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။
မြစ်သေးသေးလေးပဲ ခြားတယ်။
အဖြစ်က နတ်ပြည်နဲ့ ငရဲလို့ ဖြစ်နေတယ်။
တရုတ်တပြည်ထဲမှာပင်၊ တရုတ်လူမျိုးအတူတူ
ချင်းပင် မြစ်သေးသေးတခုခြားတာနဲ့
အခြေအနေချင်း မိုးမြေပမာ ကွာခြားနေတယ်။
ဂျပန်ထိုးစစ်ကို အသေအလဲခုခံနေတဲ့
စုတ်ပြတ်သတ်တရုတ်တပ်သားတွေက
မြစ်တဖက်က မီးထိန်ထိန်နတ်ဘုံကို လှမ်းကြည့်
ပြီး အမောဖြေနေတယ်။ စိတ်သက်သာရာ
ရှာကြတယ်။ မီးတထိန်ထိန် နတ်ဘုံဘက်က
လည်း ငရဲဘက်ခြမ်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး
စပ်စုလိုစိတ်ကို အစာကျွေးကြတယ်။
သတင်းထောက်တွေကလည်း နတ်ဘုံဘက်မှ
အိမ်မြင့်မြင့်ကြီးတွေပေါ် နေရာကောင်းယူပြီး
ငရဲဘုံမှ အဖြစ်တွေကို သတင်းဓာတ်ပုံလှမ်းရိုက်
နေကြတယ်။
ဒါ တကယ့်သမိုင်းအဖြစ်အပျက်ပါ။
ရုပ်ရှင် ရှိပါတယ်။
အဂ္ဂါစနိုးရဲ့ မီးလောင်မြေစာအုပ်ထဲလည်း
အခန်းတခန်းအဖြစ် ရေးထားတာ တွေ့ရပါတယ်။
ဒီရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ပြီး ဘော်ဒါတစ်ယောက်က
လူတွေက အတော်ဆိုးတာပဲ။
အတော် နေနိုင်ကြတာပဲ ဟု မှတ်ချက်ချတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။ နေနိုင်ကြပါတယ်။
ကိုယ့်လူမျိုးချင်း လက်တကမ်းမှာ ငရဲပွက်
နေတာကို တပ်အပ်မြင်ရပါလျှက် ဒီဘက်မှာ
အပျော်မပျက်၊အနေအစားမပျက် နေနိုင်ကြတာ
အံ့သြတယ် လို့ ဘော်ဒါက ဆိုပါတယ်။
ဘော်ဒါသဘောက ကူစေချင်တယ်။
ငိုစေချင်တယ်။ပူဖော် ကူဖော် နာဖော် ဖြစ်ပေး
စေချင်တယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့။
တကယ်တော့ ကူသူအချို့လည်း ကူကြ
ပါတယ်။ ငရဲဆီ ရိက္ခာပေးဖို့၊ သတင်းပေးဖို့
မြစ်ကို ဖြတ်ထားတဲ့ တံတားပေါ် ဖြတ်ပြေးပြီး
ကူသူ ရှိပါတယ်။သူတို့လည်း အသက်စွန့်သွားရ
ပါတယ်။တံတားက ဖြတ်လို့မရဘူး။ ဘယ်ဘက်
က ဖြတ်လာလာ ဖြတ်သူကို ဂျပန်က ပစ်တာပဲ
ကို။ငရဲဘက်မှာ တိုက်ပွဲက ပိုပြင်း၊ တရုတ်တပ်
တွေ အသေအကျများတော့ ဒီဘက်က မျိုးချစ်
စိတ်ရှိသူအချို့ကလည်း တောက်တခတ်ခတ်၊
တူမီးတပြင်ပြင် ဖြစ်ကြပါတယ်။
ဂျပန်ကို ခံချတဲ့ တရုတ်စစ်သားတွေ အကုန်
သေပါတယ်။ အသေခံသွားကြပါတယ်။
နတ်ဘုံဆီမှ လက်တွေ့အကူအညီ မယ်မယ်ရရ
ဘာမှ မရပေမယ့် ၊တရုတ်စစ်သားတွေအသေခံ
သွားတဲ့ အဖြစ်ဟာ မြင်တွေ့ရသူတွေကို
မျိုးချစ်စိတ်မျိုးစေ့၊ ဂျပန်ကို တော်လှန်ရမယ်
ဆိုတဲ့ မျိုးစေ့ကိုတော့ လက်ဆင့်ကမ်းသွား
နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျနော်က နေနိုင်ကြတာဟာ လူ့စိတ္တဗေဒ
ဖြစ်ကြောင်း ဘော်ဒါကို ထပ်ကွန့်ပြောပြပါတယ်။
အခုလို မြစ်ခြားတယ်၊ သူတပါးဖြစ်တယ်
