Be silent and work hard on your dream. Unintentional slips of the tongue are the most dangerous behavior in the human nature.
အဲ့ဒီကား အစက
နော်မန်ဒီ ကမ်းခြေ တိုက်ပွဲကြီးကို
ပုံဖော်ထားတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကို
မှတ်မိလား။
သံဒလက် ကြီးတွေ စိုက်ထားတဲ့
ကမ်းခြေ ကို ပြေးတတ်ရတဲ့ အခန်းလေ
အမေရိကန် ဦးဆောင်တဲ့
မဟာမိတ် တပ်ဖွဲ့တွေ
ပက်ပက်စက်စက် အပစ်ခံရတဲ့ ဇာတ်ကွက်ပေါ့
ခေါင်းကို မဖော်နိုင်ဖူးလေ
မှတ်မိတယ် မှလား။
ဒီ ဇာတ်ကွက်ကို ပုံဖော် ဖို့ အတွက်
ဒါရိုက်တာ လုပ်တဲ့
Steven Spielberg က
အထောက်အထား ရှာတော့
ဓာတ်ပုံ နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး
၁၀ ပုံပဲ ရှာတွေ့တယ်တဲ့
“ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ
အကြီးကျယ်ဆုံးသော တိုက်ပွဲကြီး
စစ်သင်္ဘောပေါင်း ရာနဲ့ချီ၊
စစ်လေယာဉ်ပေါင်း ထောင်ချီ၊
စစ်သား သိန်းချီ
ဟိုဘက် ဒီဘက် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး
ရေအဆုံးမြေအဆုံး တိုက်ကြ တဲ့ မဟာစစ်ပွဲကြီး.”
မဟာမိတ် တပ် ၅၀၀၀ လောက်
အသက်ပေးလိုက်ရတဲ့ တိုက်ပွဲကြီး
ဒီစစ်ပွဲကြီးရဲ့
ဓာတ်ပုံ မှတ်တမ်းက
၁၀ ပုံပဲ တဲ့။
ဒါဟာ စစ်မှတ်တမ်း တင်တဲ့
သူတွေ ညံ့လိုက်တာ လို့
ထင်ဖွယ်ရာ ရှိတယ်
ဒါပေမယ့်
တကယ့် အဖြစ်အပျက်က
အခုမှ စမှာ
ဒီဓာတ်ပုံတွေ အားလုံးကို
ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံဆရာက
တစ်ယောက်ထည်းပဲ။
သူ့နာမည် ရောဘတ်ကာပါ တဲ့။
ဖိုက်တာ ဓာတ်ပုံဆရာပေါ့
ရောဘတ်ကာပါ က
မဟာမိတ် တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့အတူ
နော်မန်ဒီကမ်းခြေကို
ပထမဆုံး ချဉ်းကပ်တဲ့
စက်လှေတစ်စင်းနဲ့ လိုက်သွားပြီး
စစ်ပွဲရဲ့
အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်မှာ
အသက် ကို ဖက်နဲ့ထုပ်
ဝပ်ရင်း
ဒီ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ခဲ့ရတာ တဲ့
မတော်လို့ ကျည်ဆံမှန် ရင်
ပြီးပြီ။
အဲဒီလို ဝပ်နေရင်းနဲ့
သူနဲ့အတူတူ ဘေးမှာ
အကာအကွယ်ယူနေတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ဓာတ်ပုံတွေ
လှိုင်းလုံးတွေကြားကနေ
ကမ်းခြေဆီ ကြိုးစားချီတက်နေတဲ့
စစ်သည်တွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ
ရန်သူ့ ကျည်မှန်ပြီး
ကျသွားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊
ဒဏ်ရာရပြီး
အော်ဟစ် နေကြတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊
ဟိုဘက်ကို
ပြန်လှန်ပစ်ခတ်နေကြတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊
ကျည်လမ်းကြောင်းနဲ့ ဝေးရာကို
ထွက်ပြေးနေကြတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ
ဒီလို ဓာတ်ပုံတွေကို
ရနိုင်သမျှ ကြိုးစားပြီး ရိုက်။
ကင်မရာထဲက
ဖလင်လိပ်ကုန်သွားတော့
ပင်လယ်ထဲက
နောက်ထပ် ဆိုက်ရောက်လာတဲ့
စက်လှေ တွေဆီ
ပြန်ပြေးဆင်း
“ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံဆရာပါ။
ဒီကင်မရာထဲက
ဖလင်လိပ်ကိုဓာတ်ပုံ ကူးဖို့အတွက်
အပြန်လှေနဲ့ ပြန်လိုက်ပါရစေ”-ဆိုပြီး
တောင်းပန်ပြီး
ပြန်လိုက်ပေါ့။
သူနဲ့ပါလာတာက
ဓာတ်ပုံ ၁၀၈ ပုံ
ဖလင်လိပ် ၃ လိပ်။
အဲ့အချိန်
ရောဘက်ကာပါ ရဲ့
အဖြစ်ကို မြင်ယောင်ကြည့်
ပင်ပန်းပေမယ့်
အသက်လုနေရပေမယ့်
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ရဲ့
သမိုင်းဝင် တိုက်ပွဲကြီး ကို
မှတ်တမ်းတင်ခွင့် ရလို့
ဂုဏ်ယူနေတဲ့
မျက်နှာဘေးနဲ့ ပေါ့
သူ ကြာကြာ ဂုဏ်ယူလိုက်ရတယ်
မထင်ပါဘူး
လန်ဒန်ရောက်တော့
ဖလင်လိပ်တွေကိုယူ
လိုက်ဖ် မဂ္ဂဇင်းဆီ သွားပြီး
ဓာတ်ပုံကူးခိုင်းလိုက်တယ်။
မဂ္ဂဇင်း ဓာတ်ပုံဌာနရဲ့
ဖလင်ကူးတဲ့ သူက
အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိတဲ့
၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေး။
ကိုယ်တိုင်မှ ကူးခွင့်မရှိတော့လည်း
ဒီကလေးကို ပုံအပ်လိုက်ရတာပေါ့။
အဲ့ဒီမှာ ပြဿနာ စတာပဲ။
ဒီကလေးက
နမော်နမက်နဲ့
ဖလင်ကို အခြောက်ခံရင်း
အပူပေးတာများသွားတော့
ဖလင်လိပ်တွေ
အကုန်လုံးနီးပါး
အရည်ပျော် ပျက်စီးသွားရော။
သူ ရိုက်လာတဲ့ ဓာတ်ပုံ ၁ဝ၈ ပုံထဲမှာ
အဖတ်ဆယ် လို့ ရတာဆိုလို့
၁၀ ပုံတည်း ရလိုက်တယ်တဲ့။
ဒီအဖြစ်ကို စဉ်းစားကြည့်
ကိုယ် သက်စွန့်ဆံဖျား
ကြိုးစားထားတဲ့ အလုပ်ရဲ့
၉ဝ ရာခိုင်နှုန်း
ပျက်စီးသွားတဲ့ အဖြစ်
ကမ္ဘာ့သမိုင်းရဲ့
အကြီးကျယ်ဆုံးသော တိုက်ပွဲကြီး
နောက်ကြုံမှ
ပြန်ရိုက်လို့ရတဲ့ အရာလည်း မဟုတ်။
နော်မန်ဒီကမ်းခြေတိုက်ပွဲ
ပြန်လည်ကျင်းပပေးဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်။
အသက်နဲ့ရင်းခဲ့သမျှ
အားလုံး သဲထဲရေသွန်ပဲတဲ့။
ခင်ဗျား
ရောဘက်ကာပါ ကို
ကိုယ်ချင်းစာမိတယ်မှလား
သူ ဘယ်လောက် တင်းနေမလဲ ဆိုတာ။
တခါတခါ
ဘဝတွေက
ရောဘက်ကာပါ ရဲ့
ဒီဇာတ်လမ်းလိုပါပဲ
ကိုယ်ကြိုးစားသမျှ
အရာမထင်တာမျိုး
$ရူး တကောင်ကြောင့်
ကိုယ်ကြိုးစားပမ်းစား
လုပ်ထားတာတွေ
ပျက်စီးသွားရတာမျိုးတွေပေါ့
ဘဝ မှာ ဒါတွေ
များစွာ ကြုံရအုံးမှာ ပါပဲ။
တချိုတွေလည်း
ကြုံပြီးကြပြီထင်ပါတယ်
အရင်ကတော့
ဒီလိုကြုံရတဲ့အခါ
စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ပေမယ့်
ရောဘတ်ကာပါ ရဲ့ အဖြစ်ကို
သိပြီးတဲ့နောက်
ဘယ်ကောင်ကိုမှ
မယုံရဲတော့ဖူး။
အရေးကြီးလား
အရေးကြီးရင်
ကိုယ်တိုင် ဝင်ကြုံးတော့တာပါပဲ။
ခင်ဗျားရော
တခုခု အရေးကြီးပြီထင်ရင်
ရောဘက်ကာပါ ကို သတိရပါ။
No comments:
Post a Comment