ဆိုတာကို မပြောနဲ့ မိမိကိုယ်တိုင် ဘေးကြုံနေ
ရင်တောင် လူတွေဟာ နေနိုင်၊ နေတတ်၊ သက်
သာရာ ရှာကြတာ လူ့စိတ္တဗေဒ ဖြစ်ကြောင်း
လီယိုတော်စတွိုင်းပြောတဲ့ ပုံပြင်ကို ပြောပြ
ဖြစ်ပါတယ်။
ကျားလိုက်လို့ ပြေးရင်း လူဟာ ချောက်နှုတ်ခမ်း
ကနေ ကျတယ်။ ကမ်းပါးတစ်နေရာကျ သစ်ပင်
ငယ်တစ်ခုတွေ့လို့ သူ့ကို လူက တန်လန်းဆွဲခိုထား
တယ်။ချောက်အောက်မှာလည်း မြွေဆိုးကြီး
တစ်ကောင်က စောင့်နေတယ်။ ကျရင် ဖမ်းမြိုဖို့
ပေါ့။ အဲတော့ အထက်မှာ ကျား၊ အောက်မှာ
မြွေ၊ ဆင်းမရ တက်မရ။ အလယ်မှာ သစ်ပင်
ကို ဆွဲထားရတယ်။ ပိုဆိုးထားတာ ထိုလူဆွဲ
ထားတဲ့ သစ်ပင်ရဲ့အမြစ်ကို ကြွက်ဖြူနဲ့ ကြွက်မဲ
က တလှည့်စီ ကိုက်ဖြတ်နေကြတယ်။
အဲလို ဘေးဒုက္ခကြားရောက်နေတာကို
သစ်ကိုင်းဆွဲထားတဲ့လူဟာ ယင်းသစ်ပင်မှာ
အုံနေတဲ့ ပျားအုံမှ ပျားရည်စက်ကို လျှာနဲ့
ယက်နေသတဲ့။
ပုံပြင်က ဘာသာရေးဆန်တဲ့ ပုံပြင်ပါ။
မသေခင် တရားအားထုတ်စေချင်တာကို
ညွှန်တာပါ။ ကျားနဲ့မြွေကတော့ ကိုယ်ရင်ဆိုင်
ရမယ့် ပြသနာတွေပေါ့။ ကြွက်ဖြူနဲ့မဲကတော့
နေနဲ့ညကို တင်စားတာပါ။ ပြသနာဘေးဒုက္ခ
တွေခြံရံ၊ နေနဲ့ညတွေ ကုန်လွန်ပြီး သေဘက်ဆီ
တရွေ့ရွေ့သွားနေပေမယ့် လူဟာ စိတ်သက်သာ
ရာ ဘဝရသ ပျားရည်ကို တရှိုက်မက်မက်
လျက်နေသေးတယ်ပေါ့။
ပုံပြင်ဆိုပေသိ ဒါ လူ့စိတ္တဗေဒပဲ။
မြစ်ခြားပြီး သူများတွေ ဘေးတွေ့တာကို
နေနိုင်တာ မပြောနဲ့အုံး၊ကိုယ်တိုင်ဘေးတွေ့
နေရင်တောင် တွေ့တဲ့ဘေးကို မေ့လျော့၊
မသိယောင်ဆောင်ထားပြီး စိတ်သက်သာရာ
ပျားရည်စက်ကို ယက်နေတတ်တဲ့ အကြောင်း။
တကယ်တော့ ကျနော်က ဘော်ဒါအပေါ်
လူတတ်ကြီး လုပ်လိုက်တာပါ။ မင့်ဟာက
ဘာဟုတ်သေးလို့လဲ။တကယ့်လူ့စိတ်သဘော
က ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ရင်တောင် ပြသနာကိုမေ့ထား၊
မသိကျိုးကျွန်ပြုထားပြီး စိတ်သက်သာရာ
ရှာတတ်ကြတာကလားလို့ စဆရကကြီး
လုပ်လိုက်တာပါ။
ကျနော်နဲ့ဘော်ဒါ အချေအတင်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး
အမှန်တရားဘက်ကနေ နိဂုံးပြုရရင် လူ့စိတ္တဗေဒ
ဆိုပေသိ ပြသနာကို မေ့ထား၊ကျောခိုင်းထားပြီး
စိတ်သက်သာသလိုနေတာ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။
ပြသနာမှရှိရင် ရှင်းရမှာပဲ မဟုတ်လား။
ပြသနာအလိုက် အသက် သိက္ခာ ရင်းရတာမျိုး
လည်း ရှိမှာပေါ့ဗျာ။ အချို့ပြသနာကျတော့
လည်း အပ်နဲ့ထွင်းရမယ့်ဟာ ကိုယ့်ပေါ့ဆမှု
ကြောင့် ပေါက်ဆိန်နဲ့ထွင်းလိုက်ရမယ့်အထိ
ကြီးထွားသွားတာဖြစ်ပါတယ်။
နေနိုင်တာ၊စိတ်သက်သာရာရှာတာ လူ့သဘာဝ
ဆိုပေသိ ထိုသဘာဝနဲ့တဘဝလုံးနေသွားဖို့က
ရမှ မရပဲ။
Oo Thaw
1.Nov.2025
No comments:
Post a Comment